Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘devoir’

Je me souviens (Paul Henri Lezac)

Posted by arbrealettres sur 16 juillet 2022



>cabane-cahute-arbreJe me souviens

De ces vacances heureuses
De la langueur insidieuse
Des si longs après-midi d’été
Du goût du chocolat au goûter
J’avais 5 ans, 7 ans, un peu plus peut-être
Ni leçons, ni devoirs, ni maître
Nous étions des enfants
Bercés de rires et de chants
Nous vivions des aventures
ZORRO, Tintin, le Roi Arthur
Nous faisions des cabanes
Des arcs, des flèches, des sarbacanes,
Des maquettes et des châteaux ,
Nous avions nos cachettes et nos courses au trésor
Et grimpions dans les arbres
En attendant Septembre
Qui ne viendrait jamais,
C’est ce que l’on croyait …

Dédié à Bertrand, Thibaud, Arthur
et à tous ceux qui ont fait des cabanes

(Paul Henri Lezac)

Textes de Prisonniers: lecercledespoetesdetenus

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments »

Las d’un mal sans trêve (Oki-Kassé)

Posted by arbrealettres sur 26 mars 2022




    
Las d’un mal sans trêve,
De ne plus jamais vous revoir
J’ai fait mon devoir;
Mais le mensonge du rêve
Me rend au cruel espoir.

(Oki-Kassé)

Recueil: Poëmes de la libellule
Traduction: Judith Gautier:
Editions: Beaux-Arts de Paris

Posted in poésie, haïku | Tagué: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ceux qui vont mourir (Pierre Albert-Birot)

Posted by arbrealettres sur 24 mars 2022




    

Ceux qui vont mourir tout à l’heure à la guerre
se sont mis devant moi
et je ne vois plus la fête
mais j’entends le train qui siffle
et je sens le soleil sur ma tête
peut-être qu’il y a aussi du soleil où ils vont mourir
mais puisque je suis vivant mon devoir
est de chanter baissez-vous
que je puisse voir
la-belle-en-robe-rose-qui-passe-sur-la-route
en-balançant-ses-hanches-sous-son-ombrelle-rose-aussi

(Pierre Albert-Birot)

 

Recueil: Poèmes à l’autre moi précédé de La Joie des sept couleurs et suivi de Ma morte et de La Panthère noire
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Jean-Daniel (Charles-Ferdinand Ramuz)

Posted by arbrealettres sur 6 mars 2022



Illustration: Marfa Indoukaeva
    
Jean-Daniel

I

Ce jour-là, quand je t’ai vue,
j’étais comme quand on regarde le soleil;
j’avais un grand feu dans la tête,
je ne savais plus ce que je faisais,
j’allais tout de travers comme un qui a trop bu,
et mes mains tremblaient.

Je suis allé tout seul par le sentier des bois,
je croyais te voir marcher devant moi,
et je te parlais,
mais tu ne me répondais pas.

J’avais peur de te voir, j’avais peur de t’entendre,
j’avais peur du bruit de tes pieds dans l’herbe,
j’avais peur de ton rire dans les branches;
Et je me disais: «Tu es fou,
ah! si on te voyait, comme on se moquerait de toi! »
Ça ne servait à rien du tout.

Et, quand je suis rentré, c’était minuit passé,
mais je n’ai pas pu m’endormir.
Et le lendemain, en soignant mes bêtes,
je répétais ton nom, je disais: « Marianne… »
Les bêtes tournaient la tête pour entendre;
je me fâchais, je leur criais: « Ça vous regarde?
allons, tranquilles, eh! Comtesse, eh! la Rousse… »
et je les prenais par les cornes.

Ça a duré ainsi trois jours
et puis je n’ai plus eu la force.
Il a fallu que je la revoie.
Elle est venue, elle a passé,
elle n’a pas pris garde à moi.

II

Les amoureux, c’est pour les filles
comme un écureuil dans un arbre;
elles s’amusent à le voir grimper:
sitôt qu’il est loin, il est oublié.
Elles ne pensent qu’à des bagues,
à des chapeaux, à des colliers;
qu’est-ce que çа leur fait qu’on souffre?
sitôt qu’on est loin, on est oublié.

C’est des miroirs à alouettes,
ça brille à distance, mais, quand on est près,
ça n’est plus rien que des morceaux de verre.
Il faut être bien fou pour leur courir après.

Ces filles, c’est comme des poupées
faites avec des ficelles et du carton;
ça a des joues en porcelaine,
ça a le ventre plein de son.

Mais on a beau dire et beau faire,
on n’y peut rien:
quand on est pris, c’est qu’on l’est bien.

III

Je lui demandé pardon dans mes pensées
de l’avoir ainsi méprisée.
Je sais qu’elle est douce et qu’elle a bon coeur.

Je sais qu’elle ne me connaît pas
et qu’il serait bien étonnant
qu’elle eût fait attention à moi
puisqu’elle ne me connaît pas.

Seulement il est dur d’être seul quand on aime.
On est comme fou, on se met en colère,
on pleure, on rit, sans savoir pourquoi.
On n’est pas juste quelquefois,
tant on a mal au coeur qui aime.

Mon coeur a mal, et moi je suis
comme un oiseau qui s’est envolé
et qui ne peut plus se poser,
et qui se sent bien fatigué
loin de son nid.

IV

Elle vit avec sa mère qui est vieille.
Elle l’aide à tenir le ménage.
Elle lave la vaisselle,
elle fait le dîner et les savonnages,
elle travaille du matin au soir:
il n’y a pas beaucoup de filles
qui font comme elle leur devoir.

Quand elle coud, ses doigts vont vite
comme au jeu de pigeon vole,
sa tête se penche sous la lampe,
sous la lampe sa tête se penche,
elle est appliquée et vaillante.

Elle laisse passer les jours
sans regret du temps qui s’en va,
ayant bien employé ses heures.
Le temps s’en va, elle demeure;
et sa vie est comme un ruisseau
qui coule d’un cours bien régulier,
sous les frênes et les noisetiers,
avec les oiseaux qui viennent y boire
et l’ombre errante vers le soir
des arbres noirs sur le ciel rose.

Et les mois et les mois viendront:
quand sera-t-elle comme elle est,
bonne et gaie, à coudre et à faire la cuisine,
dans une maison qui serait à nous,
dans une maison qui serait notre maison?

V

Car, moi, je suis pauvre et sa mère est riche.
Elle a une ferme et des champs,
elle a de l’argent
tout plein son armoire.

Elle a des chevaux, des boeufs et des vaches,
deux domestiques toute l’année,
des ouvriers quand l’ouvrage est pressant;
sa grange est pleine, ses étames de même;
et elle veut un gendre qui soit riche comme elle.

Il faudrait sans doute qu’on vienne
et qu’on lui dise: «Donnez-moi
votre fille, j’ai du bien
autant que vous;
j’ai comme vous des prés, des vaches et des bois,
alors c’est à égalité, n’est-ce pas ? »
Mais qu’on aime sa fille, elle n’y pense même pas.

Elle aura pour gendre un coureur d’auberges,
une espèce de beau parleur
qui fait briller ses écus
pour qu’on sache qu’il a de quoi…
Et je n’ai que mon amour, moi.

Seulement aussi amenez-m’en un
qui travaille davantage,
qui boude moins à l’ouvrage,
qui se lève de plus grand matin.

Je dis que des bons bras, c’est de l’argent comptant;
et je porterais des montagnes,
si on me disait: C’est pour Marianne.

VI

Quand le jour est mort, une lampe brille.
C’est la lampe, la petite lampe
que tu as à ta fenêtre,
Marianne, par les temps noirs,
pour les pauvres gens qui sont sur les routes.

On n’a plus peur; on voit de loin la lampe, on dit:
« C’est la lampe de Marianne,
elle est à coudre dans sa chambre avec sa mère »;
et on va vers la lumière,
parce qu’on sait que la porte s’ouvrira.

C’est comme une étoile, celle
qui guidait les bergers dans la nuit de Noël
et ils ont été amenés par elle
dans l’étable chaude où était la crèche
entre le boeuf et l’âne.

Là où la lampe brille, là aussi il fait chaud.
Celui qui vient pousse la porte et dit bonsoir.
On ne voit pas ses yeux sous son grand chapeau.
Sa moustache est givrée, il se fait déjà tard,
et il tient à la main un gros bâton d’épine.

Moi, je suis comme un papillon de nuit
qui tourne autour de la lumière.
Je me glisse le long des murs comme un voleur
pour te voir par la fenêtre.

Je n’ose pas entrer; je n’ose pas heurter;
je regarde de loin
le linge que tu tiens.
Je reste ainsi longtemps sans bouger de mon coin,
les yeux tendus vers toi,
mais c’est mon coeur qui va pour moi.

Il va vers toi, il se tient bien tranquille;
il est dans l’ombre de tes rideaux
il est dans l’aiguille qui brille,
il est dans le fil que tu casses
de temps en temps entre tes dents.

A quoi songes-tu? Sais-tu que je suis là?
Quand je te vois rêver, je pense que c’est à moi;
je ris ensuite de ma sottise.
Mais j’attends quand même
et sans savoir quoi,
jusqu’à ce que ta lampe s’éteigne.

VII

Le dimanche matin, elle va à l’église.
Le clocher a l’air d’un peu se pencher
pour mieux voir les fleurs dans les prés
comme ferait une petite fille
qui cueille un bouquet en chantant;
et la cloche dans le clocher
sonne d’abord un long moment.

Les femmes passent deux par deux;
elles sont en noir par respect pour le bon Dieu,
elles ont leur psautier dans la main.

Les hommes attendent qu’elles soient entrées
devant le porche en causant du beau temps,
du prix du bétail, des travaux des champs;
et il y a tant d’oiseaux dans les haies
que les branches se balancent
comme quand il fait du vent.

Alors, elle aussi, elle vient, elle a des gants blancs,
une robe bleue, un chapeau de paille;
elle traverse la place,
elle entre, je ne la vois plus.

La cloche se tait, le sonneur descend,
ses gros souliers dans l’escalier
font un bruit comme quand on bat en grange;
les gens dans l’église attendent en silence;
le pasteur, avec sa robe noire,
son chapeau de soie et son rabat blanc,
approche d’un air grave dans l’ombre des arbres.
Et je me sens si seul que je voudrais pleurer…

Je serais sur le banc, assis à côté d’elle;
quand elle chanterait, j’écouterais sa voix
et elle pencherait la tête pour prier.

VIII

Comme tu es jolie sur le petit sentier,
où tu vas, portant ton panier
avec le pain et le café
pour les quatre-heures.
L’ombre des cerisiers glisse sur tes épaules,
il fait chaud, les gens se reposent,
assis dans l’herbe, tout en causant,
et, te voyant venir, ils disent:

« Voilà Marianne avec son panier. »
Ils sont contents, parce qu’ils ont faim,
ayant travaillé qu’ils n’en peuvent plus
et le foin qui sèche sent fort au soleil.

Ils te disent: «Vous avez fait
la paresseuse! »
Tu dis: « Mais non, il n’est pas quatre heures. »
Un des ouvriers regarde à sa montre,
il dit: « Que si! il est quatre heures et cinq! »
Et tout le monde
éclate de rire sans savoir pourquoi.

C’est peut-être que le café
est meilleur quand tu le verses.
Tu fais plaisir à regarder
avec ton gros jupon d’indienne;
tu fais plaisir avec cette façon que tu as
de sourire en tendant la miche
et d’avoir soin qu’on soit toujours servi.

IX

Elle est venue un soir pour la première fois.
Il faisait nuit, elle est venue sans bruit.
Je regardais partout, je ne voyais personne
et j’entendais mon coeur battre dans le silence.
Mais, quand je l’ai vue, j’ai eu presque peur
et j’aurais voulu me sauver.

Elle venait entre les saules,
elle allait lentement, est-ce qu’elle avait peur aussi ?
Ou bien est-ce que c’était de l’ombre ?

Je suis allé vers elle, je lui ai dit bonjour.
« Alors, comme ça, ça va bien? »
« Oui, merci. » Nous n’avons plus su que dire.
Il y avait un arbre, l’étang était tout près,
le vent a passé dans les roseaux
et j’ai senti sa main trembler.
« Écoute, est-ce qu’on fait un petit tour? »
« On nous verrait, non, j’aime mieux… »
« On pourrait s’asseoir. » « Ce n’est pas la peine. »
J’ai voulu parler, mais je n’ai pas pu
et elle était déjà partie.

X

Elle m’a dit: «J’ai bien senti
tout de suite
que tu serais mon bon ami
N’est-ce pas? la première fois
qu’on se voit,
on ne s’aime pas,
pour bien dire, encore,
mais çа vient tout tranquillement
avec le temps.
Parce que, tu sais, ma mère est bien bonne
et je l’aime bien aussi,
mais ce n’est pas tout dans la vie.
On peut travailler du matin au soir
et être bien sage, çа n’empêche pas
qu’on pense parfois à des choses.

On se dit: «Il y en a qui ont des enfants,
il y en a qui se sont fait
des trousseaux d’une beauté
qu’on ne peut pas s’imaginer,
et on rêve à se marier
quand même. »

Elle m’a dit: «Je t’aime tellement
qu’il me faudrait bien venir à cent ans
pour t’aimer jusqu’au bout
et que je ne sais pas si j’y arriverais. »
Elle m’a dit: «Et toi, est-ce que tu m’aimes autant? »
« Ah! lui ai-je dit, qu’est-ce que tu penses? »
Et je lui ai serré la main
tellement fort qu’elle a crié.

XI

J’ai été au soleil et je pensais à toi.
Tu es toujours avec moi,
comme avant, mais avec un sourire,
à présent que je sais que, moi aussi, je vais
à tes côtés dans ta pensée.

Des oiseaux tombaient des branches,
l’herbe était fleurie, les foins mûrissaient;
j’avais ma faux, j’ai fauché,
ma faux allait toute seule.

Je suis revenu chercher la charrette,
j’ai chargé mon herbe; la roue grinçait
comme quand tu chantes pour le plaisir
ou pour te tenir compagnie.

Et puis le soir venu, j’ai pensé : « Que fait-elle? »
Je m’étais assis sur un banc,
j’avais mis mes mains dans mes poches;
je fumais ma pipe, je te voyais venir;
et tu étais dans la fumée
comme un de ces anges avec des ailes bleues
qui sont dans les livres.

XII

Je ne sais pas pourquoi
d’autres fois je suis triste
et je n’ai de coeur à rien faire.
Il faudrait faucher, il faudrait semer,
mais je dis: «Tant pis!» qu’il pleuve ou qu’il grêle,
ça m’est bien égal.
C’est ainsi quelquefois sans raison,
à cause d’une manière qu’elle a eue de me parler,
à cause d’un air qu’elle a eu de me regarder,
à cause de son rire,
à cause de sa voix qui était changée et de ses yeux
qui se sont baissés devant les miens,
comme si elle me cachait quelque chose.

Et pourtant je suis heureux quand même.
Je l’accuse à tort parce que je l’aime.
C’est pour me faire mal, et puis je me repens.
J’ai honte de moi, je me dis: «Tout va bien»;
et le bonheur me revient
comme quand la lune sort
de derrière un gros nuage.

XIII

Si ta mère savait pourtant que nous nous aimons,
et que le soir je viens t’accompagner
jusque tout près de la maison,
si elle savait que nous nous fréquentons
et que, cette fois, c’est pour de bon,
que dirait-elle ?

Elle qui a un front ridé,
des mains noires toutes tremblantes,
elle qui ne se souvient plus
de sa jeunesse;
elle qui a oublié le temps où elle allait danser,
et qui ne sait plus ce que c’est
tout le bonheur qu’on a d’aimer,
ta mère, qu’est-ce qu’elle penserait?

Nous ne parlons pas de ces choses
pour ne pas gâter notre bonheur;
nous nous regardons seulement
pour nous redonner du courage.
Car nous ne faisons rien de mal,
n’est-ce pas? il est naturel
d’être amoureux comme nous sommes;
ils ont tous été comme nous.
Et je dis: «Vois-tu, il faudra s’aimer d’autant plus,
d’autant plus fort, d’autant plus doux;
alors peut-être que ta mère aura pitié,
et elle nous laissera nous aimer. »

XIV

Marianne a pleuré, il faisait du soleil,
la cuisine était rose.
Ses larmes coulaient sur ses joues.
Elle a pris son mouchoir, elle a pleuré dedans,
elle s’est assise, n’ayant plus de force.

«Est-ce que c’est vrai que tu l’aimes tant? »
Marianne n’a rien répondu.
«J’aurais voulu pour toi quelqu’un d’autre. »

Marianne a secoué la tête.
«J’ai la raison que tu n’as pas,
j’ai connu la vie, je suis vieille.
Il n’y a pas que l’amour,
l’amour est beau, mais l’amour passe,
tandis que l’argent, ça dure une vie
et qu’on en laisse à ses enfants.»

Marianne a pleuré si fort
qu’on l’entendait depuis dehors.

« Mais maintenant que je t’ai dit ce que je pensais,
je ne voudrais pas te faire de la peine.
Prends ton amoureux si tu l’aimes… »

Marianne a levé la tête
et elle a cessé de pleurer.
« Je crois que c’est un bon garçon,
il aura soin de la maison,
il ne boit pas, il est sérieux,
eh bien, puisque tu le veux,
mariez-vous et soyez heureux. »

Elle a embrassé sa mère sur le front,
elle l’a prise par le cou:
«Tu permettras que je te l’amène?…
Tu verras que j’avais raison. »

XV

Le jour de notre noce, j’y pense tout le temps,
il fera un soleil comme on n’a jamais vu;
il fera bon aller en char
à cause du vent frais qui vous souffle au visage,
quand la bonne jument va trottant sur la route
et qu’on claque du fouet pour qu’elle aille plus fort.
On lui donnera de l’avoine,
en veux-tu, en voilà;
on l’étrillera bien qu’elle ait l’air d’un cheval
comme ceux de la ville;
et trotte! et tu auras ton voile qui s’envole,

et tu souriras au travers
parce qu’il aura l’air
de faire signe aux arbres
comme quand on agite un mouchoir au départ.

On se regardera, on dira: « On s’en va,
on commence le grand voyage;
heureusement qu’il n’y a pas
des océans à traverser. »
Et quand nous serons arrivés,
la cloche sonnera, la porte s’ouvrira,
l’orgue se mettra à jouer;
tu diras oui, je dirai oui;
et nos voix trembleront un peu
et hésiteront à cause du monde
et parce qu’on n’aime à se dire ces choses
que tout doucement à l’oreille.

XVI

Notre maison est blanche, elle est sous les noyers,
ta mère tricote près de la fenêtre;
iI fait chaud, on va moissonner,
mais, comme les foins sont rentrés,
on a un moment pour se reposer.

Tu mets les verres sur la table pour le dîner.
Du rucher, je te vois passer dans la cuisine,
et ta chanson me vient parmi
le bourdonnement des abeilles.

Ta mère s’est levée, elle a mis son tricot
et ses aiguilles dans la corbeille;
elle a l’air heureux de vivre avec nous,
nous sommes heureux de vivre avec elle.

Ne sommes-nous pas heureux de nous aimer,
d’être ensemble, de travailler,
de voir mûrir les foins, les moissons se dorer,
et, plus tard, vers l’automne,
les arbres plus lourds du poids de leurs fruits
jusqu’à terre se pencher?

Tu vas dans la maison, faisant un petit bruit,
et, du matin au soir, c’est toi qui veilles à tout;
pendant que, moi, je vais faucher
et que les chars rentrent grinçants,
hauts et carrés,
comme des petites maisons roulantes.

VII

Un jour je te verrai venir un peu plus lasse
et lourde d’un fardeau que tu n’as pas connu,
tandis que s’épaissit ta taille,
marchant dans le jardin où les roses fleurissent
et je t’aimerai encore un peu plus.

Je songe que tu portes deux vies
et qu’il me faut donc t’aimer doublement
pour toi-même et puis pour celui
qui va naître de tes souffrances.

Je sens que j’ai grandi vers de nouveaux aspects
d’où le monde paraît avec des tristesses,
mais missi avec des joies accrues en nombre;

et, quand je sens ta main s’appuyer sur mon bras,
et l’ombre de ton front se poser sur ma joue,
il me semble avancer sûrement avec toi
vers la réalisation d’une promesse.

XVIII

L’enfant que nous aurons ne nous quittera pas.
Il grandira dans la campagne.
Il sera paysan comme nous.
Il portera la blouse comme son père a fait,
et, comme son père, il traira les vaches;
il fera les moissons, il fera les regains,
il fauchera les foins;
il étendra peu à peu son domaine;
et, lorsque nous serons trop vieux,
quand l’heure du repos sera pour nous venue,
il nous remplacera, maître de la maison.

Il aimera comme nous avons aimé;
les jeux de nos petits-enfants
entoureront notre vieillesse.

Ce sera une après-midi de beau temps;
je serai assis au soleil,
j’aurai joint les mains sur ma canne,
il fera clair sur la campagne;
et toi, utile encore avec tes vieilles mains,
tu iras et viendras, tout près, dans le jardin,
nous acheminant ainsi ensemble
vers l’autre repos, qui est sans fin.

Nos derniers jours seront paisibles,
nous aurons fait ce que nous devions faire;
il y a une tranquillité qui vient,
une grande paix descend sur la terre.

Nous nous parlerons du passé:
te souviens-tu du jour où tu avais pleuré,
te souviens-tu du jour de nos noces?
on avait sonné les deux cloches
qu’on voyait bouger en haut du clocher.

Te souviens-tu du temps des cerises
et on se faisait avec des boucles d’oreilles,
et du vieux prunier qu’on secouait
pour en faire tomber les prunes?

Le cadet des garçons arrive alors et dit:
«Grand’mère, la poule chante,
elle a fait l’oeuf. »
«Va voir dans la paille, mon ami.»
Et nous sourions de le voir qui court
tant qu’il peut, à travers la cour,
sur ses grosses jambes trop courtes.

(Charles-Ferdinand Ramuz)

Recueil: Le Petit Village
Traduction:
Editions: Héros-Limite

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

9 décembre 1913 (Anna Akhmatova)

Posted by arbrealettres sur 2 janvier 2022




9 décembre 1913

Les plus sombres jours de l’année
Ont pour devoir de devenir lumière.
Je ne trouve pas de comparaison
Pour dire la douceur de tes lèvres.

Tes yeux, je te défends de les lever vers moi.
Épargne ma vie.
Ils sont plus clairs que les violettes nouvelles,
Mais mortels pour moi.

Je l’ai compris: les mots sont inutiles;
Légères, les branches sous la neige…
L’oiseleur a déjà tendu
Ses pièges près de la rivière.

(Anna Akhmatova)

Illustration: Sylvain Houcke

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

MOTS (Kamala Das)

Posted by arbrealettres sur 20 novembre 2021



Illustration: Satish Gupta    
    

Poem in French, English, Spanish, Dutch and in Arabic, Armenian, Bangla, Catalan, Chinese, Farsi, German, Greek, Hebrew, Hindi, Icelandic, Indonesian, Irish (Gaelic), Italian, Japanese, Kiswahili, Kurdish, Macedonian, Malay, Montenegrin, Polish, Portuguese, Romanian, Russian, Serbian, Sicilian, Tamil

Drawing by Satish Gupta, India
gupta_ zazen – zazenstudio@gmail.com

Poem of the Week Ithaca 701 “WORDS”,
KAMALA DAS, India 1934–2009

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

MOTS

Partout autour de moi il y a des mots, des mots et des mots,
ils me poussent comme des feuilles, ils semblent
ne jamais terminer leur lente croissance de l’intérieur
mais je me dis, les mots
sont une charge, méfie-toi d’eux, ils
peuvent être tant de choses, un
gouffre où des pieds qui courent doivent faire une pause, pour
regarder, une mer aux vagues paralysantes,
une explosion d’air brûlant ou,
un couteau prêt à trancher la gorge
de ton meilleur ami … Les mots sont une charge, mais
ils me poussent comme des feuilles à un arbre,
ils semblent ne jamais arrêter de venir,
d’un silence, quelque part profondément à l’intérieur …

(Kamala Das), L’Inde 1934 – 2009

Traduction Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

***

WORDS

All round me are words, and words and words,
They grow on me like leaves, they never
Seem to stop their slow growing
From within … But I tell myself, words
Are a nuisance, beware of them, they
Can be so many things, a
Chasm where running feet must pause, to
Look, a sea with paralyzing waves,
A blast of burning air or,
A knife most willing to cut your best
Friend’s throat … Words are a nuisance, but
They grow on me like leaves on a tree,
They never seem to stop their coming,
From a silence, somewhere deep within …

KAMALA DAS, India 1934–2009

***

PALABRAS

A mi alrededor hay palabras, palabras y palabras,
que crecen en mí como hojas, que nunca
parecen detener su lento crecimiento
desde adentro … Pero me digo que las palabras
son una molestia, ten cuidado con ellas, pueden
ser tantas cosas, un
abismo donde los pies que corren deben detenerse, para
mirar, un mar con olas paralizantes,
una ráfaga de aire ardiente o,
un cuchillo muy dispuesto a cortar la garganta de tu mejor
amigo … Las palabras son una molestia, pero
crecen en mí como las hojas de un árbol,
como si nunca dejasen de llegar,
desde un silencio, en algún lugar profundo de mi interior …

KAMALA DAS, India 1934–2009
Traducción Germain Droogenbroodt – Rafael Carcelén

***

WOORDEN

Overal om me heen zijn er woorden, woorden en woorden,
ze groeien aan mij als bladeren, ze lijken
hun langzame groei van binnen nooit te stoppen
maar ik zeg tegen mezelf, woorden
zijn een lastpost, pas voor ze op, ze
kunnen zoveel dingen zijn, een
afgrond waar rennende voeten moeten pauzeren, om
te kijken, naar een zee met verlammende golven,
een explosie van brandende lucht of,
een mes dat bereid is om je beste
vriend de keel door te snijden … Woorden zijn een lastpost, maar
ze groeien aan mij als bladeren aan een boom,
ze lijken nooit op te houden met komen,
vanuit een stilte, ergens diep van binnen …

KAMALA DAS, India 1934 – 2009
Vertaling Germain Droogenbroodt

***

كلمات

كل ما يحيط بي كلمات…كلمات وكلمات
هي تنمو بداخلي كأوراق شجر،
ولا يبدو بأنها ستتوقف عن النمو البطيء بداخلي
لكنني:
لا أنفك أحدث نفسي، عن كونها قد تحمل إزعاجا….
ـــــــــــ احذر منها، يمكن أن تكون أي شيء..
« فجوة »
تعجز الأقدام الجريئة على التوقف
بمثابة:
بحر بأمواج مشلولة
انفجار هواء محترق
أو سكين مستعد لقطع حلق صديقك المفضل

الكلمات مزعجة
لكنها تنمو عليَّ كأوراق على شجرة
ولا يبدو أنها ستتوقف عن الصدور
من الصمت
أو من
مكان ما في أعماقي.

كمالا داش(KAMALA DAS)، الهند 1934-2009
ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Translated into Arab by Mesaoud Abdelkader

***

ԲԱՌԵՐ

Շուրջս բառեր են, բառեր ու բառեր,
Նրանք աճում են ինձ վրա որպես տերևներ,
Որոնք երբեք չեն դադարում աճել ներսից…
Բայց ես ասում եմ ինքս ինձ՝ բառերը
Անախորժություն են պատճառում, զգուշացեք նրանցից,
Նրանք կարող են ամենատարբեր բաներ լինել՝
Անջրպետ, ուր վազող ոտքերը պետք է դադար առնեն,
Ծով՝ կաթվածահար ալիքներով,
Այրվող օդի պայթյուն կամ
Դանակ՝պատրաստ կտրելու
Ձեր լավագույն ընկերոջ կոկորդը…
Բառերը անախորժություն են,
Բայց նրանք աճում են ինձ վրա
Ինչպես տերևները ծառի վրա, ու կարծես երբեք
Չեն դադարի ելնել ներսի խոր լռությունից:

Քամալա Դաս, Հնդկաստան 1934–2009
Translated into Armenian by Armenuhi Sisyan
Հայերեն թարգմանեց Արմենուհի Սիսյանը

***

শব্দ

আমার চারপাশ ঘিরে আছে শব্দ, আর শব্দ আর শুধু শব্দ,
তারা আমার উপর পাতার মত গড়ে ওঠে, তারা কখনোই
থামেনা তাদের ধীর গতির বেড়ে ওঠায়
নিজের ভিতর থেকে… কিন্তু আমি বলি নিজেকে, শব্দ
হোল একরকম আপদ, সতর্ক থাকুন তাদের থেকে, তারা
হতে পারে অনেক কিছুই, এক
গভীর খাত যেখানে দৌড়ে যাওয়া পদযুগল কে দিতে হয় নিশ্চিতভাবে বিরতি, দেখতে
একটি, সাগর সাথে নিয়ে পক্ষাঘাতগ্রস্ত ঢেউ,
একটি জ্বলন্ত বায়ু রাশির বিস্ফোরণ অথবা,
একটি ছুরি যে সর্বোচ্চভাবে ইচ্ছুক কাটতে আপনার শ্রেষ্ঠ
বন্ধুর গলা… শব্দরা একটি আপদ, কিন্তু
তারা আমার উপর গাছের পাতার মত গড়ে ওঠে,
তারা কখনোই থামেনা তাদের আসায়
নিঃশব্দতা থেকে, নিজ মাঝারে কোথাও গভীর…
কমলা দাস, ভারত ১৯৩৪-২০০৯

Bangla Translation: Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

PARAULES

Al meu voltant hi ha paraules, i paraules i paraules,
creixen sobre mi com fulles, mai
semblen aturar el seu lent creixement
des de dins … Però em dic que les paraules
són una molèstia, vés amb compte amb elles, poden
ser moltes coses, un
abisme on els peus que corren s’han d’aturar, per a
mirar un mar amb onades paralitzants,
una ràfega d’aire ardent o
un ganivet disposat a tallar la gola del teu
millor amic … Les paraules són una molèstia, però
creixen sobre mi com les fulles en un arbre,
sembla que mai deixen de venir
des d’un silenci d’algun lloc de dins …

KAMALA DAS, Índia 1934 – 2009
Traducció: Natalia Fernández Díaz-Cabal

***

词 语

围绕我的都是词语,和词语还是词语,
词语像树叶生长我身上,似乎它们
从未停止过内部的缓慢
生长……但我告诉自己,词语
是个讨厌鬼,要谨防他们,它们
可能是很多东西,一个
奔跑脚步必须停顿的鸿沟,要
瞧的话,是一片波涛瘫痪的大海,
一股燃烧的空气或,
一把最愿割你最好朋友
喉咙的刀……词语是个讨厌鬼,但
它们在我身上长得就像树上的叶子,
从沉默中,从内心深处的某个地方
他们似乎从未停止过他们的光临……

原作:印度 卡马拉 · 达斯 (1934-2009)
汉译:中国 周道模 2021-10-10
Translated into Chinese by Willam Zhou

***

کلمات
در اطرافم کلمات‌ست، و کلمات و کلمات،
مانند برگهایی روی من رشد می‌کنند
و بنظر می‌رسد رشدشان سر ایستادن ندارد
اما من به خود می‌گویم
آنها می‌توانند چیزهای زیادی باشند
دره‌یی که پاهای دوان را متوقف می کند، تا ببیند
دریایی با امواجی افتان و خیزان
انفجار هوای سوزان
چاقویی که می‌خواهد گلوی بهترین دوستت را ببرد
کلمات مزاحمند، اما
مانند برگهایی روی درختی، در من رشد می‌کنند.
بنظر می‌رسد سر توقف ندارند
از سکوت، از جایی در اعماق وجود من.

کاملا داس، هند، ۲۰۰۹-۱۹۳۴
ترجمه: سپیده زمانی
Translatio into Farsi by Sepedih Zamani

***

WORTE

Überall um mich herum sind Worte, Worte und Worte,
sie wachsen an mir wie Blätter, sie scheinen
nie ihr langsames Wachsen von innen
heraus zu beenden …Aber ich sage mir, Worte
sind ein Ärgernis, hüte dich vor ihnen, sie
können so viele Dinge sein, ein
Abgrund, in dem laufende Füße anhalten müssen, um
Ausschau zu halten, ein Meer mit lähmenden Wellen,
ein brennender Windstoß oder,
ein Messer, das bereit ist, deinem besten Freund
die Kehle durchzuschneiden … Worte sind ein Ärgernis, aber
sie wachsen an mir wie Blätter an einem Baum,
sie scheinen nie aufzuhören zu sprießen,
aus einer Stille, irgendwo tief im Inneren …

KAMALA DAS, Indien 1934 – 2009
Übersetzung Germain Droogenbroodt – Wolfgang Klinck

***

ΛΕΞΕΙΣ

Παντού γύρο μου λέξεις και λέξεις
που πάνω μου φυτρώνουν σαν φύλλα
ποτέ δεν σταματούν εκ των έσω
προς τα έξω, μα λέω στον εαυτό μου
πως οι λέξεις είναι μπελάς, πρόσεχε τες
μπορεί να γίνουν τόσα άλλα πράγματα, ένα
χάσμα που τα πόδια του δρομέα σταματούν μπροστά του
η θάλασσα με τα αιώνια κύματα της
μια έκρηξη ψηλά στον αέρα
ή το μαχαίρι που μπορεί να κόψει
το λαιμό του φίλου σου, οι λέξεις
είναι μπελάς μα φυτρώνουν πάνω μου
σαν φύλλα του δέντρου
ποτέ δεν σταματούν να `ρχονται
σαν απ’ τη σιωπή βαθειά μέσα μου

KAMALA DAS, India 1934–2009

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated into Greek by Manolis Aligizakis

***

מלים / קמלה דאס, הודו
KAMALA DAS, India 1934–2009

הַכֹּל סְבִיבִי מִלִּים, מִלִּים, מִלִּים,
הֵן צוֹמְחוֹת עָלַי כְּמוֹ עָלִים, נִרְאֶה שֶׁלְּעוֹלָם לֹא
תַּפְסֵקְנָה אֶת צְמִיחָתָן הָאִטִּית
מִבִּפְנִים… אֲבָל אֲנִי אוֹמֶרֶת לְעַצְמִי, מִלִּים
הֵן מִטְרָד, הִזָּהֲרִי מֵהֶן, הֵן
יְכוֹלוֹת לִהְיוֹת כָּל כָּךְ הַרְבֵּה דְּבָרִים:
תְּהוֹם, שָׁם רַגְלַיִם רָצוֹת חַיָּבוֹת לַעֲצֹר,
לְהִסְתַּכֵּל, יָם עִם גַּלִּים מְשַׁתְּקִים,
פֶּרֶץ שֶׁל אֲוִיר בּוֹעֵר אוֹ
סַכִּין שֶׁשּׁוֹאֶפֶת לְשַׁסֵּף אֶת גְּרוֹנָם שֶׁל
חֲבֵרַיִךְ הַטּוֹבִים בְּיוֹתֵר… מִלִּים הֵן מִטְרָד, אֲבָל
הֵן צוֹמְחוֹת עָלַי כְּמוֹ עָלִים עַל עֵץ,
לֹא נִרְאֶה שֶׁהֵן תַּפְסֵקְנָה לָבוֹא אֵי פַּעַם,
מִדְּמָמָה, אֵי שָׁם עָמֹק בִּפְנִים…

תרגום לאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט וסטנלי ברקן
תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן
Translated into Hebrew by Dorit Weisman

***

शब्दों

मेरे चारों ओर शब्द हैं, और शब्द और शब्द हैं,
वे मुझ पर पत्तों की तरह उगते हैं, वे कभी नहीं
उनकी धीमी गति से बढ़ने से रोकने लगते हैं
भीतर से…
लेकिन मैं खुद से कहता हूं, शब्द
उपद्रव हैं, इनसे सावधान रहें, वे
बहुत सी चीजें हो सकती हैं,
खाई जहां दौड़ते पैरों को रुकना चाहिए,
देखो, लकवा मारने वाली लहरों वाला समुद्र,
जलती हुई हवा का एक विस्फोट या,
एक चाकू जो आपका सबसे अच्छा काटने के लिए तैयार है- दोस्त का गला…
शब्द एक उपद्रव हैं, लेकिन
वे मुझ पर पेड़ पर पत्तों की तरह उगते हैं,
उनका आना कभी रुकता नहीं दिखता,
एक सन्नाटे से, कहीं गहरे भीतर…

कमला दास, भारत 1934–2009
Hindi translation by Jyotirmaya Thakur.

**

KATA-KATA
Sekelilingku ada kata-kata, dan kata-kata dan kata-kata,
Mereka bersemi dalam diriku bagai daun-daun, mereka tidak pernah
Tampak untuk hentikan pertumbuhan mereka yang perlahan
Dari dalam…Tetapi aku berkata pada diriku sendiri, kata-kata
Mengganggu, waspada pada mereka, mereka
Dapat membuat banyak hal, sebuah
Jurang, tika kaki yang berlari harus berhenti, untuk
Melihat, laut dengan ombak yang melumpuhkan,
Semburan dari udara yang terbakar atau,
Pisau yang sangat ingin memotong
Leher teman-baikmu…Kata-kata sungguh mengganggu, Tetapi
Mereka muncul dalam diriku bagai daun-daun pada tumbuhan,
Mereka tampak tak henti-henti hampiriku,
Dalam hening, di suatu tempat jauh di dalam…

KAMALA DAS, India 1934–2009
Translated into Indonesian by Lily Siti Multatuliana

***

FOCAIL

Im thimpeall, dom chlúdach, tá focail.
Fásann siad orm mar bhaclóga ar chrann,
Fásann siad go tréan istigh ionam
Agus deirim …cén mhaith iad na focail seo
is iad de shíoraí do mo chrá? Bí ar d’fhaichill, adeirim,
Beirfidh siad amuigh is istigh ort—
Is geall le gríog nó gaineamh reatha iad,
Farraige suaite
nó poll suaraic,
scian a ghearrfadh do scórnach
i bhfaiteadh na súl. Crá croí na focail,
Fásann siad orm mar dhuilleoga ar chrann,
gan stad gan staonadh fásann siad
ón gciúnas, ó áit éigin go domhain ionam féin …

KAMALA DAS, an India 1934–2009
Aistrithe go Gaeilge ag Rua Breathnach
Translated into Irish (Gaelic) by Rua Breathnach

***

ORÐ
Allt í kring eru orð, og orð og orð.
Þau vaxa á mér eins og lauf. Þau
ljúka aldrei hægum vexti
að innan… En ég hugsa með mér, orð
eru plága, gætið ykkar á þeim. Þau
taka á sig ýmsar myndir, ‒
hyldýpi og maður verður að stansa á hlaupunum.
Lítið á, haf með lamandi öldum,
logandi eldgustur,
hnífur býðst til að skera
besta vin manns á háls… Orð eru plága, en
þau vaxa á mér eins og lauf á tré,
Þau birtast áfram endalaust,
úr þögn, djúpt úr iðrum…

KAMALA DAS, Indlandi, 1934–2009
ÞÓR STEFÁNSSON ÞÝDDI
Translated into Islandic by Thor Stefánsson

***

PAROLE

Tutto intorno a me è parole, parole e parole,
mi spuntano addosso come foglie, mai sembrano
fermare il loro crescere lente
da dentro … mi dico: eppure le parole
sono un fastidio, sappilo,
possono essere molte cose,
un crepaccio dove il piede di chi corre deve fermarsi
e guardare, un mare di onde immobili,
uno scoppio di aria rovente,
un coltello pronto a tagliare la gola
del tuo migliore amico… le parole sono un fastidio
eppure mi spuntano addosso come foglie di un albero,
mai sembrano fermare il loro arrivo,
dal silenzio, da un luogo nel dentro più profondo …

KAMALA DAS, India 1934–2009
Traduzione di Germain Droogenbroodt – Luca Benassi

***

言葉

わたしのまわりは言葉、言葉、言葉だらけ
まるで葉っぱのように大きくなる
内からゆっくりと大きくなり、止めることがないようだ
しかし、わたしは断言する、言葉は迷惑だ
それを知らなければいけない
言葉はあらゆるものになり得る
走者が止まらなければいけない深い溝
波が麻痺するような海を見てみろ
燃える気体の爆発
あるいは、親友の喉をかき切ろうとする刃物
言葉は迷惑だ
しかしそれは樹木の葉っぱのように大きくなる
沈黙の中から、どこか深い内側から

カマラ・ダス(インド,1934-2009
Translated into Japanese by Manabu Kitawaki

***

MANENO

Nimezungukwa kila pahali na maneno mingi,
maneno na maneno zaidi,
Inamea juu yangu kama majani,
haionekani kamwe
kama imekoma kumea pole pole
Kutoka ndani…Lakini najieleza, maneno
Ni kero na upumbavu, kaa chonjo na ujihadhari maneno, yaweza
kukuletea mambo mingi, ni pengo ambalo miguu inayo kimbia lazima
ipumue ikifikia, ili
iangalie, bahari iliyo na mawimbi ya kupooza,
Mlipuko wa hewa inayochomeka ama,
Kisu ambacho kinataka kukata koo la rafiki wako halisi…
Maneno ni kero na upumbavu halisi, lakini
Inamea mwilini mwangu kama majani kwa mti,
Haionekani kamwe kama inakoma kutokea
Palipo kimya, pahali palipo ndani mwangu…

Kamala Das, India 1934–2009
Utafsiri Bob Mwangi Kihara
Translated into Kiswahili by Bob Mwangi Kihara

***

PEYV

Li hawîrdora min her peyv in, peyv û peyv,
ew li ser min wek pelan direwzin, ew tucaran
bibereyî rewza xwe naxuyînin
û ji hundur ve ranawestînin … Lê ez ji xwe re dibêjim
peyv ziyan in, tu xwe ji wan biparêze, ew
kanin pir tiştan bin; kaviliyekê li pêş te
rawestînin taku tu zeryayekê
bi pêlên filîçbûyî, bibîne,
sirweyeke sotîndar yan
kêrekê, ku amadeye bona birîna
gewriya baştirîn dostekî te … Peyv ziayandar in, lê
ew di min de direwzin çawa pelên darekê,
weha dixuye ew naxwazin rawestin, ku ji hêminiyekê
netên, li cihdereke kwîr di hundur de …

Kamala Das, 1934 – 2009 Hindistan
Translation into Kurdish by Hussein Habasch

***

ЗБОРОВИ
Насекаде околу мене има зборови, и зборови и зборови,
Растат тие на мене ко лисја, се чини како никогаш
да не запираат во својот бавен раст
од внатре… Но си велам себеси, зборовите
се непријатност, биди претпазлив со нив, тие
можат да бидат толку многу нешта,
несреќата што ги следи стапалата што трчаат мора да престане,барем за миг,
за да го погледне морето со парализирани бранови,
експлозијата од воздух што гори или
ножот подготвен да го пресече гркланот
на твојот најдобар пријател… Зборовите се непријатност, но
растат тие на мене како лисја на дрво
Се чини нема никогаш да престане нивното доаѓање,
Од тишината, од некаде длабоко од внатре…

КАМАЛА ДАС, Индија 1934–2009
KAMALA DAS, India 1934–2009
Превод од англиски: Даниела Андоновска-Трајковска
Translated from English into Macedonian: Daniela Andonovska Trajkovska

***

AKATA-KATA

Di sekelilingku ialah kata-kata, dan kata-kata, dan kata-kata,
Ia berkembang padaku seperti dedaun, tidak pernah ia
Ingin berhenti perkembangan perlahannya
Dari dalaman… Tapi aku katakan kepada diriku, kata-kata
ialah pengganggu, berhati-hati terhadapnya, ia
mungkin berupa apa sahaja, sebuah
jurang tempat kaki yang berlari perlu berhenti, untuk
Melihat, laut dengan ombak yang melumpuhi
semburan udara panas atau,
sebilah pisau yang bersedia memotong
kerongkong rakan… Kata-kata ialah pengganggu, tetapi
Ia berkembang pada diriku seperti dedaun pada pokok,
Tidak nampak mahu berhenti,
Dari kesepian, di mana-mana jauh di dalaman…

KAMALA DAS, India 1934–2009
Malayan translation by Dr. Irwan Abu Bakar

***

ORIJEČI
Svuda oko mene, riječi su
Riječi i riječi
Prekrivajući me poput lišća
Čini se kao da nikada neće stati
Sa tim mučnim sporim rastom
Iznutra

Stalno govorim sebi:
Riječi su nesreća
Čuvajte se riječi
U njih stane toliko mnogo stvari
Zatrpanih u ponoru u kojem noge za trčanje moraju porinuti
Kao u moru sa parališućim valovima
Naletu gorućeg vazduha
Ili pak noža isukanog u spremnosti da isječe
Čak i grlo najboljeg prijatelja

Riječi su kob
Riječi po meni rastu poput lišća sa drveta
Čini se da nikada neće stati
Zakopati
Se u tišini
Negdje duboko u nutrini

KAMALA DAS, India 1934 – 2009
Translated from English: Katarina Sarić, Montenegro

****

SŁOWA
Otaczają mnie słowa, słowa, i słowa
Porastają mnie jak liście, wydaje się
Jakby nigdy nie przestawały wyrastać
Z głębi mnie… Ale mówię sobie: słowa
To plaga, strzeż się ich, bo
Mogą być niejednym:
Przepaścią, nad którą stopy w biegu muszą stanąć, by
Spojrzeć, morzem i jego obezwładniającymi falami,
Podmuchem płonącego powietrza, albo też
Nożem, ktory bardzo pragnie podciąć gardło najlepszemu
Przyjacielowi… Słowa to plaga, ale
Porastają mnie jak liście drzewo
Wydaje się, jakby nigdy nie przestawaly wychodzić
Z ciszy , gdzieś z samej głębi mnie …

Przekład na polski: Mirosław Grudzień ꟷ Anna Maria Stępień

***

PALAVRAS

À minha volta há palavras, e palavras e palavras,
crescem sobre mim como folhas, nunca
parecen parar o seu lento crescimento
vindo de dentro… Mas, digo para mim que as palavras
são um aborrecimento, toma cuidado com elas, podem
ser muitas coisas, um
abismo onde os pés que correm devem parar para
olhar um mar com ondas paralizantes,
um sopro de ar ardente ou,
um punhal mais que pronto a cortar a garganta do teu melhor
amigo … As palavras são um aborrecimento, mas
crescem sobre mim como as folhas numa árvore,
parece que nunca deixam de vir
de um silêncio, algures, de um lugar bem fundo…

KAMALA DAS, Índia 1934 – 2009
Tradução portuguesa: Maria do Sameiro Barroso

***

CUVINTE

În jurul meu cuvinte, cuvinte și cuvinte,
Mă acoperă crescând ca frunzele,
Nu încetează niciodată ieșirea la lumină
Răsar din profunzimi … Dar eu îmi zic, cuvintele
Sunt o nenorocire, feriți-vă de ele,
Pot însemna atât de multe lucruri,
Prăpăstii în care pașii se afundă, pentru ca noi
Să putem admira marea, cu valurile ei paralizante,
Ele pot fi furtuni cu aer arzător, sau un cuțit
Gata să taie gâtul celui mai bun prieten …
O pacoste sunt ele, cuvintele, însă fără încetare
Din mine ies ca frunzele pe un pom,
Nu dau semne că ar vrea să întârzie vreodată,
Nasc în tăcerea care îmi zace în adânc …

KAMALA DAS, India
Traducere: Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translated into Romanian by Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

СЛОВА
Вокруг меня везде слова, слова, слова…
растут, как листья на деревьях,
и никогда расти не перестанут,
но я твержу себе – слова
назойливы, будь осторожна, они
быть могут всем –
обрывом – сделай шаг и упадешь,
и взглядом на застывшие морские волны,
сиянием пожара,
ножом, которым ты готов
разрезать другу горло… Слова назойливы, но
они растут, как на деревьях листья,
и никогда не прекратят расти
из той бездонной тишины внутри души.
КАМАЛА ДАС, Индия 1934 – 2009
Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой
Translated into Russian by Daria Mishueva

***

REČI

Svud oko mene reči, i reči, i reči,
Prekrivaju me kao lišće, čini se ne prestaju
Spor rast iz mene…Ali kažem sebi, reči su
Varljive, pazi se,
Mogu da znače toliko mnogo stvari,
Bezdan pred kim stopala moraju da stanu, da
Vide more talasa koji paralizuju,
Eksploziju vatre u vazduhu ili,
Nož koji će vrlo rado preseći grlo tvog
Najboljeg prijatelja… Reči su štetočine, ali
Rastu na meni kao lišće na mladici,
Izgleda neće nikada prestati da niču,
Iz tišine, negde duboko u meni…

Kamala Das, Indija 1934–2009
Sa engleskog prevelar S. Piksiades
Translated into Serbian by S. Piksiades

***

PALORI

Attornu a mia palori, palori e palori,
Mi crisciunu ncoddu comu fogghi, pari
Ca mai finisciunu di crisciri dinnintra…
Mi dicu: li palori sù un fastidiu,
piriculusi: ponnu essiri tanti cosi,
na lavanca unni li pedi ca currunu
s’hannu a firmari e taliari,
un mari di unni paralizzanti,
na vintata d’aria ca brucia
o un cuteddu prontu a tagghiaricci lu coddu
ô to megghiu amicu… Li palori sù un fastidiu,
ma mi criscinu ncoddu come fogghi d’arburu,
pari ca non finisciunu mai di nesciri
di lu silenziu, di na parti dintra di mia…

Kamala Das, India 1934–2009
Traduzioni in Siciliano di Gaetano Cipolla

***

சொற்கள்

என்னைச் சுற்றி சொற்கள், சொற்கள், சொற்கள்
இலைகளைப் போல என்மேல் வளர்கின்றன
அவை வளர்வது , தன்னுள்ளிருந்து
எனது மெதுவான
வளர்வை நிறுத்த முடியாது போல உள்ளது!
எனக்கே நான் கூறிக்கொள்கிறேன்
சொற்கள் தொல்லை தருவன
அவற்றில் பல இருக்கலாம்
அவற்றைப் பற்றி கவனமாக இருங்கள்
ஒரு வெடிப்பு ஊடே செல்கிறது
கால்கள் நடக்க வேண்டும் பார்க்க
ஒரு கடல் முடக்கும் அலைகளோடு!
நண்பர்களின் குரல்வளை……
சொற்கள் தொல்லை தருவன
இலைகளை மரத்தில் வளர்வதைப் போல என்மேல் வளர்கின்றன
அவை வருவது நிற்கும்படி தெரியவில்லை
ஆழத்தில் ஓர் அமைதியினின்று!

ஆக்கம்
கமலாதாஸ், இந்தியா 1934-2009
Translated into Tamil by DR. N V Subbaraman

 

Recueil: ITHACA 701
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

JE NE VEUX PAS OUVRIR LA BOUCHE (Nadia Anjuman)

Posted by arbrealettres sur 4 octobre 2021



Nadia Anjuman
    
Poem in French, Spanish, Dutch, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Icelandic, Kurdish, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Bangla, Irish, Serbian, Armenian, Macedonian, Indonesian, Malay, Catalan, Kiswahili, Turkish

Poem of the Week Ithaca 696 “NO DESIRE TO OPEN MY MOUTH”, by NADIA ANJUMAN, Afghanistan (1980-2005)

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

JE NE VEUX PAS OUVRIR LA BOUCHE

Je ne veux pas ouvrir la bouche
Que chanterais-je …?
La vie me hait.
Il n’y a aucune différence entre chanter et me taire.
Pourquoi devrais-je parler de douceur,
quand je ressens tant d’amertume ?

Le poing de l’oppresseur
m’a frappé la bouche.
Personne n’est à mon côté dans la vie,
envers qui pourrais-je être aimable ?
Il n’y a aucune différence entre parler, rire,
mourir ou exister.

Je suis contrainte à la solitude,
avec douleur et chagrin.
Je suis née pour rien
Ma bouche devrait être scellée.
Hélas mon cœur, tu sais que le printemps est arrivé
que c’est le temps idéal pour festoyer.

Mais que puis-je faire avec une aile piégée
qui m’empêche de voler ?
Je me suis tue trop longtemps
mais jamais je n’ai oublié la mélodie
et continue à la fredonner à chaque instant.

Les chants qui jaillissent de mon cœur
me rappellent
qu’un jour je briserai cette cage,
m’envolerai de cette solitude
et chanterai avec mélancolie.
Je ne suis pas un peuplier fragile
ébranlé par le premier vent venu.
Je suis une femme afghane
Seule la plainte a encore un sens.

(Nadia Anjuman)

* NADIA ANJUMAN Poète et journaliste afghane, militante des droits des femmes, battue à mort par son mari et sa famille

Traduction de l’Espagnol de Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

***

NO DESEO ABRIR LA BOCA

No deseo abrir la boca
¿A qué podría cantar?
A mí, a quien la vida odia,
tanto me da cantar que callar.
¿Acaso debo hablar de dulzura
cuando es tanta la amargura que siento?

Ay, el puño del opresor
me ha golpeado la boca.
Sin nadie a mi lado en la vida
¿a quién dedicaré mi ternura?
Tanto me da decir, reír,
morir, existir.

Yo y mi forzada soledad
con mi dolor y mi tristeza.
He nacido para nada
mi boca debería estar sellada.
Ha llegado, corazón, la primavera,
el momento propicio del festejo.

¿Pero qué puedo hacer si un ala
tengo ahora atrapada?
Así no puedo volar.
Llevo mucho tiempo en silencio,
pero nunca olvidé la melodía
que no paro de susurrar.

Las canciones que brotan de mi corazón
me recuerdan que algún día
romperé la jaula.
Volando saldré de esta soledad
y cantaré con melancolía.
No soy un frágil álamo
sacudido por el viento.
Soy una mujer afgana
Soy una mujer afgana y debo aullar.

NADIA ANJUMAN

*Poeta y periodista afgana, impulsora de los derechos de las mujeres,
asesinada a golpes por su esposo y la familia de éste.

***

IK WIL MIJN MOND NIET OPENEN

*Afghaanse dichteres en journaliste, vrouwenrechtenactiviste,
doodgeslagen door haar man en zijn familie

Ik wil mijn mond niet openen
Waarover zou ik zingen …?
Ik word door het leven gehaat.
Er is geen verschil tussen zingen en niet zingen.
Waarom zou ik over zachtaardigheid moeten spreken,
als ik zoveel bitterheid ervaar?

De vuist van de onderdrukker
heeft mijn mond dichtgeslagen.
Ik heb niemand aan mijn zijde in het leven,
voor wie zou ik lief kunnen zijn?
Er is geen verschil tussen spreken, lachen,
sterven of bestaan.

Ik ben tot eenzaamheid gedwongen,
met pijn en verdriet.
Ik ben voor niets geboren
Mijn mond zou verzegeld moeten zijn.
Ach mijn hart, je weet dat de lente is aangebroken,
dat het de juiste tijd is om te vieren.

Maar wat kan ik doen met een verstrikte vleugel
die mij verhindert te vliegen?
Al te lang heb ik gezwegen
maar de melodie ben ik nooit vergeten
en blijf ze fluisteren ieder moment.

De liederen die uit mijn hart komen
herinneren mij eraan
dat ik op een dag deze kooi verbreken,
uit deze eenzaamheid wegvliegen zal
en als een melancholicus zal zingen.
Ik ben geen fragiele populier
door elkaar geschud door welke wind ook.
Ik ben een Afghaanse vrouw
Alleen de weeklacht heeft nog zin.

Vertaling: Germain Droogenbroodt

***

NO DESIRE TO OPEN MY MOUTH

No desire to open my mouth,
what should I sing of …?
I, who am hated by life.
no difference to sing or not to sing.
Why should I talk of sweetness,
when I feel bitterness?

Oh, the oppressor’s fist
broke my mouth.
I have no companion in life
— who can I be sweet for?
No difference to speak, to laugh,
to die, to live.

My strained solitude,
with sorrow and sadness,
I was born for nothingness.
My mouth should be sealed.
Oh my heart, you know it is spring
and time to celebrate.

What can I do with a caught wing,
which does not let me fly?
I have been silent too long,
but I never forget the melody.

Each moment I whisper
the songs from my heart,
reminding me of
the day I will break this cage,
fly from this loneliness
and sing like a melancholic.
I am not a weak poplar tree
to be shaken by any wind.
I am an Afghan woman—
it only makes sense to wail.

*Nadia Anjuman: Afghan poet and journalist, women’s rights activist,
beaten to death by her husband and his family

Translated by Mahnaz Badihian – Stanley Barkan

***

NESSUNA VOGLIA DI APRIRE LA MIA BOCCA

Nessuna voglia di aprire la mia bocca,
di cosa dovrei cantare …?
Io, che sono odiata dalla vita.
Nessuna differenza se canto o meno.
perchè dovrei parlare di dolcezza,
quando solo amarezza sento?

Oh, il pugno dell’oppressore
ha spezzato la bocca.
Non ho alcun compagno in questa vita
—per chi mai potrei essere dolce?
Nessuna differenza se parlo, rido,
muoio o vivo.

La mia solitudine logorata,
di dolore e tristezza,
sono nata per nulla.
Sigillata dovrebbe essere la mia bocca.
Oh mio cuore, sai che è primavera
è tempo di celebrare.

cosa posso fare con un’ala presa in trappola,
che non mi fa volare?
Troppo a lungo sono stata in silenzio,
ma mai dimenticherò la melodia.

Ogni istante sussurro
le canzoni del cuore,
per ricordarmi del giorno
che spezzerò questa gabbia,
volerò lontano da questa solitudine
e canterò con malinconia.
Non sono un fragile pioppo
che ogni vento scuote.
sono una donna afgana—
solo urlare ha un senso.

Traduzione di Mahnaz Badihian – Stanley Barkan – Luca Benassi

***

ICH WILL MEINEN MUND NICHT AUFMACHEN

Ich will meinen Mund nicht aufmachen
Worüber soll ich singen …?
Ich werde vom Leben gehasst.
Es gibt keinen Unterschied zwischen Singen und Nicht-Singen.
Warum sollte ich über Sanftmut sprechen?
wenn ich so viel Bitterkeit erlebe?

Die Faust des Unterdrückers
schlug auf meinen Mund.
Ich habe niemanden, der mir im Leben zur Seite steht,
für wen könnte ich freundlich sein?
Es gibt keinen Unterschied zwischen sprechen, lachen,
sterben oder existieren.

Ich bin in die Einsamkeit gezwungen,
mit Schmerz und Kummer.
Ich wurde für nichts geboren
Mein Mund sollte versiegelt sein.
Oh mein Herz, du weißt, dass der Frühling gekommen ist,
dass es die richtige Zeit zum Feiern ist.

Aber was kann ich mit einem gebrochenen Flügel tun?
der mich am Fliegen hindert?
Zu lange habe ich geschwiegen
aber ich habe die Melodie nie vergessen
und flüstere sie weiterhin jeden Augenblick.

Die Lieder, die aus meinem Herzen kommen
Erinnern mich daran
dass ich eines Tages aus diesem Käfig ausbrechen werde,
von dieser Einsamkeit wegfliegen werde
und wie ein Melancholiker werde singen.
Ich bin keine zerbrechliche Pappel
die vom Wind geschüttelt wird.
Ich bin eine afghanische Frau,
nur die Klage macht noch Sinn.

Übersetzung aus dem Spanisch von Germain Droogenbroodt –
Wolfgang Klinck

*Afghanische Dichterin und Journalistin, Aktivistin für Frauenrechte,
von ihrem Ehemann und dessen Familie zu Tode geprügelt

***

NÃO QUERO ABRIR A BOCA

Não quero abrir a boca
Que poderia cantar?
A mim, a quem a vida odeia,
tanto me faz cantar como calar.
Deverei falar de doçura
quando é tanta a minha amargura?

Ai, o punho do opressor
golpeou-me na boca.
Sem ninguém a meu lado na vida
a quem dedicarei a minha ternura?
Tanto me faz falar como rir,
morrer ou existir.

Eu e a minha solidão forçada
com a minha dor e a minha tristeza.
Para nada nasci.
A minha boca tem que estar selada.
A Primavera chegou, o coração,
o tempo da celebração.

Mas que poderei fazer sem a asa
que agora está presa?
Assim, não posso voar.
Passo muito tempo em silêncio,
mas nunca me esqueci da melodia
que não paro de sussurrar.

As canções que brotam do meu coração
lembram-me que, um dia,
hei-de quebrar a jaula.
Voando, sairei desta solidão
e cantarei com melancolia.
Não sou um choupo frágil
sacudido pelo vento.
Sou uma mulher afegã.
Sou uma mulher afegã e tenho que uivar.

(Herat, Afeganistão, 1980-2005)

*Poeta e jornalista afegã, defensora dos direitos das mulheres,
espancada até à norte pelo marido e pela familia dele.

Tradução portuguesa: Maria do Sameiro Barroso

***

NUDDU DISIDDERIU DI APRIRI LA VUCCA

By Nadia Anjuman Afghanistan (1980-2005)
ammazzata di so maritu e di la so famigghia

Nuddu disidderiu di apriri la vucca
di chi putissi cantari jo …?
Jo, ca sugnu udiata di la vita.
Si cantu o non cantu è lu stissu.
Pirchì parrari di ducizzi
quannu sentu amarizza?

Oh, l’opprissuri:c’un pugnu
mi rumpìu la bucca.
Non aju cumpagni nta la vita
a cui putissi dari jo ducizza?
Parrari, ridiri,
moriri, essiri, non c’è diffirenza.

Jo e la me sulltà furzata.
Cu pena e tristizza.
Jo nascìu pi nenti.
M’avissiru ntuppari la vucca.
Oh cori miu, tu sai ch’è primavera
e ura di fari festa.

Chi pozzu fari jo cu n’ala struppiata
ca non mi fa bbulari?
Ha statu muta assai tempu
ma non mi scordu mai la miludia
vistu ca murmuriu la canzuna
dû me cori a ogni mumentu.

pi dirimi ca lu jornu
ca rumpu li catini di sta gaggia,
pozzu bbulari fora di sta sulità
e cantari cu milancunia.
Non sugnu un chiuppu debuli,
ca lu ventu pò sbattuliari.
Sugnu na fimmina afgana,
non mi resta autru chi lu lamentu.

Traduzioni in siciliano di Gaetano Cipolla

***

NU VREAU SĂ-MI DESCHID GURA

Nu vreau să-mi deschid gura
Despre ce aș putea să cânt…?
Pe mine viața mă urăște.
Între cânt și tăcere nu-i nicio deosebire.
Cum aș putea glăsui dulce
de vreme ce îndur atâta amărăciune?
Pumnul asupritorului
mi-a căzut peste gură.
Nimeni nu-mi stă aproape,
cui pot eu să-i întorc prietenia?
Nu este nicio deosebire
între a vorbi, a râde, a muri, a trăi.

Rămân cu însingurarea mea silită,
cu suferințe și tristeți.
Născută sunt fără vreun scop,
buzele mele ar trebuie să fie pecetluite.
Oh, inimă, tu simți că vine primăvara,
că vremea se împlinește ca să sărbătorim.

Dar eu ce pot să fac cu aripa-mi legată,
care mă împiedică să zbor?
Prea mult timp am tăcut,
dar nu uit niciodată cum sună melodia
pe care o murmur fără încetare.

În inimă îmi răsar noi cântece
care îmi amintesc de ziua în care
am să evadez din cușca asta
și am să zbor peste însingurare,
cântând un cântec melancolic.
Nu sunt un biet plop neînsemnat
făcut ca să se încline sub tot felul de vânturi.
Eu sunt o femeie afgană,
sensul meu este însăși tânguirea.

NADIA ANJUMAN (Herat, Afganistan, 1980-2005)
Translation into Romanian by Gabriela Căluțiu Sonnenberg

* Poetă și jurnalistă afgană, militantă pentru drepturile femeilor, ucisă în bătaie de soțul ei și de familia lui

***

NIE PRAGNĘ OTWIERAĆ UST

NADIA ANDŻUMAN , Afganistan (1980-2005)
zamordowana przez swojego męża i jego rodzinę

Nie pragne otwierać ust.
O czym miałabym śpiewać…?
Ja, której nienawidzi mój czas?.
Śpiewać, czy nie śpiewać ꟷ bez różnicy.
Po cóż opiewać słodycz
Gdy w niej trująca gorycz?
Och! Dłoń oprawcy
Spadła na moje usta.
Nie mam w swym życiu towarzysza.
Dla kogo mam być słodką?
Bez różnicy ꟷ mówić, śmiać się,
Umrzeć, czy po prostu być nadal.
Ja I moja wymuszona izolacja
Smutna, w poczuciu porażki.
Zrodziłam się na próżno.
Zaplombowane mają być me usta.
Ach, serce moje, ty wiesz, że to wiosna,
Pora świętować z czułością.
Cóż mogę ze skrzydłem uwięzłym,
Które nie pozwala się wznieść?
Zbyt długo milczałam
Lecz nigdy nie zapominam melodii,
Bo nieustannie nucę bezgłośnie
Pieśni mojego serca,
Przypominające mi, że
Nadejdzie dzień, gdy rozerwę klatkę,
Odlecę z samotności
I zaśpiewam jak odurzona.
Nie jestem wątłą topolą
Wstrząsaną każdym wiatrem.
Jestem córką afgańskiej ziemi
I tylko jęk ma sens.

Przekład na polski: Mirosław Grudzień ꟷ Anna Maria Stępień
Translated into Polish by Mirosław Grudzień – Anna Maria Stępień

***

ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ Ν’ ΑΝΟΙΞΩ

Δεν έχω θέληση ν’ ανοίξω το στόμα μου
για ποιόν να τραγουδήσω;
εγώ που η ζωή μου με μίσησε;
καμιά διαφορά άν τραγουδήσω ή σιωπήσω.
Γιατί να πω λόγια γλυκά
καθώς αισθάνομαι μόνο πίκρα;
Του τύραννου η γροθιά
σώπασε το στόμα μου
σύντροφο πια κανένα δεν έχω
για ποιόν λόγια γλυκά να πω;
καμιά διαφορά ανάμεσα στο γέλιο ή στη μιλιά μου
αν είναι να πεθάνω ή αν θα ζήσω.
Η μοναξιά μου η πικρή
θλίψη και λύπη μόνο
γεννήθηκα για τίποτα
ττο στόμα μου ας σφραγιστεί.
Κι εσύ καρδιά μου ξέρεις ήρθε η άνοιξη
καιρός για να γιορτάσουμε
και τί να κάνω με σπασμένα τα φτρεά
που δεν μπορώ πια να πετάξω;
Κι αν έχω μείνει σιωπηλή καιρό πολύ
ποτέ δεν ξέχασα τη μελωδία
κάθε στιγμή που μουρμουρίζω
τραγούδια απ’ την καρδιά μου
θυμάμαι πως κάποια στιγμή
θα σπάσω το κλουβί
να φύγω απ’ τη μοναξιά μου
να τραγουδήσω μελαγχολικά.
δεν είμαι μια αδύνατη λεύκα
που τρέμει στον αγέρα
είμαι γυναίκα απ’ το Αφγανιστάν
και μόνο να κλαίω ξέρω.

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated into Greek by Manolis Aligizakis

***

我不愿开口

娜迪亚·安朱曼 (1980-2005) 作 阿富汗
被她丈夫和他的家人谋杀

我不愿开口
我应该歌唱什么······?
我,被生活所憎恨。
歌唱或不歌唱没有区别。
当我感到痛苦时,
为什么我要谈论甜蜜?
哦,暴君的拳头
打破了我的嘴。
我没有人生的伴侣
我能为谁而去甜蜜?
说话,大笑,死,活,
没什么区别。
我和我憔悴的孤独。
带着悲哀和悲伤。
我忍受过虚无。
我的嘴应该封闭。
哦,我的心,你知道这是春天
是庆祝的时候了。
仅一只被缚的翅膀我该做什么,
哪个不让我飞?
我已经沉默太久,
但我永不忘这旋律,
因为我每时每刻都在
低语心中的歌曲,
提醒我自己
那一天我会打破这个笼子,
飞离这孤独
像一个忧郁人而歌唱。
我不是一棵脆弱的白杨树
天生被任何风摇晃。
我是一名阿富汗妇女,
只有悲叹抱怨才有道理。
英译:马纳兹·巴迪汉
汉译:中 国 周道模 2021-9-4

Translated into Chinese by Wiliam Zhou

***

لاَ رَغْبَةَ لَدَيَّ فِي فَتْحِ فَمِي
نادية أنجومان، أفغانستان (1980-2005)

لاَ رَغْبَةَ لَدَيَّ فِي فَتْحِ فَمِي
مَاذَا أُغَنِّي. . . ؟
أَنَا التِي كَرِهَتْهَا الحَيَاة.
أُغَنِّي أَمْ لا… لَا فَرْقَ عندَيَّ
لِمَاذا أَتَحَدَّثُ عن الطَّعْمِ الحُلُو ،
عِنْدَما أَشْعُرُ بِالمَرَارَة؟
أهٍ ، قَبْضَةُ الُمْسَتِبد
حَطَّمَتْ فَمِي.
لَيْسَ لَدَيَّ أَّيُ رَفِيقٍ فِي الحَيَاة
– لِمَنْ يُمْكِنُنِي أَن أَكُونَ لطيفةً إذاً؟
أَتَكَلَّمُ أَضْحَكُ ، أَمُوتُ أو أَعِيش…
لَا فَرْقَ عندَيَّ
وِحْدَتِي المُرْتَابَة ،
بِحُزْنٍ وَأَلَم ،
لَقَدْ وُلِدْتُ مِن أَجْلِ اللاشَيء.
يَجِبُ أَنْ يَكُونَ فَمِي مُغْلقًا.
أهٍ، يَا قَلْبِي ، أًنْتَ تَعْلَمُ أَن الرَّبِيعَ قَد أَتَى
وَحَانَ وَقْتُ الإِحْتِفَال.
مَاذَا يُمْكِنُنِي أَنْ أَفْعَلَ بِجَنَاحٍ مُشَبَّكٍ ،
لا يَسْمَحُ لِي بالطَّيَرانِ؟
بَقَيتُ صَامِتًة لِفَترَة طَويلَة ،
لِكِنني لَمْ أَنِسَى اللحْنَ.
كُلَّ لَحْظَةٍ تَهْمِسُ
الأَغَانِي مِنْ قَلْبِي
تُذَكِّرُنِي
بِاليومِ الذي سَأُحَطِّمُ فِيه هَذَا القَفَصْ،
أَطِيرُ مِن هَذِه الوُحْدَة
وَأُغَنِّي مِثل الكَئِيب.
أَنَا لَسْتُ شَجَرةَ حُورٍ ضَعِيفَة
تَهُزُّهَا أَي رِيح.
أَنا امْرَأة أَفْغَانِية –
تَعوَّدتَ عَلَى البُكَاء.

ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Translated into Arab by Mesaoud Abdelkader

***

मेरा मुंह खोलने की कोई इच्छा नहीं

[नादिया अंजुमन अफगानिस्तान द्वारा (1980-2005)
पति और उसके परिवार ने की हत्या ]

मुंह खोलने की कोई इच्छा नहीं
मुझे क्या गाना चाहिए…?
मुझे, जिसे जीवन से नफरत है।
गाने या न गाने में कोई अंतर नहीं है।
मधुरता की बात क्यों करूं,
जब मुझे कड़वाहट महसूस होती है?
ओह, उत्पीड़क की मुट्ठी
मेरा मुँह तोड़ दिया l
जीवन में मेरा कोई साथी नहीं है
मैं किसके लिए मीठा हो सकती हूं?
बोलने, हंसने में कोई फर्क नहीं,
या मरना या अस्तित्व में होना?
मैं और मेरा तनावपूर्ण एकांत
दुख और दुख के साथ।
मैं शून्य के लिए पैदा हुई थी l
मुझे मुंह बंद कर देना चाहिए।
हे मेरे दिल, तुम्हें पता है कि यह वसंत है
और जश्न मनाने का समय।
फंसे हुए पंख के साथ मुझे क्या करना चाहिए,
जो मुझे उड़ने नहीं देती ?
मैं बहुत देर तक चुप रही,
लेकिन मैं राग को कभी नहीं भूलती,
हर पल मैं फुसफुसाती हूँ
मेरे दिल के गाने,
खुद को याद दिला रही है
जिस दिन ये पिंजरा को तोड़ देगी
इस एकांत से उड़ने के लिए
और एक उदास की तरह गाएगी
मैं एक कमजोर चिनार का पेड़ नहीं हूँ
वह किसी भी हवा से हिल जाएगा।
मैं एक अफ़ग़ान महिला हूँ,
केवल विलाप करना जानती है l

ज्योतिर्मय ठाकुर द्वारा हिन्दी अनुवाद

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur.

***

口を開きたくない
詩:ナディア・アンジュマン(アフガニスタン,1980-2005)
夫とその家族により殺害される

口を開きたくない
私は何を歌ったらいい?
人生から憎まれた私
歌っても歌わなくても変わりはない
苦さを感じているときに
なぜ甘美を話さなくちゃいけない?
ああ、圧政者の拳がわたしの口を潰した
わたしには人生の仲間がいない
だから誰に優しくなれる?
なんの違いもない
話しても、笑っても
死んでも、生きても
悲しみと嘆きでこわばった孤独
わたしは虚しさのために生まれてきた
わたしの口は封印されなければならない
ああ、わたしのこころよ
今は春、祝福の季節だ
捕らえられた翼で飛ぶこともできず、
何ができる?
あまりにも長く黙ってきた
しかしわたしは美しい調べを忘れていない
刻一刻、わたしは
こころから湧き出る歌を囁く
いつかこの檻を破り
この孤独から飛び立ち
鬱々と歌を歌うのだ
わたしは小さな風にも揺れる
弱いポプラの木ではない
わたしはアフガンの女だ
そのことだけで声を上げて泣くことができる

Translated into Japanese by Manabu Kitawaki

***

شعری از
نادیا انجمن ( 1980-2005)از افغانستان که توسط شوهر و خانواده شوهرش به قتل رسید

نیست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟
من که منفور زمانم، چه بخوانم‌ چه نخوانم
چه بگویم سخن از شهد، که زهر است به کامم
وای از مشت ستمگر که بکوبیده دهانم
نیست غمخوار مرا در همه دنیا که بنازم
چه بگریم، چه بخندم، چه بمیرم، چه بمانم
من و این کنج اسارت، غم ناکامی و حسرت
که عبث زاده‌ام و مُهر بباید به دهانم
دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت
من پربسته چه سازم که پریدن نتوانم
گرچه دیری است خموشم، نرود نغمه ز یادم
زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم
یاد آن روز گرامی که قفس را بشکافم
سر برون آرم از این عزلت و مستانه بخوانم
من نه آن بید ضعیفم که ز هر باد بلرزم
خت افغانم و برجاست که دائم به فغانم

Translated into Farsi by Sepideh Zamani

***

LANGAR EKKI AÐ OPNA MUNNIN

NADIA ANJUMAN Afganistan (1980-2005)
Myrt af eiginmanni sínum og fjölskyldu hans

Langar ekki að opna munninn
Um hvað ætti ég að syngja …?
Ég sem lífið hatar.
Það skiptir engu hvort ég syng eða ekki.
Hví skyldi ég syngja um ást,
þegar ég finn aðeins biturð?
Ó, hnefi kúgarans gaf mér á kjaftinn.
Ég á engan lífsförunaut
sem ég get elskað.
Skiptir engu hvort ég tala eða hlæ,
dey eða lifi.
Ég og mín aðkreppta einsemd.
Með sorg og depurð.
Ég fæddist til einskis.
Ég ætti að innsigla munninn.
Ó, hjartað mitt, þú veist að er vor
og fagnaðarstund.
Hvað ætti ég að gera, vængstýfð
og get ekki flogið?
Ég hef þagað nógu lengi,
en ég gleymi aldrei laginu,
heldur hvísla hverja stund
söngva hjartans,
sem minna mig á
daginn þegar ég brýt búrið,
flýg út úr einsemdinni
og syng mitt hugarangur.
Ég er ekki veikburða ösp,
skjálfandi í öllum veðrum.
Ég er afgönsk kona,
eina vitið er að kveina

Þór Stefánsson þýddi samkvæmt enskri þýðingu Mahnaz Badihian
Translated into Icelandic byThor Stefánsson

***

ZORDARAN KULMA XWE LI DEVÊ MIN XISTIN

Ez naxazim devê xwe vekim
ma hîn ezê li ser çi bistirêm…?
Jiyan kîndar e bi min re.
Tu cudayî di navbera stiranbêjî û nebêjiyê de tune ye.
Ji çi re ez li ser nezaketê bipeyivim?
Eger ez weha di nav êşan de bijîm?
zordaran kulma xwe li devê min xistin.
Tukes nîne ji min re palpişt be li vê jiyanê,
ezê ji kê rê bibim dost?
Cudayî tune ye di navbera axaftin, xende,
mirin an mayînê.
Bi kotekî ez di tenahiyê de me,
bi êş û xem im.
Ez ne ji bona tiştekî hatime vê dunyayê
devê min bi muhrê hatiye girtin.
Erê, dilo! Tu zanî bihar hatiye,
baştirîn dem e ji bona şahînetê.
Lê ezê bi baskeke şikestî çi bikim,
ku rêgir e ji min re bo firînê?
Ez pircaran bêdeng mam
lê min tucaran awaz ji jibîrnekir
û her kêlîyekê di ber xwe de distirêm.
Ez hizirdikim, ku
rojekê ezê ji rikehê derkevim,
ji vê tenahiyê bifirim
û ezê wek mestaneyekê bistirêm.
Ez ne spîdareke şikestî me
ewa, ku li ber her bayekî bilerze.
Ez jineke efganî me,
ku hîn rê ji gilîgazinan re heye.

N. Encumen helbestvan û rojnamevaneke efganî ye, çalakvan bû bona mafê jinan, ew ji aliyê mêrê xwe û malbata wî ve hat kuştin.

Spas bona Nahid Riasî xanum bo yarmetîdana xwandina helbestê bi zimanê darî-fars

Translated into Kurdish by Hussein Habasch

****

НЕ ХОЧУ ОТКРЫВАТЬ Я РОТ

Не хочу открывать я рот.
О чем мне петь?
Меня не любит жизнь.
Нету различия – мне петь или не петь.
К чему мне говорить о доброте,
когда вокруг так много горя?

Кулак тирана
разбивает рот.
Никто сейчас не встанет за меня,
зачем и мне тогда приятной быть?
Нету различия между словами, смехом,
нет также между жизнью, между смертью.

До одиночества меня доводят,
до боли, до тоски.
На свет я появилась зря.
Мой рот должен быть закрыт.
О мое сердце, знаешь, ворвалась сюда весна,
пора, пора нам ликовать и веселиться.

Но что могу я – я с подрезанным крылом,
что мне не даст лететь?
Веками я молчала,
но мелодий всех мне не забыть,
шепчу их постоянно в голове.

Те песни, что живут в сердце моем,
напоминают –
я однажды вырвусь из оков,
от одиночества по небу улечу
и долго грустно-грустно буду петь.
Я не похожа на непрочный тополь,
что каждый день со всех сторон трясут ветра.
Я женщина-афганка.
И только плач сейчас имеет смысл.

Надия Анжуман (Герат, Афганистан, 1980-2005)

*Афганская поэтесса и журналистка, борец за права женщин,
была убита мужем и его семьей.

Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой
Translated into Russian by Daria Mishueva

***

HINDI KO HINANGAD NA BUKSAN ANG AKING BIBIG

Ni NADIA ANJUMAN Afghanistan (1980–2005)
Pinaslang ng kanyang asawa at ng kanyang pamilya

Walang pagnanais na buksan ang aking bibig,
ano ang dapat kong awitin …?
Ako, na kinamumuhian ng buhay.
walang kaibahan kung ako’y kumanta o hindi kumanta.
Bakit ako mangungusap ng matamis,
Kung ang nadarama ko ay pawang kapaitan?

O, winasak ng kamao ng mapang-api
ang aking bibig.
Wala akong kasama sa buhay
kanino ako maaaring maglambing?
Walang pagkakaiba magsalita man ako, tumawa,
mamatay, o mabuhay.

Ang pilit kong pag-iisa.
may pighati at kalungkutan,
Ipinanganak ako para sa wala.
Dapat selyado ang aking bibig.
O aking puso, alam mong tagsibol na
at oras na upang magdiwang.
Ano ang magagawa ko sa isang nabitag na pakpak,
na hindi ako pinapayagang makalipad?
Matagal na akong nanahimik,
ngunit hindi ko nakakalimutan ang himig.

Bawat sandali ay ibinubulong ako
ang mga awitin mula sa aking puso,
nagpapaalala sa akin ng
araw na babaliin ko ang kulungan na ito,
lilipad mula sa kalungkutan
at kumanta tulad ng isang nangungulila
Hindi ako mahina na puno ng poplar
Na kayang alugin ng anumang hangin.
Ako ay isang babaeng Afghanistan
makatuwiran lamang na ako ay humiyaw.

Translated into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

אין בי רצון לפתוח את פי / נ אדיא אנג’ומ ן, אפגניסטן, 1980 – 2005
Nadia Anjuman

נאדיא נרצחה בידי בעלה ומשפחתו
אֵ ין בִּ י רָ צוֹן לִּ פְ תֹ ח אֶ ת פִּ י,
ע ל מָ ה אָ שִּ יר…?
אֲנִּי, שֶ שְ נּוָאה ע ל ה ח יִּ ים.
אֵ ין הֶ בְ דֵ ל אִּ ם אָ שִּ יר אוֹ ֹלא.
לָמָ ה שֶ אֲד בֵ ר ע ל מְ תִּ יקּות,
כְ שֶ אֲנִּי מְ רִּ ירָ ה?
הוֹ , אֶ גְ רוֹפוֹ שֶ ל ה ּצוֹרֵ ר
שָ ב ר לִּ י אֶ ת ה פֶה.
אֵ ין לִּ י בֶ ן זּוג ב ח יִּ ים –
עֲבּור מִּ י אּוכ ל לִּ הְ יוֹת מְ תּוקָ ה?
אֵ ין הֶ בְ דֵ ל בֵ ין לְ ד בֵ ר, לִּ צְ חוֹק,
לָמּות, לִּ חְ יוֹת.
בְ דִּ ידּותִּ י ה מְ תּוחָ ה.
בְ צ ע ר ּובְ עֶ צֶ ב
נוֹל דְ תִּ י לְ שּום דָ בָ ר.
ע ל פִּ י לִּ הְ יוֹת חָ תּום.
הוֹ לִּ בִּ י, יוֹדֵ ע שֶ ָאבִּ יב ע כְ שָ ו
ּוזְמ ן ל חֲגֹ ג.
מָ ה אּוכ ל ל עֲׂשוֹת עִּ ם כָנָף שֶ נִּתְ פְ סָ ה,
שֶ אֵ ינֶנָּה נוֹתֶ נֶת לִּ י לָעּוף?
שָ ת קְ תִּ י יוֹתֵ ר מִּ ד י זְמ ן,
א ְך לְ עוֹלָם אֵ ינִּי שוֹכ ח ת אֶ ת ה מ נְגִּ ינָה.
בְ כָל רֶ ג ע אֲנִּי לוֹחֶ שֶ ת
אֶ ת ה שִּ ירִּ ים שֶ בְ לִּ בִּ י ,
מ זְ כִּ ירִּ ים לִּ י
אֶ ת ה יוֹם בוֹ אֶ שְ בֹר אֶ ת ה כְ לּוב ה זֶה,
ָאעּוף מֵ ה בְ דִּ ידּות ה זוֹ
וְ אָ שִּ יר כְ מוֹ מֶ ל נְכוֹלִּ ית.
אֵ ינֶנִּי עֵץ צ פְ צָ פָ ה ח לָש
שֶ מְ זֻעְ זָע מִּ כָל מ ש ב רּוח ,
אֲנִּי אִּ שָ ה ַאפְ גָנִּית
זֶה ר ק הֶ גְ יוֹנִּי שֶ אֲקוֹנֵן.

Translated by Mahnaz Badihian – Stanley Barkan :לאנגלית תרגום
תרגום לעברית: דורית ויסמן
Translated into Hebrew by Dorit Weisman

***

எனது வாயைத் திறக்க விருப்பம் இல்லை

எதை நான் பாட?
வாழ்க்கையினால் வெறுக்கப்பட்ட நான்
பாடினாலோ பாடாவிட்டாலோ எந்த வேறுபாடும் இல்லை
நான் கசப்பை அனுபவிக்கும் பொழுது
இனிப்பைப் பற்றி ஏன் பேசவேண்டும்?
ஓ! என்னைக் கொடுமைப்படுத்துபவரின் முதல்
எனது வாயை உதைத்துத் தள்ளிய பிறகு?
எனக்கு வாழ்வில் தோழன்என்று யாரும் இல்லாத பொழுது
யாருடன் இனிமையாய் இருப்பது?
பேசுவது, சிரிப்பது, இறப்பது, இருப்பது
எந்த வேறுபாடும் இல்லை!
நானும் எனது துன்புறும் தனிமையும்.
எனது வருத்தத்தோடும், வேதனையோடும்
ஒன்றும் இல்லாமைக்காகப் பிறந்தேன்
எனது வாயை இறுக்கமாக மூட வேண்டும்.
ஓ எனது இதயமே! உனக்குத் தெரியும்
இது இளவேனிர்காலம்
கொண்டாட வேண்டிய நேரம் என்று.
என்னைப் பறக்க விடாத
எனது சிறைபட்ட சிறகுடன்
என்ன செய்வது?
நீண்ட காலம் அமைதியாக இருந்து விட்டேன்
இருப்பினும் இன்னிசையை
எப்பொழுதும் மறக்கவில்லை
எனது இதயத்தினின்று
நான் மெல்லப் பேசும் பொழுது
நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறேன்
இந்தக் கூட்டைவிட்டு வெளியேறி
தனிமையிலிருந்து பறந்து சென்று
மனச்சோர்வடைந்தவன் பாடுமாறு.
எந்தக் காற்றினாலும் அசைந்து விழும்
பாப்ளர் மரம் அல்ல நான்!
நான் ஒரு ஆஃப்கானியப் பெண்
முனகுவதே சரியாகும்!
ஆக்கம்

Translated into Tamil by DR. N V Subbaraman

***

ইচ্ছে নেই মুখ খোলার

নাদিয়া আনজুমান আফগানিস্তান (1980-2005)
তিনি খুন হয়েছিলেন স্বামী এবং তার পরিবারের দ্বারা

ইচ্ছে নেই মুখ খোলার
তখন কি করে গাইবো গান…?
আমি, সেই যে জীবন দ্বারা ঘৃণিত ।
নেই কোন পার্থক্য গান গাওয়া আর না গাওয়াতে ।
কেন আমি বলব মধুরতার কথা,
যখন আমি অনুভব করি শুধুই তিক্ততা?
ও, উৎপীড়ক দের আনন্দ উৎসব
বন্ধ করেছে আমার বাকস্বাধীনতা ।
আমার জীবন সঙ্গী বিহীন
কার জন্য হবো আমি মধুর?
নেই কোন পার্থক্য কথা বলায়, আর হাসায়,
মৃত্যু, আর জীবনে ।
আমি আর আমার চাপা একাকীত্ব ।
সাথে নিয়ে দুঃখ আর বেদনা ।
আমার জন্ম শুধুই শূন্যতার জন্য ।
আমার মুখ যেন হয় সিল যুক্ত ।
ও আমার হৃদয়, তুমি যে জানো এখন বসন্ত
এখন সময় উদযাপনের ।
বাঁধাপড়া ডানা নিয়ে কি করবো আমি,
যা আমাকে দেয়না উড়তে?
আমি নিরব রয়েছি বহুকাল ধরে,
কিন্তু কখনো ভুলে যায়নি সুর,
যখনই আমি ফিসফিস করি
আমার হৃদয়ের গানগুলি,
আমায় মনে করায়
যেদিন ভাঙবো আমি এ কারাগার,
উড়ে যাব এই নিঃসঙ্গতা থেকে
আমি গাইবো গান বিষন্নতায় ।
আমি নই দুর্বল পপলার গাছের মত
কোন বাতাসে যাবনা নড়ে ।
আমি আফগান নারী,
এইটি বুঝিয়ে দেয় হাহাকার
ইংরেজী অনুবাদ মাহনাজ বদিহিয়ান

Bangla Translation: – Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

TUIGE A N-OSCLÓINN MO BHÉAL

Dán le NADIA ANJUMAN an Afganastáin (1980–2005)
Dúnmharaithe ag a fear céile is a theaghlach

Tuige a n-osclóinn mo bhéal,
tuige a gcanfainn amhrán …?
Tá fuath ag an saol dom,
cén difear, canadh nó tost?
Tuige a labharfainn go binn,
nuair nach mothaím ach an phian
Ónar bhris an tíoránach
mo phus?
Gan compánach ar an saol
níl ciall ar bith a bheith lách;
Is mar a chéile gol is gáire,
mar a chéile beatha is bás.
Spíonta le huaigneas.
buairt is cruatan,
Is cosúil gur rugadh don neamhní mé
Deirtear gur binn béal ina thost
Ach cad faoin gcroí, an amhlaidh atá?
Cén mhaith na sciatháin bhriste seo,
don té a bhfuil eitilt aici?
Is rófhada atáim i mo thost,
tá sé thar am labhairt amach.
Abraím ós íseal
i mo chroí istigh,
tugaim mo mhionn
go mbrisfidh mé an chuing,
go n-éalóidh mé ón uaigneas
go gcanfaidh mé den tsaoirse.
Ní haon ribín réidh mé, adeirim,
ag luascadh anonn is anall sa ghaoth.
Bean de chuid na hAfganastáine mé
tuige nach ligfinn uaill ghéar asam?

Aistrithe go Gaeilge ag Rua Breathnach
Translated into Gaelic by Rua Breathnach

***

NEMAM ŽELJU DA OTVORIM USTA

Autor: Nadia Anjuman, Avganistan (1980-2005)
Ubili su je muž i njegovan porodica

Nemam želju da govorim
O čemu da pevam …?
Za mene, koju život mrzi,
nema razlike kad pevam ili ne pevam.
Zašto da govorim o lepoti života
kad sam ogorčena?
Siledžijska pesnica
mi slomi vilicu.
Nemam životnog druga
-kome da budem dražesna?
Nema razlike kad govorim, smejem se,
umirem, živim…
Nametnuta mi je samoća
sa bolom i tugom,
jer sam rođena niko i ništa.
Moja usta bi trebala da budu zapečaćena.
O, srce moje, znaš da je proleće
vreme proslave.
Sta ću da radim sa sputanim krilom
kad mi ne da da letim?
Ćutala sam predugo,
ali nikad nisam zaboravila melodiju.
Svaki put kad srce
šapuće pesmu
posećam sebe
da ću jednog dana slomiti kavez,
odleteti iz ove osamljenosti
i pevati kao melanholik.
Nisam slabašna topola
koju može da poljulja bilo koji vetar.
Ja sam Avganistanka
za mene samo
naricanje ima smisla.

Preveo Mahnaz Badihian-Stanlei Barken
Sa engleskog prevela S. Piksiades
Translated into Serbian by S. Piksiades

***

НЕМАМ ЖЕЛБА УСТА ДА ОТВОРАМ
Од НАДЈА АЊУМАН Авганистан (1980–2005)
Убиена од сопругот и од неговото семејство

Немам желба уста да отворам,
за што ли да пеам. . . ?
Јас – омразената од животот.
Сеедно е дали ќе пеам или не.
Зошто да зборувам за сладост,
кога чувствувам горчина?
Ох, тупаницата на опресорот
устата ми ја скрши.
Немам животен сопатник
— кому ли да му бидам слатка?
Сеедно е дали ќе зборувам, дали ќе се смеам,
дали ќе умрам, дали ќе живеам.
Моја исчанчена осаменост.
Со тага и жал,
родена сум за ништо.
Устата треба да ми биде запечатена.
О, срце мое, знаеш дека е пролет
и време е за славење.
Но што можам јас да направам со заробено крило
кое не ми дава да летам?
Предолго молчам,
но никогаш не ја заборавам мелодијата.
Постојано ги шепотам
песните од моето срце
за да ме потсетуваат
на денот кога ќе го скршам овој кафез
и ќе одлетам од оваа осаменост
и ќе запеам меланхолично.
Не сум јас слаба топола
која ќе се заниша и од најмал ветер.
Јас сум жена авганистанка
и единствено има смисла гласно да плачам.

Превод на англиски: Маназ Бадијан – Стенли Баркан
Превод од англиски на македонски: Даниела Андоновска-Трајковска
Translated by Mahnaz Badihian – Stanley Barkan/ Translated into Macedonian: Daniela Andonovska Trajkovska

***

Ցանկություն չկա բերան բացելու
Նադյա Անջուման, Աֆղանստան(1980–2005)
Սպանվել է՝՝ ամուսնու և ընտանիքի կողմից

Երգել ինչի ՛մասին,
ցանկություն չկա բերան բացելու…
Ես ատելի եմ կյանքի համար:
Երգել, թե ոչ, չկա տարբերություն:
Ինչու երգել քաղցրորեն,
երբ դառնություն կա միայն:
Կեղեքիչի բռունցքը
ջարդել է բերանն իմ:
Չունեմ կյանքի ընկեր,
ո՞ւմ համար լինեմ սիրելի:
Խոսել, թե ծիծաղել,
ապրել, թե մեռնել,
միևնույն է արդեն:
Իմ լարված մենությունն է միայն՝
վշտով ու տխրությամբ լի:
Ես ծնվել եմ ոչնչի համար.
բերանս պիտի կողպված լինի:
Օհ, սիրտ իմ, դու գիտես, որ գարուն է՝
ու ժամանակն է տոնական,
ինչպե՞ս կոտրված թևերով թռչել:
Ես շատ երկար եմ լուռ մնացել,
բայց չեմ մոռացել մեղեդին:
Ամեն պահ երգեր եմ
շշնջում իմ սրտում,
որոնք հիշեցնում են, թե կգա օրը՝
կկոտրեմ այս վանդակը,
մենությունից դուրս կթռչեմ
ու կերգեմ երգեր թախծալի:
Ես թույլ բարդի չեմ,
որ ցնցվում է ցանկացած քամուց:
Ես աֆղան կին եմ
և լոկ ողբալը իմաստ ունի:

Թարգմանեց Մահնազ Բադիհեան-Սթեյնլի Բարքանը:
Անգլերենից հայերեն թարգմանեց Արմենուհի Սիսյանը:
Հայերեն թարգմանությունը՝ Արմենուհի Սիսյանի
Translated into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

SEBUAH PUISI

Oleh: NADIA ANJUMAN Afghanistan (1980-2005)
Tewas ditangan suami dan keluarga suaminya

Tiada hasrat untuk buka mulut
Apa yang harus aku nyanyikan …?
Aku yang dibenci oleh kehidupan.
Tidak ada bedanya bernyanyi atau tak bernyanyi.
Mengapa aku harus bertutur manis,
Ketika aku rasa pahit?
Oh, pesta penindasan
Membungkam mulutku.
Aku tak memiliki sesiapa dalam hidupku
Kepada siapa aku perlu bertutur dengan manis?
Tiada ada bedanya bicara, tertawa,
Untuk mati atau untuk menjadi.
Aku dengan kesendirianku yang menegangkan.
Dengan kesengsaraan dan kesedihan.
Aku dilahirkan untuk ketiadaan.
Mulutku harus dibungkam.
Oh hatiku, tahukah kau ini musim semi
Waktunya untuk diperingati.
Apa yang harus aku lakukan dengan sayap yang terperangkap,
yang melarang aku terbang?
Aku telah membisu begitu lama,
Tapi aku tak pernah melupakan nada dan irama,
Karena setiap waktu aku membisikkan
Lagu-lagu dari kalbuku,
Mengingatkan diriku sendiri dari
hari yang akan aku koyak sangkar ini,
Terbang dari sepiku
Dan menyanyi dengan nada sendu
Aku bukan pohon poplar yang lemah dan layu
Yang terguncang oleh angin.
Aku adalah perempuan Afghan,
masuk akal untuk mengerang

Translated into Indonesian by Lily Siti Multatuliana

***

رَغْبَةَ لَدَّي فِي فَتْحِ فَمِي
ناديا نجومان أفغانستان (1980-2005)
قُتلت على يد زوجها وعائلته
KEBAIKAN MISTERI

لَا رَغْبَةَ لَدَّي فِي فَتْحِ فَمِي
مَاذَا ُغَنِّي آَهٍ. . . ؟
أَنَا مَنِ كَرِهَتْها الأُغْنِيَات
لَافَرْقَ إِن كُنْتُ أُغَنِّي أَمْ لا
أَنَا مَنْ كرَهْتَها الحَيَاة.
لَا فَرقَ فِي الغِنَاءِ أم لا
لْمَاذَا أَتَحَدَّثُ عَنِ الطَّعْمِ الحُلُو
عِنْدَمَا اَشْعُرُ بِالَمرَارَة؟
آَهٍ، لَكْمَةُ الظَّالِمِ
كسَرَتْ فَمِي.
وَحِيدةٌ أَنَا
– لِمَنْ يُمْكِنُنِي أَنْ أَكُونَ لَطِيفَة؟
لَا فَرقَ فِي الكَلَامِ ،
وَالضَّحِكِ ، وَالمَوت ، والحَيَاة.
آَهٍ يَا وِحْدتِي المُرْتَابَة.
بِحُزْنٍ وَشَجَنٍ وُلِدْتُ مِنْ أَجْلِ اللاشَيَء.
يَجِبُ أَنْ يَكُون فَمِي مُغْلَقًا.
آَهٍ يَا قَلْبِي ، أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ الرَّبِيعَ قد حَانَ
وَحَانَ مَعَهُ وَقْتُ الإِحْتِفَال.
مَاذَا أَفْعَلُ بِجَنَاٍح مُشَبَّكٍ
لَا يَسْمَحُ لِي بِالطَيَران؟
بَقَيتُ صَامِتًةٌ لِفَتْرَة طَويلَة
لَكِنَّنَي لَمْ أَنْسَى الَّلحْنَ أَبَدًا.
كُلَّ لحَظْةَ تَهْمِسُ فِيها الأَغَانِي مِن قَلْبِي
تُذَكِرُني بِه
ذلك اليَوْمِ الذِي سَأَكْسِرُ فِيه هَذَا القَفَصْ
لأَطِيُر مِن هَذِه الوِحْدة….
لَأُغَنِي مِثْلَ الكَئِيب.
أَنَا لَسْتً شَجَرَة حُورٍ ضَعِيفَة
تَهُزُّهَا أَّيَّ رِيح.
أَنَا امْرأَةٌ أَفْغَانِيةٌ مِن الطَّبِيعِي أَنْ تَبْكِي.

ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Malayan translation by Dr. Irwan Abu Bakar

***

NO DESITJO OBRIR LA BOCA

No desitjo obrir la boca
Què és el que podria cantar?
Jo, a qui la vida odia,
tant me fa cantar o callar.
És que he de parlar de dolçor
quan és tanta l’amargor que sento?
Ai, el puny de l’opressor
m’ha colpejat la boca.
Sense ningú al meu costat a la vida
¿A qui dedicaré la meva tendresa?
Tant em fa parlar, riure,
morir, existir.
Jo i la meva forçada solitud
amb el meu dolor i la meva tristesa.
He nascut per al no-res
la meva boca hauria d’estar segellada.
Oh cor meu, ja saps que és primavera
i temps de celebració.
Què puc fer amb una ala presonera,
que no em deixa volar?
Porto molt temps en silenci,
però mai vaig oblidar la melodia
que no paro de xiuxiuejar.
Les cançons que brollen del meu cor
em recorden que algun dia
trencaré la gàbia.
Volant sortiré d’aquesta solitud
i cantaré amb malenconia.
No sóc un fràgil àlber
sacsejat pel vent.
Sóc una dona afganesa
Sóc una dona afganesa i haig d’udolar.

NADIA Anjuman (Herat, Afganistan, 1980-2005)
*Poeta i periodista afganesa, impulsora dels drets de les dones,
assassinada a cops pel seu espòs i la família d’aquest.

Traducció al català: Natalia Fernández Díaz-Cabal
Translated into Catalan by Natalia Fernández Díaz-Cabal

***

SINA HAJA KUFUNGUA MDOMO

Mtunzi NADIA ANJUMAN
Afghanistan (1980-2005)

Sina haja kufungua mdomo, kwa kweli nauliza, ni wimbo gani huu ambao ningeuimba…?
Mimi nimedharauliwa na maisha. Hamna tofauti, kuimba ama kutoimba.
Ni haja gani kuwa na maneno tamu, na ilhali niko na uchungu rohoni?
Ngumi za wanaonyanyasana tayari zishanipasua mdomo.
Hata rafiki wa roho maishani sina. Ni nani huu, nauliza, ambaye nitaweza kupatia utamu wangu?
Hamna tofauti kati ya kuongea, kucheka, kufa na kuishi.
Najikaza kivyangu tu, kwa majonzi na hofu. Nilizaliwa patupu.
Mdomo wangu unastahili kukaa kimya.
Ewe roho yangu, wajua sasa ni msimu wa chemchemi, mazao na kusherehekea.
Ni nini hii ningewahi kufanya, na mbali ubawa wangu umenaswa na mimi siwezi kupaa angani?
Nimenyamaza kwa mda mrefu sana, lakini kamwe sijasahau utamu wa wimbo.
Wakati mwingi, mimi huimba kwa kunongona nyimbo kutoka ndani ya roho,
Zinanikumbusha siku ile nitavunja vizuizi, nipate uhuru kutoka ngome hii, nipae juu kutoka huu upweke na niimbe kwa unyongonyevu.
Mimi sio mti usio na nguvu, ambao unatingizwo na upepo wowote.
Mimi ni mwanamke wa Afghanistan – nifanyalo ni kupiga mayowe.

Translated into Kiswahili by Bob Mwangi Kihara

***

AĞZIMI AÇMA İSTEĞİM YOK

Nadia ANJUMAN (1980-2005) – Afganistan
Kocası ve kocasının ailesi tarafından öldürülmüştür

ağzımı açma isteğim yok
hangi şarkıyı söyleyeceğim ki?
hayatın nefretle dışladığı ben, ben
şarkı söylesem de fark etmez
söylemesem de…
neden tatlardan bahsedeyim
ben acılara gark olmuşken
ah, kırdı çenemi zalimin yumruğu
bir hayat arkadaşım yok bu hayatta
kime tatlı olayım ki?
farksız konuşmak ve gülmek
ölmek ve yaşamak
gam ve kederle
gerilmiş yalnızlığım
hiçliğe doğmuşum
mühürlenmeli ağzım
ah kalbim, biliyorsun şimdi bahar
ve şölen zamanı
ne yapabilirim
uçmama izin vermeyen
kırılmış bir kanatla?
çok uzun zamandır sessizim
ama asla unutmadım tınıyı
mırıldanıyorum her an
kalbime kazılmış şarkıları
anımsatıyor bana onlar
bu kafesi kıracağım günü
ve bir dertli gibi şarkılar söyleyerek
uçarak bu yalnızlıktan kurtulacağımı
her rüzgârda sallanan
ince kavak ağacı değilim ben
ben bir Afgan kadınım
anlamlı tek şey ulumak

İngilizceden Türkçeye çeviri: Muhsine Arda
Translated into Turkish by Muhsine Arda

(Nadia Anjuman)

Recueil: ITHACA 696
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Le coeur est une flamme (Omar Khayyam)

Posted by arbrealettres sur 10 septembre 2021




    
Le coeur est une flamme dont l’éclat vient d’une belle !
Si on y trouve de quoi mourir, on y découvre aussi sa vie
Avec une lampe à huile ou un papillon de nuit
On devrait éclairer le coeur amoureux d’une belle !

(Omar Khayyam)

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

UNE POLLUTION DE MON AMOUR, – OUI. (Egon Schiele)

Posted by arbrealettres sur 16 août 2021




    
UNE POLLUTION DE MON AMOUR, – OUI.

J’aimais tout.
La jeune fille vint, je trouvai son visage,
son inconscient, ses mains d’ouvrière ;
j’aimais tout en elle.
Je devais la représenter
parce qu’elle regarde ainsi et m’était si proche. —
……….
Maintenant, elle est partie. Maintenant, je rencontre son corps.

LE PORTRAIT DE LA JEUNE FILLE A LA PÂLEUR MORTE

***

EINE POLLUTION MEINER LIEBE, -JA.

Alles liebte ich.
Das Mädchen kam, ich fand ihr Gesicht,
ihr Unbewußtes, ihre Arbeiterhände;
alles liebte ich an ihr.
Ich mußte sie darstellen,
weil sie so schaut und mir so nahe war. —
……….
Jetzt ist sie fort. Jetzt begegne ich ihrem Körper

DAS PORTRÄT DES STILLBLEICHEN MÄDCHENS

(Egon Schiele)

 

Recueil: Moi, éternel enfant
Traduction:Nathalie Miolon
Editions: Comp’act

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Vous qui avez dû (Ryôkan)

Posted by arbrealettres sur 27 juillet 2021



        


    
Vous qui avez dû
par la petite pluie froide
vous laisser mouiller,
pour venir jusqu’en ce lieu,
que vous puis-je donc offrir ?

(Ryôkan)

***

 

Recueil: Ô pruniers en fleur
Traduction: Alain-Louis Colas
Editions: Folio

Posted in haïku, poésie | Tagué: , , , , , , , , , | 2 Comments »

 
%d blogueurs aiment cette page :