Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘église’

Le clocher de l’église (Jean-Baptiste Besnard)

Posted by arbrealettres sur 7 avril 2021



Le clocher de l’église
Que surmonte le coq
Agite ses breloques
Au souffle de la bise.

(Jean-Baptiste Besnard)


Illustration

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , | Leave a Comment »

DESCRIPTION (Pierre Morhange)

Posted by arbrealettres sur 5 mars 2021



DESCRIPTION

Sans qu’on voie la main
Par-dessus le mur
La cloche clouée au mur
Saute comme une chèvre
Alors pendant une minute
Les coups du chant
Sautent dans le vaste jardin.

La mer à quelques kilomètres de l’église rit terriblement.

Puis sur la façade
Puis sur un autre mur
Puis sur ce mur
Partout des cloches sautent.
En face dans une maison
Les cloches sautent de tous côtés
Et longtemps après dans le silence.

(Pierre Morhange)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments »

Terroir (Jean-Baptiste Besnard)

Posted by arbrealettres sur 3 mars 2021



Terroir

Un chapelet d’églises
Sur la robe du Marais
Robe de terre grasse
Inondable
Tissée de haies vives
Et de bosquets
Avec des chemins creux
Où je chouanne.

(Jean-Baptiste Besnard)


Illustration

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

JE N’AI JAMAIS RENCONTRE DIEU (Pierre Delanoë)

Posted by arbrealettres sur 3 mars 2021



 

Rockwell Kent 27 [1280x768]

JE N’AI JAMAIS RENCONTRE DIEU

Tant de mystèr’s tant de questions
Auxquell’s personne ne répond
J’ai envie d’une autre vie

Pourtant mon chien me dit bonjour
Et le bonheur me tourne autour
Mais j’ai envie d’une autre vie

J’ai vu le soleil briller sur la Californie
Je n’étais pas loin du Paradis
J’ai vu les pays et les gens les plus merveilleux
Mais je n’ai jamais rencontré Dieu

J’ai vu les étoiles qui tombaient de l’Univers
J’ai vu des torrents noyer la terre
J’ai vu les volcans cracher l’enfer de tout leur feu
Mais je n’ai jamais rencontré Dieu

Je donnerais sans hésiter
Le temps qui me reste à chanter
Pour simplement le rencontrer

Je sais qu’il n’y a pas d’horloge sans horloger
Pas de flamm’ qui ne soit allumée
Je connais l’amour, je sais qu’il n’y a rien de mieux
Mais je n’ai jamais rencontré Dieu

Des foules de gens lui ont parlé depuis Moïse
Dans l’ombre des temples et des églises
Moi je veux le voir, c’est un rendez-vous que je veux
Car je n’ai jamais rencontré Dieu
Mais je n’ai jamais rencontré Dieu.

(Pierre Delanoë)

Illustration: Rockwell Kent

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Un poète disait (Francis Jammes)

Posted by arbrealettres sur 28 janvier 2021



Illustration: Louis Pierre Verwee
    
Un poète disait que, lorsqu’il était jeune,
il fleurissait des vers comme un rosier des roses.
Lorsque je pense à elle, il me semble que jase
une fontaine intarissable dans mon cœur.
Comme sur le lys Dieu pose un parfum d’église,
comme il met du corail aux joues de la cerise,
je veux poser sur elle, avec dévotion,
la couleur d’un parfum qui n’aura pas de nom.

(Francis Jammes)

 

Recueil: Clairières dans le Ciel
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

LES SOUVENIRS N’APPARTIENNENT À PERSONNE (Paolo Valesio)

Posted by arbrealettres sur 16 décembre 2020




    
Poem in Dutch, French, Spanish, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Bulgarian, Icelandic, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Kurdish, Bangla, Gujarati, Serbian

Poem of the Week Ithaca 656
« Memories Belong to No One » Paolo Valesio, Italy (1939)

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

LES SOUVENIRS N’APPARTIENNENT À PERSONNE

Une amie lui avait raconté
que quand le cercueil de sa sœur était entré dans l’église
et « juste à ce moment » un rayon de soleil
du ciel jusqu’alors couvert ( était-ce le printemps?),
avait partagé l’allée en deux.

Hier (des années plus tard), à un autre endroit, dans une autre ville,
cette image s’est présentée à son esprit
l’église illuminée (bougies, chandeliers, soleil d’été)
quand à l’heure de midi il fit soudain sombre
─ un nuage qui glisse ─
« juste au moment » où le petit disque blanc
fut élevé au-dessus du calice vers la coupole.

Et d’ici quelques jours, où finira ce souvenir?
Au milieu d’un territoire commun
quelque part sur terre
où les âmes abandonnent leurs déchets;
mais parfois, repentantes,
reviennent un court instant.

Traduction Elisabeth Gerlache

(Paolo Valesio)

***

HERINNERINGEN BEHOREN NIEMAND TOE

Voor M.P.

Een vriendin had hem verteld
dat toen de lijkbaar van zijn zus de kerk binnengedragen was
en « precies op dat moment » een zonnestraal
uit de hemel (was het lente?) tot dan toe bewolkt,
het gangpad in tweeën had gesplitst.

Gisteren (jaren later), op een andere plaats, in een andere stad,
is dat beeld in zijn geest opgekomen
de verlichte kerk (kaarsen, kroonluchters, zomerzon)
als het op het middaguur plots donker werd
─ een wolk die voorbijdreef ─
« precies op het moment » dat het witte schijfje
boven de kelk en naar de koepel toe geheven werd.

En waar zal binnen enkele dagen, die herinnering eindigen?
Te midden van de gemeenschappelijke regio
ergens ter wereld
waar de zielen hun afval achterlaten;
maar soms, berouwvol,
heel eventjes terugkeren.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

LOS RECUERDOS NO PERTENECEN A NADIE

Una amiga le estaba contando
cuando el ataúd de la hermana entró en la iglesia
y « en ese preciso instante » un rayo de sol
desde el cielo (¿era primavera?) hasta entonces nublado
partía el pasillo en dos.

Ayer (tras varios años), en otro lugar y en otra ciudad
esto le vino a la cabeza cuando
la iglesia iluminada (velas, candelabros, sol de verano)
en cambio, al mediodía, de pronto oscureció
─ el paso de una nube ─
« justo en el momento » en que el disco blanquecino
se elevó por encima del cáliz y hacia la cúpula.

¿Y dónde terminará este recuerdo en unos días?
En la región media y común
en algún lugar del mundo
donde las almas dejan sus desechos;
pero de vez en cuando, arrepiéntete,
regresan por un momento.

Traducción Rafael Carcelén
Translation into Spanish by Rafael Carcelén

***

MEMORIES BELONG TO NO ONE

For M. P.

A friend had told him about it:
when her sister’s coffin had entered the church
and “exactly at that moment,” a ray of sunshine
from the sky (was it spring?), so far cloudy,
had split the nave in two.

Yesterday (years later), in another place, in another city,
that image jumped into his mind again when
the illuminated church (candles, chandeliers, summer sun),
instead, suddenly darkened at noon — a cloud passing by —
“exactly at the moment” when the little whitish disk
was raised above the chalice and towards the dome.

And, in a little while, where will this memory end?
In the midst of the common region,
somewhere in the world,
where souls leave their remains;
but every now and then, repentant,
for a few moments return.

English translation by Germain Droogenbroodt, Stanley Barkan and the author

***

I RICORDI NON APPARTENGONO A NESSUNO

Per M. P.

Un’amica gli aveva raccontato
quando era entrata in chiesa la bara della sorella
e “in quell’istante esatto” un raggio di sole
dal cielo (era primavera?) finallora annuvolato
aveva spaccato la navata in due.

Ieri (dopo un trascorso d’anni), in altro luogo e altra città
questo gli è ribalzato nella mente quando
la chiesa illuminata (candele, lampadari, sole estivo)
si è invece oscurata d’un tratto a mezzogiorno
─ passaggio d’una nuvola ─
“proprio nel momento” quando il dischetto biancastro
veniva elevato sopra il calice e verso la cupola.

E dove finirà tra pochi giorni, questo ricordo?
Nella regione intermedia e comune
da qualche parte nel mondo
dove le anime lasciano i loro scarti;
ma ogni tanto, pentite,
fanno per qualche attimo ritorno.

Paolo Valesio, Italia (1939)

***

ERINNERUNGEN GEHÖREN NIEMANDEM

Für M. P.

Eine Freundin hatte ihm davon erzählt:
Als der Sarg ihrer Schwester in die Kirche gebracht war
und « genau in diesem Moment » ein Sonnenstrahl
vom Himmel (war es Frühling?), bisher bewölkt,
das Kirchenschiff in zwei Hälften geteilt hatte.

Gestern (Jahre später) an einem anderen Ort, in einer anderen Stadt,
kam ihm dieses Bild wieder in den Sinn, als
die beleuchtete Kirche (von Kerzen, Kronleuchter, Sommersonne)
am Mittag plötzlich düster wurde, durch das Vorbeiziehen einer Wolke,
« genau in dem Moment », als die kleine weißliche Hostie
über den Kelch und zur Kuppel hin gehoben wurde.

Und, bald danach, wo wird diese Erinnerung enden?
Inmitten einer gewöhnlichen Gegend
irgendwo auf der Welt,
wo die Seelen ihre Abfälle hinterlassen;
aber manchmal, bereuend,
für einige Augenblicke zurückkehren.

Übersetzung Wolfgang Klinck
Translation into German by Wolfgang Klinck

***

AS RECORDAÇÕES NÃO PERTENCEM A NINGUÉM

Para M.P.

Uma amiga tinha contado para ele
quando tinha entrado na igreja o caixão da irmã
e “naquele instante exato” um raio de sol
do céu (era primavera?) até então nublado
tinha partido a nave em dois pedaços.

Ontem (depois de muitos anos), noutro lugar e noutra cidade
veio tudo na sua cabeça quando
a igreja iluminada (velas, candelabros, sol de verão)
apesar disso, ao meio-dia, súbito escureceu
– passou uma nuvem –
“justo no momento” em que o disco esbranquiçado
foi elevado sobre o cálice e contra a cúpula.

E quando terminará estas lembranças nalguns dias?
na região intermediária e comum
de qualquer parte do mundo
onde as almas abandonam seus restos;
mas, às vezes, arrependidos,
regressam momentaneamente.

Tradução ao português: José Eduardo Degrazia
Translation into Portuguese by José Eduardo Degrazia

***

I RICORDI NON APPARTENGONO A NESSUNO

Per M. P.

Un’amica gli aveva raccontato
quando era entrata in chiesa la bara della sorella
e “in quell’istante esatto” un raggio di sole
dal cielo (era primavera?) finallora annuvolato
aveva spaccato la navata in due.

Ieri (dopo un trascorso d’anni), in altro luogo e altra città
questo gli è ribalzato nella mente quando
la chiesa illuminata (candele, lampadari, sole estivo)
si è invece oscurata d’un tratto a mezzogiorno
─passaggio d’una nuvola─
“proprio nel momento” quando il dischetto biancastro
veniva elevato sopra il calice e verso la cupola.

E dove finirà tra pochi giorni, questo ricordo?
Nella regione intermedia e comune
da qualche parte nel mondo
dove le anime lasciano i loro scarti;
ma ogni tanto, pentite,
fanno per qualche attimo ritorno.

Translation into Sicilian by Gaetano Cipolla

***

AMINTIRILE NU APARȚIN NIMĂNUI

pentru M. P.

O prietenă i-a povestit
că în clipa în care intrase în biserică sicriul surorii,
„tocmai în acea secundă” o rază de soare
din cerul (era primăvară?) până atunci înnorat
a despicat naosul în două.

Ieri (după câțiva ani), într-un alt loc și un alt oraș,
întâmplarea i-a revenit brusc în minte atunci când
biserica luminată (de lumânări, candelabre, soare de vară)
s-a întunecat dintr-o dată în miezul zilei
─ trecuse un nor ─
„exact în momentul” în care discul albicios
era înălțat peste potir și înspre cupolă.

Unde va ajunge peste câteva zile această amintire?
În zona intermediară și comună,
undeva în lume
în care sufletele își lasă rămășițele;
dar, din când când, căindu-se,
se-ntorc pentru o clipă.

Traducere: Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translation into Romanian by : Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

WSPOMNIENIA NIE NALEŻĄ DO NIKOGO

Dla M. P.

Przyjaciel opowiedział mu o tym:
gdy trumna jego siostry wkroczyła do kościoła
i “dokładnie w tym momencie” promień słońca
z dotychczas zachmurzonego nieba (była wiosna?),
rozczepił nawę na dwoje.

Wczoraj (lata później),w innym miejscu, w innym mieście
ten obraz błysnąłw umyśle ponownie gdy
oświetlony kościół (świece, żyrandole, letnie słońce),
I nagle pociemniało w południe— przeciągająca chmura—
“dokładnie w tym momencie” gdy malutki biały krążek
podniesiono nad kielichem w kierunku kopuły.

I, w jednej krótkiej chwili, gdzie skończy się to wspomnienie?
W środku wspólnego obszaru,
gdzieś w świecie,
gdzie dusze pozostawiają swoje resztki;
ale od czasu do czasu, pełne skruchy
wracają na chwilę.

Przekład na polski: Mirosław Grudzień
Translation into Polish by Mirosław Grudzień

***

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙς ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ

Ένας φίλος του είχε πει πως
όταν μπήκε το φέρερτο της αδερφής του στην εκκλησία
εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μια ηλιαχτίδα,
απ’ τον ουρανό που ως τότε ήταν συννεφιασμένος
χώρισε το ναό στα δύο.

Χθες, χρόνια μετά, σε κάποιο άλλο τόπο,
σε κάποια άλλη πόλη,
η εικόνα εκείνη ξανάρθε μπροστά στα μάτια του
η εκκλησία μές στην λαμπερότητα της
απ’ τα κανδήλια, τους πολυελαίους, τον καλοκαιρινό ήλιο
καταμεσήμερο, ξάφνου σκοτείνιασε —
ίσως κάποιο περαστικό σύννεφο —

ακριβώς τη στιγμή που ο ολόασπρος δισκος του ήλιου
υψωνόταν πάνω απ’ το δισκοπότηρο προς τον τρούλο
Πότε και πού αλήθεια θα ξεχαστεί αυτή η εικόνα;
Στη μέση της επαρχίας τους,
κάπου στον κόσμο
καθώς ψυχές εγκαταλείπουν το πτώμα τους
ή μήπως συχνά, επαναλαμβανόμενο
το γεγονός ξαναγυρνά;

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated by Manolis Aligizakis

***

记忆不属于任何人

为M.P.而作

一个朋友告诉过他:
当她姐姐的棺材进了教堂
而“就在那一刻”,一缕阳光
从如此多云的天上(是春天吗?)
把教堂正厅一分为二。

昨天(几年后)在另一个地方,另一个城市,
那个画面又跳进了他的意识,当
灯火通明的教堂(蜡烛、枝形吊灯、夏日阳光)
而在中午突然黑暗下来—— 一团云掠过——
“正是此时此刻” 当那小白盘
被举过圣杯靠近向穹顶时。

再过一段时间,这段记忆会在哪里结束?
在共同区域的中心,
在世界的某个地方,
灵魂留下遗骸的地方;
但要不时地,忏悔,
因为一会儿又回来了。

英译:杰曼·卓根布鲁特-斯坦利·巴坎-作者
汉译:中 国 周道模 2020-10-30
Translation into Chinese by William Zhou

***

الذكريات لا انتماء لها
إهداء لـ: م. ب

أخبرَتهُ صديقة
عندما أوتي بنعش أخته إلى الكنيسة
« تماما في تلك اللحظة »
شعاعُ شمسٍمن السّماء الغائمة (هل كان الوقت ربيعا؟)
شَطَرَ إلى نصفين صحن الكنيسة.

أمس (بعد انقضاء سنوات)، في مكان آخر ومدينة أخرى
هذا ما عبر ذهنه
عندماأُضيئتالكنيسة (شمعدانات، ثريات، شمس الصيف)
ثم خبَا نورها على حين غرة والوقت ظهيرة –
مع مرور غيمة-
 » تماما في تلك اللحظة » عندما ارتفع القُرص الأبيض
فوق الكأس صوب القُبّة.

وأين ستنتهي هذه الذكرى في غضون أيام قليلة؟
في المنطقة الوسطى أم المشتركة
في مكان ما من العالم
حيث تترك النفوس بقاياها.
لكنها بين الفينة والأخرى، تندم،
وتعود لوهلة.

باولو فاليزيو ـ إيطاليا
ترجمة عن الإيطالية: أمل بوشارب

Translation into Arab by Amal Bouchareb

***

यादें किसी की नहीं होती

एम। पी। के लिए।

एक मित्र ने उसे इसके बारे में बताया था:
जब उसकी बहन के ताबूत ने चर्च में प्रवेश किया था
और « बिल्कुल उसी क्षण, » धूप की किरण
आकाश से (क्या यह वसंत था?), अब तक बादल;
दो हिस्सों में बंट गया था।

कल (वर्षों बाद), दूसरे स्थान पर, दूसरे शहर में,
वह छवि उसके मन में फिर से कूद गई जब
प्रबुद्ध चर्च (मोमबत्तियाँ, झूमर, गर्मियों में सूरज),
इसके बजाय, दोपहर को अचानक अंधेरा छा गया – एक बादल जिससे गुजर रहा था –
« बिल्कुल पल में » जब छोटी सी सफेद डिस्क
प्याला के ऊपर और गुंबद की ओर बढ़ा था l

और, थोड़ी देर में, यह स्मृति कहां समाप्त होगी?
आम क्षेत्र के बीच में,
दुनिया में कहीं,
जहां आत्माएं अपने अवशेष छोड़ती हैं;
लेकिन हर अब और फिर, पछतावा,
कुछ पलों के लिए लौटें।

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur

***

誰のものでもない記憶–M.P.のために

一人の友人が言った
亡くなった妹の棺が教会の中に入った時、
まさにその時
一筋の太陽の光が空から中に入り
室内を二つに分けた
春だったろうか?それまでは曇っていたのに

それから何年も過ぎ
昨日、別の街のある場所で
その光が突然に彼の心に飛び込んできた
蝋燭やシャンデリア、夏の日光で輝いていた
明るく輝く教会の中が
突然、昼間に暗くなった
雲が通り過ぎたのだ
まさにその時だ
小さな白っぽい円盤が
聖杯の上に、天井に向かって飛んだ

そして思った
一体いつになったら
この記憶が終わるのだろう
世界の中のありふれたこの街で
また魂がその遺体を残すところで
どうしても時折、後悔の念が
一瞬の間、戻ってくるのだ

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

خاطرات به کسی تعلق ندارد
براى م. پ

دوستى به او گفته بود درباره اش:
وقتى تابوت خواهرش وارد كليسا شد
و دقيقاً در همان لحظه اشعه اي از خورشيد
( آيا بهار بود؟) از آسمان ابرىريا، شبستان را به دو نيمه كرد.

ديروز( پس از سالها)، در مكانى ديگر، در شهرى ديگر،
آن تصوير دوباره به ذهنش آمد وقتى
دوباره كليساى تذهیب شده( باشمع ها،لوسترها و خورشيد تابستاني)،
در ميانه ظهر ناگهان تاريك شد -با ابرى كه مى گذشت-
« دقيقاً همان لحظه » وقتى جام بالا برده شد بطرف طاق.

و كمى بعد اين خاطره به كجا ختم ميشود؟
در ميان منطقه اى مشترك،
جايى در جهان،
ارواح جسم شان را ترك مى كنند؛
اما هر از گاهى تائبان،
براى چند لحظه اى باز مى گردند.

پائلو والسيو، ايتاليا( ١٩٣٩)
ترجمه: سپیده زمانی

Translation into Farsi by Sepideh Zamani

***

СПОМЕНИТЕ НЕ ПРИНАДЛЕЖАТ НА НИКОГО

На М. П.

Приятелка ми беше разказала затова:
когато ковчегът на сестра й бил внесен в църквата
и „точно в този момент“ лъч светлина
от небето (през пролетта ли беше?), тогава облачно,
разцепилцъркватанадве.

Вчера (години по-късно), на друго място, в друг град,
този образ се върна в съзнанието ми отново когато –
осветената църква(свещи, полилеи, лятно слънце),
вместо това, тъмен през деня – минаващ облак –
„точно в момента“, когато малката възбяла нафора
беше вдигната над потира и към купола.

И така, за кратко, къде ще свърши този спомен?
В средата на общото място,
някъде в света,
където душите напускат своите останки;
но всяко сега и тогава, разкаяно,
за няколко мига се завръща.

превод от английски: Иван Христов
Translation into Bulgarian by Ivan Hristov

***

ENGINN Á MINNINGARNAR

Til M. P.

Vinur hans hafði sagt honum frá því:
þegar líkkista systur hans var borin inn í kirkjuna
og „nákvæmliga á þeiri stundu”, skipti sólargeisli
af alskýjuðum himinum (var vor?),
krikjuskipinu í tvennt.

Í gær (mörgum árum síðar), allt annars staðar, í annarri borg,

hvarflaði þessi mynd aftur að honum þegar
uppljómuð kirkjan (kerti, ljósakrónur, sumaról),
myrkvaðist þvert á móti á hádegi — ský leið hjá —
„nákvæmlega á þerri stundu” sem litlum silfurdiski
var lyft yfir kaleikinn og upp í hvelfinguna.
Og örskömmu síðar, hvar endar þessi minning?

Á óskilgreindum stað,
einhvers staðar í heiminum,
þar sem sálirnar skilja eftir jarðneskar leifar sínar;
en sjá öðru hverju eftir því,
og snúa til baka stutta stund.

Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

ВОСПОМИНАНИЯ, ЧТО НИКОМУ НЕ ПРИНАДЛЕЖАТ

ПосвящаетсяМ.П.

Емуподругарассказала,что
когдагробегосестры вносили в церковь,
«точно в тот момент»луч солнца
с неба (ведь тогда была весна?), полного облаков,
рассветил неф церкви пополам.
Вчера (годамипозже), вдругомместе, вдругомгороде,
он вспомнилэтотобраз – как вдруг
освещеннаяцерковь (свечами, лампадами и летним солнцем)
резко затемнилась
─ облакопроплываломимо ─,
и «точно в тот момент» поднялсябелый диск
прямо от кубка к куполу.

И где же скоро кончится это воспоминание?
Посредисамойобычнойместности,
где-то тамвмире,
где души покидают свои останки;
но временами, раскаиваясь,
ненадолго возвращаются.

Translation into Russian by Daria Mishueva

***

MGA ALA-ALANG HINDI NABIBILANG KANINUMAN

Para kay M. P.

Isinalaysay ng kanyang kaibigan ang tungkol dito:
noong ipinasok sa simbahan ang kabaong ng kanyang kapatid,
at “sakto sa sandaling yaon”, isang sinag ng araw
mula sa langit (tagsibol na ba?), medyo makulimlim,
ang humati sa mahabang pasilyo sa loob ng simbahan.

Kahapon (at sa mga nakaraang taon), sa ibang lugar, ibang bayan,
ang imaheng yaon ay muling nagbalik sa kanyang alaala kung
saan nagliliwanag dapat ang simbahan (sa mga kandila, mga aranya, sinag ng sikat
ng araw),
sa halip, biglang dumilim sa katanghalian-sa pagdaaan ng isang ulap-
“sakto sa sandaling yaon”, noong ang isang maliit na ostia ay itinaas sa ibabaw ng
chalis at pagawi sa may simboryo.

At, ilang saglit pa, saan magwawakas ang ala-alang ito?
Sa gitna ng karaniwang rehiyon,
Saan man sa mundo,
kung saan iniiwan ng mga kaluluwa ang kanilang mga labi;
ngayon at pagkatapos, nagsisisi,
Pagkalipas ng ilang sandali ay muling magbabalik.

Isinalin tungo sa Wikang Filipino ni Eden Soriano Trinidad
Translation into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

זכרונות אינם שייכים לאיש / פאולו ואלסיו

למ.פ.

חָבֵרסִפֵּרלוֹעַלזֶה:
כְּשֶׁהָאָרוֹןשֶׁלאֲחוֹתָהּנִכְנַסלַכְּנֵסִיָּה,
« בְּדִיּוּקבְּאוֹתוֹרֶגַע » קֶרֶןשֶׁלשֶׁמֶשׁ
מֵהַשָּׁמַיִם (הֶהָיָהזֶהאָבִיב?), שֶׁהָיוּמְעֻנָּנִיםעַדאָז,
חָצְתָהאֶתחֲלַלהַכְּנֵסִיָּהלִשְׁנַיִם.

אֶתְמוֹל (שָׁנִיםאַחַרכָּךְ) בְּמָקוֹםאַחֵר, בְּעִיראַחֶרֶת,
קָפְצָהשׁוּבהַתְּמוּנָההַזּוֹבְּמַחְשַׁבְתּוֹכַּאֲשֶׁר
הַכְּנֵסִיָּההַמּוּאֶרֶת (נֵרוֹת, נִבְרָשׁוֹת, שֶׁמֶשׁקַיִץ)
הֻחְשְׁכָהפִּתְאוֹםבַּצָּהֳרַיִם–עָנָןחָלַף–
« בְּדִיּוּקבְּאוֹתוֹרֶגַע » כַּאֲשֶׁרהַדִּיסְק*הַלָּבָןהַקָּטָן
הוּרַםמֵעַללַגָּבִיעַאֶלעֵבֶרהַכִּפָּה.

וְ, לִזְמַןמָה, הֵיכָןיִסְתַּיֵּםזִכָּרוֹןזֶה?
בְּאֶמְצַעהַתְּחוּםהַמְּשֻׁתָּף,
הֵיכָןשֶׁהוּאבָּעוֹלָם,
הֵיכָןשֶׁנְּשָׁמוֹתעוֹזְבוֹתאֶתשְׂרִידֵיהֶן;
אַךְמִידֵיפַּעַם, בְּצַעַר,
לִרְגָעִיםמִסְפָּר, חוֹזְרוֹת.

• דיסק – בזמן שריפת גופה, מוצמד דיסק קטן ממוספר אל השרידים, כאמצעי זיהוי של האדם.
תרגום מאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט, סטנלי ברקן והמשורר

Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

நினைவுகள் யாருக்கும் சொந்தமில்லை

ஓரு நண்பன் அதைப் பற்றி கூறியிருந்தான்:
அவளது சகோதரியின் சவப்பெட்டி மாதா கோவிலில் நுழைந்த
பொழுது, சரியாக அதே நேரத்தில் கதிரவனின் கதிர்
ஆகாயத்திலிருந்து அது வசந்த காலமோ, இதுவரை மேகமூட்டம்
கோவிலின் நடுக்கூடத்தை இரண்டாகப் பிரித்தது.
நேற்று (பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்) மற்றொரு இடத்தில்
மற்றொரு ஊரில் அந்த உருவம் அவனது மனத்தில் குதித்து வந்தது
அந்த தீபாலங்காரத்துடன்( மெழுகு வர்த்திகள், சரவிளக்குகள்,
வெய்யிற்கால கதிரவன்)
பதிலாக, திடீரென உச்சி வேளையில் இருட்டியது!மேகம் கடந்து
சென்றது! சரியாக அதே நேரத்தில் , ஒரு வெள்ளைத் தட்டு உயர
எழும்பியது கோபுர உச்சிவரை!
சில மணித்துளிகளில் இந்த நினைவு எங்கே முடியும்?

இந்த உலகத்தின் எத்தனையோ பொது எண்ணங்களுக்கு
இடையே!
ஆன்மாக்கள் உடலைவிட்டு சென்றபிறகு.
ஆனால் எப்பொழுதும் நடந்தது பற்றி வருந்திக் கொண்டு
சில கணங்களில் மீண்டும் திரும்ப!

Translation into Tamil by Dr. N V Subbaraman

***

BÎRANÎN NE YÊNTUKESÎ NE

Bona M.P.

Dostekê li serwêyekêjêreçêland:
dematabûtaxwîşkawêanînkenîseyê
û „bitemamî di wêkêliyê de“ têrîjek
jiesmên (demabiharêbû?) hat, tevîkuewranîbû,
hindurêkenîseyêkiribû du perçe.

Diho (berîsalekê) li ciyekîdin, li bajarekîdin,
ewwêneyahatebîrê, dema
kenîseronahîbû (bi find, mûmdank, tîrêjenrojê)
nîvrojinişkavatarîbû, bi hoyahatinaewrekî
„bitemamî di wêkêliyê de“,demaqurbanabicûkesipî
di serkas û kumbetêrerakirin.

Û, paşêbilez, li kuderêbîranînbêtetemamkirin?
li navendaciyekîadetî de
li derekê li vêdinyayê,
demarewanpaşmayênxwe bi şûndihêlin,
lêcarnabijûvanî,
bonakurtedeminaşûndavedigerin.

Translation into Kurdisch by Hussein Habasch

***

স্মৃতিগুলো নয় কারো

এম. পি জন্য নিবেদিত
কোন এক বন্ধু তাকে জানিয়েছিল:
যখন তার বোনের কফিন গির্জায় প্রবেশ করেছিল
এবং “একদম ঠিক মুহূর্তে”, একটি সূর্য রশ্মি
আকাশ থেকে (এই কি বসন্ত?), যতদূর মেঘাচ্ছন্ন,
গির্জার মধ্যভাগ কে দুই ভাগে ভাগ করেছিল ।

গতকাল (আর কিছু বছর পরে), অন্য এক স্থানে, অন্য এক শহরে,
ঠিক সেই দৃশ্য আমার মনে আবার আবির্ভূত হলো যখন
আলোকিত গির্জা (মোমবাতি ঝাড়বাতি গ্রীষ্মের রোদ্র রশ্মি),

পরিবর্তে, হঠাৎ অন্ধকার হয়ে গেল দুপুরে- একটি মেঘমালা পাশ দিয়ে যাচ্ছিল-

“একদম ঠিক মুহূর্তে” যখন সাদা রংয়ের ডিস্ক
চ্যালেস গম্বুজের উপর উত্থাপিত হয়েছিল।
আর, অল্প সময়ে, কোথায় শেষ এই স্মৃতির?

সাধারণ অঞ্চলের মাঝে,
পৃথিবীর কোথাও না কোথাও,
যেখানে আত্মারা ছেড়ে যায় এসব দেহগুলি;
কিন্তু বারবার অনুশোচনা কয়েক মুহূর্তের,
জন্য ফিরে আসে বারবার ।
পাওলো ভ্যালেসিও, ইতালি (১৯৯৯)

জার্মেইন ড্রোজেনব্রোড্ট, স্ট্যানলি বারকান এবং লেখকের ইংরেজি অনুবাদ
Translation into Bangla by Shagufta TabassumTahmina

***

સ્મરણો કોઈની માલિકીનાં નથી

એમ પી માટે

એક મિત્રે તેને કહ્યું હતું:
એની બહેનનું કફન જેવું દેવળમાં આવ્યું
બરાબર એ જ ક્ષણે સૂર્યકિરણે
ઊતરી આવીને આકાશમાંથી (વસંત હતી?), જે હજી લગી તો વાદળિયું હતું,
દેવળને બે ભાગમાં વહેંચી દીધું

ગઈ કાલે (વર્ષો પછી), બીજા સ્થળે,બીજા નગરમાં
આ કલ્પન તેને સાંભર્યું
જ્યારે ઝાકઝમાળ દેવળ (મીણબત્તીઓ, ઝુમ્મરો, ઉનાળાનો તડકો)
એકાએક અંધારાઈ ગયું ભરબપોરે-
વાદળ પસાર થતાં-
જ્યારે રકાબી ઉંચકવામાં આવી, પ્યાલીથી ઉપર થઈને ગુંબજ ભણી.

આ સ્મરણો ક્યાં જઈને અટકશે?
વિશ્વમાં કશે ને કશે
જીવ દેહને છોડીને જતો તો રહે છે, પણ પછી
પશ્ચાત્તાપ થતાં પળભર માટે પાછો આવે છે.
પાઓલો વાલેસિઓ,ઇટલી (૧૯૩૯)
અનુવાદ: ઉદયન ઠક્કર

Translation into Gujarati by Udayan Thakkar

***

USPOMENE NE PRIPADAJU NIKOME

Za M.P.

Prijatelj mu je ispričao o tome:
kada je mrtvački sanduk njene sestre unešen u crkvu
“tačno tog trenutka” sunčani zrak
s neba (beše li to u proleće),do tadaoblačnog,
rascepa nave na dvoje.

Juče (godinamakasnije), u drugommestu, u drugomgradu,
ta slika mu je isikrsla u pametiopetkada
se u osvetljenojcrkvi (sveće, lusteri, letnjesunce),
odjednompomračilo u podne – oblakjeprošao –
“tačnotogtrenutka“kadjeparčehlebabilostavljeno
iznadčaševina i podignutokakupoli.

I zajoš malovremena, gdeće ovo sećanje da stigne?
Usrednekogprostog, zajedničkog terena,
negde u svetu,
gdedušepolažusvojeostatke;
ali se svako toliko, pokajane,
vrate za samo još nekoliko trenutaka.

na srpski S. Piksiades
Translation into Serbian by S. Piksiades

(Paolo Valesio)

 

Recueil: ITHACA 656
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Musiciens (Henrik Ibsen)

Posted by arbrealettres sur 10 décembre 2020



Illustration: Christian Girault
    
Musiciens

Chaque nuit de l’été
vers elle allaient mes pensées ;
mais le chemin menait au fleuve
par le fourré plein de rosée.

Hé ! connais-tu la terreur et les chants,
sais-tu ensorceler le coeur de la belle,
de sorte qu’elle pense t’introduire dans
de grandes églises et salles !

J’ai suscité le malheur dans l’abîme ; il
m’a détourné de Dieu en jouant ; mais
lorsque je fus devenu son maître, elle
était la fiancée de mon frère.

Dans de grandes églises et salles
c’est moi que j’ai introduit par mon jeu, et
la terreur et les chants de la cascade de
mon coeur jamais ne se sont détournés.

(Henrik Ibsen)

 

Recueil: Poèmes
Traduction: Régis Boyer
Editions: Les Belles Lettres

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

L’Enchantée (Los de Nadau)

Posted by arbrealettres sur 3 décembre 2020




    
L’Enchantée

Patapim, Patapam,
Je ne sais d’où elle est sortie,
Elle ne m’a même pas regardé,
Et j’ai perdu tout de suite
Et la faim et la soif.

Patapim, Patapam,
Je ne sais ce qui m’arrive,
Et sans aucune pitié,
Elle va son chemin,
Elle chemine tout droit,
Je ne sais pas son nom,
Pour moi, c’est l’Enchantée,
Pour la voir passer,
Moi, je me mets ici,
Tous les matins à la guetter,
Je ne sais pas son nom,
Pour moi, c’est l’Enchantée,
Je ne fais qu’y penser
Et la nuit et le jour
Et le jour et la nuit.

Moi, toujours j’avais su,
Et dire non et dire adieu,
Moi, jamais je n’avais voulu,
Jamais prier homme ni Dieu,
Maintenant j’ai plié le genou,
Dans l’église, la tête baissée,
Pour mendier ce que je veux :
Respirer à côté d’elle.

De la terre ou du ciel,
Comme la foudre,
Et tout a chaviré,
Rien ne sera plus,
Non, jamais comme avant,
Ni le froid de la neige,
Ni le vert de la prairie,
Ni le chant d’un enfant,
Ni la marche du soleil
Qui fait courir les années.
Je ne sais pas son nom,
Pour moi, c’est l’Enchantée,
Et si ce n’est pas aujourd’hui,
Demain c’est sûr,
J’irai lui parler,
Je ne sais pas son nom,
Pour moi, c’est l’Enchantée,
Demain je lui dirai,
Je n’ai vécu jusqu’ici
Que pour vous rencontrer

***

L’ENCANTADA

Patapim,Patapam,
Non sèi d’on ei sortida,
Non m’a pas briga espiat,
E m’èi pergut suu pic,
E la hami e la set.

Patapim, Patapam,
Non sèi çò qui m’arriba,
E shens nada pieitat,
Que’n va lo son camin,
Que camina tot dret.
Non sèi pas lo son nom,
Tà jo qu’ei l’Encantada,
Tà la véder passar,
Jo que’m hiqui ací,
Tot matin a l’argueit,
Non sèi pas lo son nom,
Tà jo qu’ei l’Encantada,
Non hèi pas qu’i pensar
E la nueit e lo dia
E lo dia e la nueit.

Jo tostemps qu’avi sabut
E díser non e díser adiu,
Jo jamei n’avi volut,
Jamei pregar òmi ni Diu,
Ara qu’ei plegat lo jolh,
Dehens la gleisa capbaishat,
Tà mendicar çò qui voi,
Aledar au son costat.

De la tèrra o deu cèu,
Tau com la periclada,
E tot a capvirat,
Arren non serà mei,
Non jamei com avans,
Ni lo hred de la nèu,
Ni lo verd de la prada,
Ni lo cant d’un mainat,
Ni l’anar deu sorelh
Qui hè córrer los ans.
Non sèi pas lo son nom,

Tà jo qu’ei l’Encantada,
E si n’ei pas tà uei,
Tà doman qu’ei segur,
Que l’anirèi parlar,
Non sèi pas lo son nom,
Tà jo qu’ei l’Encantada,
Doman que’u diserèi,
Dinca ací qu’èi viscut
Sonque tà v’encontrar.

(Los de Nadau)
Découvert ici: https://petalesdecapucines.wordpress.com/

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

CHANT D’UN FANTASSIN (Charles Vildrac)

Posted by arbrealettres sur 16 octobre 2020



 

Illustration: Erich Heckel
    
CHANT D’UN FANTASSIN
À André Bacqué

Je voudrais être un vieillard
Que j’ai vu sur une route ;
Assis par terre au soleil
Il cassait des cailloux blancs
Entre ses jambes ouvertes.
On ne lui demandait rien
Que son travail solitaire.
Quand midi flambait les blés,
Il mangeait son pain à l’ombre.

*

Je connais, dans un ravin
Obstrué par les feuillages,
Une carrière ignorée
Où nul sentier ne conduit.
La lumière y est furtive
Et aussi la douce pluie ;
Et un seul oiseau parfois
Interroge le silence.
C’est une blessure ancienne,
Étroite, courbe et profonde
Oubliée même du ciel ;
Sous la viorne et sous la ronce
J’y voudrais vivre blotti.

*

Je voudrais être l’aveugle
Sous le porche de l’église :
Dans sa nuit sonore il chante !
Il accueille tout entier
Le temps qui circule en lui
Comme un air pur sous des voûtes.
Car il est l’heureuse épave
Tirée hors du morne fleuve
Qui ne peut plus la rouler
Dans sa haine et dans sa fange.

*
Je voudrais avoir été
Le premier soldat tombé
Le premier jour de la guerre.

(Charles Vildrac)

 

Recueil: Chants du désespéré (1914-1920) –
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Où est Dieu ? (Anise Koltz)

Posted by arbrealettres sur 8 septembre 2020




    

Où est Dieu ?
Sur chaque porte d’église
nous avons cloué
son portrait-robot
celui de l’absence

(Anise Koltz)

 

Recueil: Somnambule du jour
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in méditations | Tagué: , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :