Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘image’

Les morts minuscules (Monika Herceg)

Posted by arbrealettres sur 20 janvier 2021




    
les morts minuscules

nous respirons bruyamment de chaleur suffocante
dormant dans la même pièce
l’angoisse plus lourde que l’air
remplit l’espace comme le dioxyde de carbone
et nous étouffons dans le cauchemar

dans le rêve de mon père le vide prolifère
comme les doryphores sur les pommes de terre
jusqu’à la destruction complète des plantations
souvent il tousse
comme un chat qui rejette
une boule de poils
mon frère grince des dents
ma mère est immobile
les lèvres serrées
à l’image de la madone qu’elle prie
quelquefois je me penche sur son visage
pour vérifier si elle respire

j’écoute aussi
nos pieds dépasser les chaussures devenues étroites
nos cheveux s’assombrir
nos cartilages s’user à courir
dehors l’atmosphère se consume

et en nous brûlent nos corps d’enfants
comme les bougies d’anniversaire
suffisamment vite pour que le matin on
ne s’en souvienne plus

(Monika Herceg)

Traduit du croate par Martina Kramer

 

Recueil: Voix Vives de méditerranée en méditerranée Anthologie Sète 2019
Traduction:
Editions: Bruno Doucey

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Tout ce qui apparaît (Dalaï-Lama IIème)

Posted by arbrealettres sur 7 janvier 2021



 

Tout ce qui apparaît n’existe pas vraiment
de la manière dont nous le percevons.
Ce sont simplement des images vides.
Nous sommes autant abusés sur leur mode d’existence véritable
qu’une personne trompée par les tours d’un magicien.

(Dalaï-Lama IIème)

Posted in méditations | Tagué: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Épouse du Feu (Sri Aurobindo)

Posted by arbrealettres sur 5 janvier 2021



Illustration: Josephine Wall
    
Épouse du Feu

Épouse du Feu, étreins-moi fort maintenant –
Épouse du Feu !
J’ai arraché les pétales de la rose terrestre,
j’ai tué le désir.

Beauté de la Lumière, enveloppe ma vie –
beauté de la Lumière !
J’ai sacrifié l’envie, rompu avec la peine,
je peux porter ton délice.

Image de l’extase, ravis et enlace-moi –
image de félicité !
Je ne veux voir que ton visage merveilleux,
ne plus sentir que ton baiser.

Voix de l’Infinité, résonne en mon coeur –
appel de l’Un !
Grave là ta radieuse clarté, à jamais,
ô vivant Soleil !

(Sri Aurobindo)

 

Recueil: Poésie
Traduction: Français Cristof Alward-Pitoëff
Editions: Sri Aurobindo Ashram Trust

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

UN NOM FAUFILÉ DE SILENCES (Aksinia Mihaylova)

Posted by arbrealettres sur 24 décembre 2020



    
UN NOM FAUFILÉ DE SILENCES

avec le bout de ma langue j’allaitais les fautes.
ZEYNEP KOYLU

I
Le hennissement d’un cheval
déchire la housse du sommeil,
réajuste les images
et le tilleul bréhaigne frémit.
Le maçon, un homme sans visage,
décharge des briques crues et des pierres
devant la porte branlante.
Le muret et le four ancien
reviennent à leurs places
et moi, fillette de cinq ans,
je cours autour de la claie et je pleure
pendant que le cochon mord à belles dents
ma poupée de chiffon,
l’unique,

comme toutes les amours uniques
que le temps disjoint,
comme s’il voulait vérifier
l’endurance du cœur.
Personne ne m’entend.
Les araignées tissent des voiles de mariée
sur le poirier en fleur,
le maçon, impassible, taille
des pierres pour une nouvelle maison
dans laquelle il n’entrera pas.
Si je l’avais appelé,
si j’avais dit grand-père,
aurait-il entendu le sang ?

II
Je n’ai jamais prononcé à haute voix
son nom
que j’apprenais d’une photo,
clouée sur une poutre au grenier.
Les silences de mon père,
les oiseaux de l’accusation
dans les yeux de maman
à cause d’un péché d’autrui
rongeant le sang de la descendance.
Le sommeil rend des mots oubliés
et m’apprend les mantras de la nuit
que la vie passe sous silence.
Son nom est un chaton apeuré
enfoui sous le lit de ma langue.
Je l’épelle en sourdine
avec la persistance de quelqu’un
qui ne veut pas se réveiller
avant de réécrire le songe
de sa vie.

(Aksinia Mihaylova)

 

Recueil: Le baiser du temps
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

LES SOUVENIRS N’APPARTIENNENT À PERSONNE (Paolo Valesio)

Posted by arbrealettres sur 16 décembre 2020




    
Poem in Dutch, French, Spanish, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Bulgarian, Icelandic, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Kurdish, Bangla, Gujarati, Serbian

Poem of the Week Ithaca 656
« Memories Belong to No One » Paolo Valesio, Italy (1939)

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

LES SOUVENIRS N’APPARTIENNENT À PERSONNE

Une amie lui avait raconté
que quand le cercueil de sa sœur était entré dans l’église
et « juste à ce moment » un rayon de soleil
du ciel jusqu’alors couvert ( était-ce le printemps?),
avait partagé l’allée en deux.

Hier (des années plus tard), à un autre endroit, dans une autre ville,
cette image s’est présentée à son esprit
l’église illuminée (bougies, chandeliers, soleil d’été)
quand à l’heure de midi il fit soudain sombre
─ un nuage qui glisse ─
« juste au moment » où le petit disque blanc
fut élevé au-dessus du calice vers la coupole.

Et d’ici quelques jours, où finira ce souvenir?
Au milieu d’un territoire commun
quelque part sur terre
où les âmes abandonnent leurs déchets;
mais parfois, repentantes,
reviennent un court instant.

Traduction Elisabeth Gerlache

(Paolo Valesio)

***

HERINNERINGEN BEHOREN NIEMAND TOE

Voor M.P.

Een vriendin had hem verteld
dat toen de lijkbaar van zijn zus de kerk binnengedragen was
en « precies op dat moment » een zonnestraal
uit de hemel (was het lente?) tot dan toe bewolkt,
het gangpad in tweeën had gesplitst.

Gisteren (jaren later), op een andere plaats, in een andere stad,
is dat beeld in zijn geest opgekomen
de verlichte kerk (kaarsen, kroonluchters, zomerzon)
als het op het middaguur plots donker werd
─ een wolk die voorbijdreef ─
« precies op het moment » dat het witte schijfje
boven de kelk en naar de koepel toe geheven werd.

En waar zal binnen enkele dagen, die herinnering eindigen?
Te midden van de gemeenschappelijke regio
ergens ter wereld
waar de zielen hun afval achterlaten;
maar soms, berouwvol,
heel eventjes terugkeren.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

LOS RECUERDOS NO PERTENECEN A NADIE

Una amiga le estaba contando
cuando el ataúd de la hermana entró en la iglesia
y « en ese preciso instante » un rayo de sol
desde el cielo (¿era primavera?) hasta entonces nublado
partía el pasillo en dos.

Ayer (tras varios años), en otro lugar y en otra ciudad
esto le vino a la cabeza cuando
la iglesia iluminada (velas, candelabros, sol de verano)
en cambio, al mediodía, de pronto oscureció
─ el paso de una nube ─
« justo en el momento » en que el disco blanquecino
se elevó por encima del cáliz y hacia la cúpula.

¿Y dónde terminará este recuerdo en unos días?
En la región media y común
en algún lugar del mundo
donde las almas dejan sus desechos;
pero de vez en cuando, arrepiéntete,
regresan por un momento.

Traducción Rafael Carcelén
Translation into Spanish by Rafael Carcelén

***

MEMORIES BELONG TO NO ONE

For M. P.

A friend had told him about it:
when her sister’s coffin had entered the church
and “exactly at that moment,” a ray of sunshine
from the sky (was it spring?), so far cloudy,
had split the nave in two.

Yesterday (years later), in another place, in another city,
that image jumped into his mind again when
the illuminated church (candles, chandeliers, summer sun),
instead, suddenly darkened at noon — a cloud passing by —
“exactly at the moment” when the little whitish disk
was raised above the chalice and towards the dome.

And, in a little while, where will this memory end?
In the midst of the common region,
somewhere in the world,
where souls leave their remains;
but every now and then, repentant,
for a few moments return.

English translation by Germain Droogenbroodt, Stanley Barkan and the author

***

I RICORDI NON APPARTENGONO A NESSUNO

Per M. P.

Un’amica gli aveva raccontato
quando era entrata in chiesa la bara della sorella
e “in quell’istante esatto” un raggio di sole
dal cielo (era primavera?) finallora annuvolato
aveva spaccato la navata in due.

Ieri (dopo un trascorso d’anni), in altro luogo e altra città
questo gli è ribalzato nella mente quando
la chiesa illuminata (candele, lampadari, sole estivo)
si è invece oscurata d’un tratto a mezzogiorno
─ passaggio d’una nuvola ─
“proprio nel momento” quando il dischetto biancastro
veniva elevato sopra il calice e verso la cupola.

E dove finirà tra pochi giorni, questo ricordo?
Nella regione intermedia e comune
da qualche parte nel mondo
dove le anime lasciano i loro scarti;
ma ogni tanto, pentite,
fanno per qualche attimo ritorno.

Paolo Valesio, Italia (1939)

***

ERINNERUNGEN GEHÖREN NIEMANDEM

Für M. P.

Eine Freundin hatte ihm davon erzählt:
Als der Sarg ihrer Schwester in die Kirche gebracht war
und « genau in diesem Moment » ein Sonnenstrahl
vom Himmel (war es Frühling?), bisher bewölkt,
das Kirchenschiff in zwei Hälften geteilt hatte.

Gestern (Jahre später) an einem anderen Ort, in einer anderen Stadt,
kam ihm dieses Bild wieder in den Sinn, als
die beleuchtete Kirche (von Kerzen, Kronleuchter, Sommersonne)
am Mittag plötzlich düster wurde, durch das Vorbeiziehen einer Wolke,
« genau in dem Moment », als die kleine weißliche Hostie
über den Kelch und zur Kuppel hin gehoben wurde.

Und, bald danach, wo wird diese Erinnerung enden?
Inmitten einer gewöhnlichen Gegend
irgendwo auf der Welt,
wo die Seelen ihre Abfälle hinterlassen;
aber manchmal, bereuend,
für einige Augenblicke zurückkehren.

Übersetzung Wolfgang Klinck
Translation into German by Wolfgang Klinck

***

AS RECORDAÇÕES NÃO PERTENCEM A NINGUÉM

Para M.P.

Uma amiga tinha contado para ele
quando tinha entrado na igreja o caixão da irmã
e “naquele instante exato” um raio de sol
do céu (era primavera?) até então nublado
tinha partido a nave em dois pedaços.

Ontem (depois de muitos anos), noutro lugar e noutra cidade
veio tudo na sua cabeça quando
a igreja iluminada (velas, candelabros, sol de verão)
apesar disso, ao meio-dia, súbito escureceu
– passou uma nuvem –
“justo no momento” em que o disco esbranquiçado
foi elevado sobre o cálice e contra a cúpula.

E quando terminará estas lembranças nalguns dias?
na região intermediária e comum
de qualquer parte do mundo
onde as almas abandonam seus restos;
mas, às vezes, arrependidos,
regressam momentaneamente.

Tradução ao português: José Eduardo Degrazia
Translation into Portuguese by José Eduardo Degrazia

***

I RICORDI NON APPARTENGONO A NESSUNO

Per M. P.

Un’amica gli aveva raccontato
quando era entrata in chiesa la bara della sorella
e “in quell’istante esatto” un raggio di sole
dal cielo (era primavera?) finallora annuvolato
aveva spaccato la navata in due.

Ieri (dopo un trascorso d’anni), in altro luogo e altra città
questo gli è ribalzato nella mente quando
la chiesa illuminata (candele, lampadari, sole estivo)
si è invece oscurata d’un tratto a mezzogiorno
─passaggio d’una nuvola─
“proprio nel momento” quando il dischetto biancastro
veniva elevato sopra il calice e verso la cupola.

E dove finirà tra pochi giorni, questo ricordo?
Nella regione intermedia e comune
da qualche parte nel mondo
dove le anime lasciano i loro scarti;
ma ogni tanto, pentite,
fanno per qualche attimo ritorno.

Translation into Sicilian by Gaetano Cipolla

***

AMINTIRILE NU APARȚIN NIMĂNUI

pentru M. P.

O prietenă i-a povestit
că în clipa în care intrase în biserică sicriul surorii,
„tocmai în acea secundă” o rază de soare
din cerul (era primăvară?) până atunci înnorat
a despicat naosul în două.

Ieri (după câțiva ani), într-un alt loc și un alt oraș,
întâmplarea i-a revenit brusc în minte atunci când
biserica luminată (de lumânări, candelabre, soare de vară)
s-a întunecat dintr-o dată în miezul zilei
─ trecuse un nor ─
„exact în momentul” în care discul albicios
era înălțat peste potir și înspre cupolă.

Unde va ajunge peste câteva zile această amintire?
În zona intermediară și comună,
undeva în lume
în care sufletele își lasă rămășițele;
dar, din când când, căindu-se,
se-ntorc pentru o clipă.

Traducere: Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translation into Romanian by : Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

WSPOMNIENIA NIE NALEŻĄ DO NIKOGO

Dla M. P.

Przyjaciel opowiedział mu o tym:
gdy trumna jego siostry wkroczyła do kościoła
i “dokładnie w tym momencie” promień słońca
z dotychczas zachmurzonego nieba (była wiosna?),
rozczepił nawę na dwoje.

Wczoraj (lata później),w innym miejscu, w innym mieście
ten obraz błysnąłw umyśle ponownie gdy
oświetlony kościół (świece, żyrandole, letnie słońce),
I nagle pociemniało w południe— przeciągająca chmura—
“dokładnie w tym momencie” gdy malutki biały krążek
podniesiono nad kielichem w kierunku kopuły.

I, w jednej krótkiej chwili, gdzie skończy się to wspomnienie?
W środku wspólnego obszaru,
gdzieś w świecie,
gdzie dusze pozostawiają swoje resztki;
ale od czasu do czasu, pełne skruchy
wracają na chwilę.

Przekład na polski: Mirosław Grudzień
Translation into Polish by Mirosław Grudzień

***

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙς ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ

Ένας φίλος του είχε πει πως
όταν μπήκε το φέρερτο της αδερφής του στην εκκλησία
εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μια ηλιαχτίδα,
απ’ τον ουρανό που ως τότε ήταν συννεφιασμένος
χώρισε το ναό στα δύο.

Χθες, χρόνια μετά, σε κάποιο άλλο τόπο,
σε κάποια άλλη πόλη,
η εικόνα εκείνη ξανάρθε μπροστά στα μάτια του
η εκκλησία μές στην λαμπερότητα της
απ’ τα κανδήλια, τους πολυελαίους, τον καλοκαιρινό ήλιο
καταμεσήμερο, ξάφνου σκοτείνιασε —
ίσως κάποιο περαστικό σύννεφο —

ακριβώς τη στιγμή που ο ολόασπρος δισκος του ήλιου
υψωνόταν πάνω απ’ το δισκοπότηρο προς τον τρούλο
Πότε και πού αλήθεια θα ξεχαστεί αυτή η εικόνα;
Στη μέση της επαρχίας τους,
κάπου στον κόσμο
καθώς ψυχές εγκαταλείπουν το πτώμα τους
ή μήπως συχνά, επαναλαμβανόμενο
το γεγονός ξαναγυρνά;

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated by Manolis Aligizakis

***

记忆不属于任何人

为M.P.而作

一个朋友告诉过他:
当她姐姐的棺材进了教堂
而“就在那一刻”,一缕阳光
从如此多云的天上(是春天吗?)
把教堂正厅一分为二。

昨天(几年后)在另一个地方,另一个城市,
那个画面又跳进了他的意识,当
灯火通明的教堂(蜡烛、枝形吊灯、夏日阳光)
而在中午突然黑暗下来—— 一团云掠过——
“正是此时此刻” 当那小白盘
被举过圣杯靠近向穹顶时。

再过一段时间,这段记忆会在哪里结束?
在共同区域的中心,
在世界的某个地方,
灵魂留下遗骸的地方;
但要不时地,忏悔,
因为一会儿又回来了。

英译:杰曼·卓根布鲁特-斯坦利·巴坎-作者
汉译:中 国 周道模 2020-10-30
Translation into Chinese by William Zhou

***

الذكريات لا انتماء لها
إهداء لـ: م. ب

أخبرَتهُ صديقة
عندما أوتي بنعش أخته إلى الكنيسة
« تماما في تلك اللحظة »
شعاعُ شمسٍمن السّماء الغائمة (هل كان الوقت ربيعا؟)
شَطَرَ إلى نصفين صحن الكنيسة.

أمس (بعد انقضاء سنوات)، في مكان آخر ومدينة أخرى
هذا ما عبر ذهنه
عندماأُضيئتالكنيسة (شمعدانات، ثريات، شمس الصيف)
ثم خبَا نورها على حين غرة والوقت ظهيرة –
مع مرور غيمة-
 » تماما في تلك اللحظة » عندما ارتفع القُرص الأبيض
فوق الكأس صوب القُبّة.

وأين ستنتهي هذه الذكرى في غضون أيام قليلة؟
في المنطقة الوسطى أم المشتركة
في مكان ما من العالم
حيث تترك النفوس بقاياها.
لكنها بين الفينة والأخرى، تندم،
وتعود لوهلة.

باولو فاليزيو ـ إيطاليا
ترجمة عن الإيطالية: أمل بوشارب

Translation into Arab by Amal Bouchareb

***

यादें किसी की नहीं होती

एम। पी। के लिए।

एक मित्र ने उसे इसके बारे में बताया था:
जब उसकी बहन के ताबूत ने चर्च में प्रवेश किया था
और « बिल्कुल उसी क्षण, » धूप की किरण
आकाश से (क्या यह वसंत था?), अब तक बादल;
दो हिस्सों में बंट गया था।

कल (वर्षों बाद), दूसरे स्थान पर, दूसरे शहर में,
वह छवि उसके मन में फिर से कूद गई जब
प्रबुद्ध चर्च (मोमबत्तियाँ, झूमर, गर्मियों में सूरज),
इसके बजाय, दोपहर को अचानक अंधेरा छा गया – एक बादल जिससे गुजर रहा था –
« बिल्कुल पल में » जब छोटी सी सफेद डिस्क
प्याला के ऊपर और गुंबद की ओर बढ़ा था l

और, थोड़ी देर में, यह स्मृति कहां समाप्त होगी?
आम क्षेत्र के बीच में,
दुनिया में कहीं,
जहां आत्माएं अपने अवशेष छोड़ती हैं;
लेकिन हर अब और फिर, पछतावा,
कुछ पलों के लिए लौटें।

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur

***

誰のものでもない記憶–M.P.のために

一人の友人が言った
亡くなった妹の棺が教会の中に入った時、
まさにその時
一筋の太陽の光が空から中に入り
室内を二つに分けた
春だったろうか?それまでは曇っていたのに

それから何年も過ぎ
昨日、別の街のある場所で
その光が突然に彼の心に飛び込んできた
蝋燭やシャンデリア、夏の日光で輝いていた
明るく輝く教会の中が
突然、昼間に暗くなった
雲が通り過ぎたのだ
まさにその時だ
小さな白っぽい円盤が
聖杯の上に、天井に向かって飛んだ

そして思った
一体いつになったら
この記憶が終わるのだろう
世界の中のありふれたこの街で
また魂がその遺体を残すところで
どうしても時折、後悔の念が
一瞬の間、戻ってくるのだ

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

خاطرات به کسی تعلق ندارد
براى م. پ

دوستى به او گفته بود درباره اش:
وقتى تابوت خواهرش وارد كليسا شد
و دقيقاً در همان لحظه اشعه اي از خورشيد
( آيا بهار بود؟) از آسمان ابرىريا، شبستان را به دو نيمه كرد.

ديروز( پس از سالها)، در مكانى ديگر، در شهرى ديگر،
آن تصوير دوباره به ذهنش آمد وقتى
دوباره كليساى تذهیب شده( باشمع ها،لوسترها و خورشيد تابستاني)،
در ميانه ظهر ناگهان تاريك شد -با ابرى كه مى گذشت-
« دقيقاً همان لحظه » وقتى جام بالا برده شد بطرف طاق.

و كمى بعد اين خاطره به كجا ختم ميشود؟
در ميان منطقه اى مشترك،
جايى در جهان،
ارواح جسم شان را ترك مى كنند؛
اما هر از گاهى تائبان،
براى چند لحظه اى باز مى گردند.

پائلو والسيو، ايتاليا( ١٩٣٩)
ترجمه: سپیده زمانی

Translation into Farsi by Sepideh Zamani

***

СПОМЕНИТЕ НЕ ПРИНАДЛЕЖАТ НА НИКОГО

На М. П.

Приятелка ми беше разказала затова:
когато ковчегът на сестра й бил внесен в църквата
и „точно в този момент“ лъч светлина
от небето (през пролетта ли беше?), тогава облачно,
разцепилцъркватанадве.

Вчера (години по-късно), на друго място, в друг град,
този образ се върна в съзнанието ми отново когато –
осветената църква(свещи, полилеи, лятно слънце),
вместо това, тъмен през деня – минаващ облак –
„точно в момента“, когато малката възбяла нафора
беше вдигната над потира и към купола.

И така, за кратко, къде ще свърши този спомен?
В средата на общото място,
някъде в света,
където душите напускат своите останки;
но всяко сега и тогава, разкаяно,
за няколко мига се завръща.

превод от английски: Иван Христов
Translation into Bulgarian by Ivan Hristov

***

ENGINN Á MINNINGARNAR

Til M. P.

Vinur hans hafði sagt honum frá því:
þegar líkkista systur hans var borin inn í kirkjuna
og „nákvæmliga á þeiri stundu”, skipti sólargeisli
af alskýjuðum himinum (var vor?),
krikjuskipinu í tvennt.

Í gær (mörgum árum síðar), allt annars staðar, í annarri borg,

hvarflaði þessi mynd aftur að honum þegar
uppljómuð kirkjan (kerti, ljósakrónur, sumaról),
myrkvaðist þvert á móti á hádegi — ský leið hjá —
„nákvæmlega á þerri stundu” sem litlum silfurdiski
var lyft yfir kaleikinn og upp í hvelfinguna.
Og örskömmu síðar, hvar endar þessi minning?

Á óskilgreindum stað,
einhvers staðar í heiminum,
þar sem sálirnar skilja eftir jarðneskar leifar sínar;
en sjá öðru hverju eftir því,
og snúa til baka stutta stund.

Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

ВОСПОМИНАНИЯ, ЧТО НИКОМУ НЕ ПРИНАДЛЕЖАТ

ПосвящаетсяМ.П.

Емуподругарассказала,что
когдагробегосестры вносили в церковь,
«точно в тот момент»луч солнца
с неба (ведь тогда была весна?), полного облаков,
рассветил неф церкви пополам.
Вчера (годамипозже), вдругомместе, вдругомгороде,
он вспомнилэтотобраз – как вдруг
освещеннаяцерковь (свечами, лампадами и летним солнцем)
резко затемнилась
─ облакопроплываломимо ─,
и «точно в тот момент» поднялсябелый диск
прямо от кубка к куполу.

И где же скоро кончится это воспоминание?
Посредисамойобычнойместности,
где-то тамвмире,
где души покидают свои останки;
но временами, раскаиваясь,
ненадолго возвращаются.

Translation into Russian by Daria Mishueva

***

MGA ALA-ALANG HINDI NABIBILANG KANINUMAN

Para kay M. P.

Isinalaysay ng kanyang kaibigan ang tungkol dito:
noong ipinasok sa simbahan ang kabaong ng kanyang kapatid,
at “sakto sa sandaling yaon”, isang sinag ng araw
mula sa langit (tagsibol na ba?), medyo makulimlim,
ang humati sa mahabang pasilyo sa loob ng simbahan.

Kahapon (at sa mga nakaraang taon), sa ibang lugar, ibang bayan,
ang imaheng yaon ay muling nagbalik sa kanyang alaala kung
saan nagliliwanag dapat ang simbahan (sa mga kandila, mga aranya, sinag ng sikat
ng araw),
sa halip, biglang dumilim sa katanghalian-sa pagdaaan ng isang ulap-
“sakto sa sandaling yaon”, noong ang isang maliit na ostia ay itinaas sa ibabaw ng
chalis at pagawi sa may simboryo.

At, ilang saglit pa, saan magwawakas ang ala-alang ito?
Sa gitna ng karaniwang rehiyon,
Saan man sa mundo,
kung saan iniiwan ng mga kaluluwa ang kanilang mga labi;
ngayon at pagkatapos, nagsisisi,
Pagkalipas ng ilang sandali ay muling magbabalik.

Isinalin tungo sa Wikang Filipino ni Eden Soriano Trinidad
Translation into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

זכרונות אינם שייכים לאיש / פאולו ואלסיו

למ.פ.

חָבֵרסִפֵּרלוֹעַלזֶה:
כְּשֶׁהָאָרוֹןשֶׁלאֲחוֹתָהּנִכְנַסלַכְּנֵסִיָּה,
« בְּדִיּוּקבְּאוֹתוֹרֶגַע » קֶרֶןשֶׁלשֶׁמֶשׁ
מֵהַשָּׁמַיִם (הֶהָיָהזֶהאָבִיב?), שֶׁהָיוּמְעֻנָּנִיםעַדאָז,
חָצְתָהאֶתחֲלַלהַכְּנֵסִיָּהלִשְׁנַיִם.

אֶתְמוֹל (שָׁנִיםאַחַרכָּךְ) בְּמָקוֹםאַחֵר, בְּעִיראַחֶרֶת,
קָפְצָהשׁוּבהַתְּמוּנָההַזּוֹבְּמַחְשַׁבְתּוֹכַּאֲשֶׁר
הַכְּנֵסִיָּההַמּוּאֶרֶת (נֵרוֹת, נִבְרָשׁוֹת, שֶׁמֶשׁקַיִץ)
הֻחְשְׁכָהפִּתְאוֹםבַּצָּהֳרַיִם–עָנָןחָלַף–
« בְּדִיּוּקבְּאוֹתוֹרֶגַע » כַּאֲשֶׁרהַדִּיסְק*הַלָּבָןהַקָּטָן
הוּרַםמֵעַללַגָּבִיעַאֶלעֵבֶרהַכִּפָּה.

וְ, לִזְמַןמָה, הֵיכָןיִסְתַּיֵּםזִכָּרוֹןזֶה?
בְּאֶמְצַעהַתְּחוּםהַמְּשֻׁתָּף,
הֵיכָןשֶׁהוּאבָּעוֹלָם,
הֵיכָןשֶׁנְּשָׁמוֹתעוֹזְבוֹתאֶתשְׂרִידֵיהֶן;
אַךְמִידֵיפַּעַם, בְּצַעַר,
לִרְגָעִיםמִסְפָּר, חוֹזְרוֹת.

• דיסק – בזמן שריפת גופה, מוצמד דיסק קטן ממוספר אל השרידים, כאמצעי זיהוי של האדם.
תרגום מאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט, סטנלי ברקן והמשורר

Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

நினைவுகள் யாருக்கும் சொந்தமில்லை

ஓரு நண்பன் அதைப் பற்றி கூறியிருந்தான்:
அவளது சகோதரியின் சவப்பெட்டி மாதா கோவிலில் நுழைந்த
பொழுது, சரியாக அதே நேரத்தில் கதிரவனின் கதிர்
ஆகாயத்திலிருந்து அது வசந்த காலமோ, இதுவரை மேகமூட்டம்
கோவிலின் நடுக்கூடத்தை இரண்டாகப் பிரித்தது.
நேற்று (பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்) மற்றொரு இடத்தில்
மற்றொரு ஊரில் அந்த உருவம் அவனது மனத்தில் குதித்து வந்தது
அந்த தீபாலங்காரத்துடன்( மெழுகு வர்த்திகள், சரவிளக்குகள்,
வெய்யிற்கால கதிரவன்)
பதிலாக, திடீரென உச்சி வேளையில் இருட்டியது!மேகம் கடந்து
சென்றது! சரியாக அதே நேரத்தில் , ஒரு வெள்ளைத் தட்டு உயர
எழும்பியது கோபுர உச்சிவரை!
சில மணித்துளிகளில் இந்த நினைவு எங்கே முடியும்?

இந்த உலகத்தின் எத்தனையோ பொது எண்ணங்களுக்கு
இடையே!
ஆன்மாக்கள் உடலைவிட்டு சென்றபிறகு.
ஆனால் எப்பொழுதும் நடந்தது பற்றி வருந்திக் கொண்டு
சில கணங்களில் மீண்டும் திரும்ப!

Translation into Tamil by Dr. N V Subbaraman

***

BÎRANÎN NE YÊNTUKESÎ NE

Bona M.P.

Dostekê li serwêyekêjêreçêland:
dematabûtaxwîşkawêanînkenîseyê
û „bitemamî di wêkêliyê de“ têrîjek
jiesmên (demabiharêbû?) hat, tevîkuewranîbû,
hindurêkenîseyêkiribû du perçe.

Diho (berîsalekê) li ciyekîdin, li bajarekîdin,
ewwêneyahatebîrê, dema
kenîseronahîbû (bi find, mûmdank, tîrêjenrojê)
nîvrojinişkavatarîbû, bi hoyahatinaewrekî
„bitemamî di wêkêliyê de“,demaqurbanabicûkesipî
di serkas û kumbetêrerakirin.

Û, paşêbilez, li kuderêbîranînbêtetemamkirin?
li navendaciyekîadetî de
li derekê li vêdinyayê,
demarewanpaşmayênxwe bi şûndihêlin,
lêcarnabijûvanî,
bonakurtedeminaşûndavedigerin.

Translation into Kurdisch by Hussein Habasch

***

স্মৃতিগুলো নয় কারো

এম. পি জন্য নিবেদিত
কোন এক বন্ধু তাকে জানিয়েছিল:
যখন তার বোনের কফিন গির্জায় প্রবেশ করেছিল
এবং “একদম ঠিক মুহূর্তে”, একটি সূর্য রশ্মি
আকাশ থেকে (এই কি বসন্ত?), যতদূর মেঘাচ্ছন্ন,
গির্জার মধ্যভাগ কে দুই ভাগে ভাগ করেছিল ।

গতকাল (আর কিছু বছর পরে), অন্য এক স্থানে, অন্য এক শহরে,
ঠিক সেই দৃশ্য আমার মনে আবার আবির্ভূত হলো যখন
আলোকিত গির্জা (মোমবাতি ঝাড়বাতি গ্রীষ্মের রোদ্র রশ্মি),

পরিবর্তে, হঠাৎ অন্ধকার হয়ে গেল দুপুরে- একটি মেঘমালা পাশ দিয়ে যাচ্ছিল-

“একদম ঠিক মুহূর্তে” যখন সাদা রংয়ের ডিস্ক
চ্যালেস গম্বুজের উপর উত্থাপিত হয়েছিল।
আর, অল্প সময়ে, কোথায় শেষ এই স্মৃতির?

সাধারণ অঞ্চলের মাঝে,
পৃথিবীর কোথাও না কোথাও,
যেখানে আত্মারা ছেড়ে যায় এসব দেহগুলি;
কিন্তু বারবার অনুশোচনা কয়েক মুহূর্তের,
জন্য ফিরে আসে বারবার ।
পাওলো ভ্যালেসিও, ইতালি (১৯৯৯)

জার্মেইন ড্রোজেনব্রোড্ট, স্ট্যানলি বারকান এবং লেখকের ইংরেজি অনুবাদ
Translation into Bangla by Shagufta TabassumTahmina

***

સ્મરણો કોઈની માલિકીનાં નથી

એમ પી માટે

એક મિત્રે તેને કહ્યું હતું:
એની બહેનનું કફન જેવું દેવળમાં આવ્યું
બરાબર એ જ ક્ષણે સૂર્યકિરણે
ઊતરી આવીને આકાશમાંથી (વસંત હતી?), જે હજી લગી તો વાદળિયું હતું,
દેવળને બે ભાગમાં વહેંચી દીધું

ગઈ કાલે (વર્ષો પછી), બીજા સ્થળે,બીજા નગરમાં
આ કલ્પન તેને સાંભર્યું
જ્યારે ઝાકઝમાળ દેવળ (મીણબત્તીઓ, ઝુમ્મરો, ઉનાળાનો તડકો)
એકાએક અંધારાઈ ગયું ભરબપોરે-
વાદળ પસાર થતાં-
જ્યારે રકાબી ઉંચકવામાં આવી, પ્યાલીથી ઉપર થઈને ગુંબજ ભણી.

આ સ્મરણો ક્યાં જઈને અટકશે?
વિશ્વમાં કશે ને કશે
જીવ દેહને છોડીને જતો તો રહે છે, પણ પછી
પશ્ચાત્તાપ થતાં પળભર માટે પાછો આવે છે.
પાઓલો વાલેસિઓ,ઇટલી (૧૯૩૯)
અનુવાદ: ઉદયન ઠક્કર

Translation into Gujarati by Udayan Thakkar

***

USPOMENE NE PRIPADAJU NIKOME

Za M.P.

Prijatelj mu je ispričao o tome:
kada je mrtvački sanduk njene sestre unešen u crkvu
“tačno tog trenutka” sunčani zrak
s neba (beše li to u proleće),do tadaoblačnog,
rascepa nave na dvoje.

Juče (godinamakasnije), u drugommestu, u drugomgradu,
ta slika mu je isikrsla u pametiopetkada
se u osvetljenojcrkvi (sveće, lusteri, letnjesunce),
odjednompomračilo u podne – oblakjeprošao –
“tačnotogtrenutka“kadjeparčehlebabilostavljeno
iznadčaševina i podignutokakupoli.

I zajoš malovremena, gdeće ovo sećanje da stigne?
Usrednekogprostog, zajedničkog terena,
negde u svetu,
gdedušepolažusvojeostatke;
ali se svako toliko, pokajane,
vrate za samo još nekoliko trenutaka.

na srpski S. Piksiades
Translation into Serbian by S. Piksiades

(Paolo Valesio)

 

Recueil: ITHACA 656
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

C’était un Poète — (Emily Dickinson)

Posted by arbrealettres sur 9 décembre 2020



C’était un Poète —
Cet Être
Qui extrait un sens surprenant
De Signes Ordinaires —
Une si vaste Essence

Des espèces familières
Ayant péri à la Porte —
Qu’on s’étonne de ne pas Soi-même
L’avoir captée — d’abord —

D’Images, Révélateur —
Le Poète — Lui et nul autre —
Nous investit — par Contraste —
D’une incessante Pauvreté —

De la Partie — si inconscient —
Qu’un Vol ne le saurait léser —
Lui-même — pour Lui — Trésor —
Au Temps — étranger —

***

This was a Poet —
It is That
Distills amazing sense
From Ordinary Meanings —
And Attar so immense

From the familiar species
That perished by the Door —
We wonder it was not Ourselves
Arrested it — before —

Of Pictures, the Discloser —
The Poet — it is He —
Entitles Us — by Contrast —
To ceaseless Poverty —

Of Portion — so unconscious —
The Robbing — could not harm —
Himself — to Him — a Fortune —
Exterior — to Time —

(Emily Dickinson)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments »

IMAGE METRIQUE (William Carlos Williams)

Posted by arbrealettres sur 16 novembre 2020



 

IMAGE METRIQUE

IL y a un oiseau dans les peupliers —
C’est le soleil !
Les feuilles sont de petits poissons jaunes
Nageant dans la rivière ;
L’oiseau les effleure :
Le jour est sur ses ailes.
Phénix !
C’est lui qui fait
Cette grande lueur parmi les peupliers.
C’est son chant
Qui recouvre le bruit
Des feuilles qui se heurtent dans le vent.

***

METRIC FIGURE

THERE is a bird in the poplars
It is the sun !
The leaves arelittle yellow fish
Swimming in the river ;
Thebird skims above them
Day is on his wings.
Phoenix !
It is he that is making
The great gleam among the poplars.
It is his singing
Outshines the noise
Of leaves clashing in the wind.

(William Carlos Williams)

Illustration: Claude Monet

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

L’ESPRIT HÉSITANT (William Carlos Williams)

Posted by arbrealettres sur 16 novembre 2020



 

L’ESPRIT HÉSITANT

PARFOIS le fleuve
devient un fleuve dans l’esprit

ou de l’esprit
ou dans et de l’esprit
ses rives neigent
la marée qui descend
fait une ligne sombre entre
l’eau et le rivage

Et l’esprit hésitant
qui regarde les flots
conçoit
la ressemblance qu’il

va trouver — une complexe
image : quelque chose
comme de blancs sourcils
liés par un ruban

une pensée charbonneuse
au delà, oui bien au delà
des traits mobiles
des eaux au cours

rapide, avant
que la marée
ne change
et monte de nouveau, peut-être.

***

THE MIND HÉSITANT

SOMETIMES the river
becomes a river in the mind
or of the mind
or in and of the mind

its banks snow
the tide falling a dark
rim lies between
the water and the shore

And the mind hesitant
regarding the stream
senses
a likeness which it

will find — a complex
image : something
of white brows
bound by a ribbon

of sooty thought
beyond, yes well beyond
the mobile features
of swiftly

flowing waters, before
the tide will
change
and rise again, maybe

(William Carlos Williams)

Illustration

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

RYTHMES (Andrée Chedid)

Posted by arbrealettres sur 11 novembre 2020




    
RYTHMES

Tout débuta
Dans l’arythmie
Le chaos

Des vents erratiques
S’emparaient de l’univers
L’intempérie régna

L’indéchiffrable détonation
Fut notre prologue

Tout fut
Débâcle et dispersion
Turbulences et gaspillage
Avant que le rythme
Ne prenne possession
De l’espace

Suivirent de vastes accords
D’indéfectibles liaisons
Des notes s’arrimèrent
Au tissu du rien
Des courroies invisibles
Liaient astres et planètes

Du fond des eaux
Surgissaient
Les remous de la vie

Dans la pavane
Des univers
Se prenant pour le noyau
La Vie
Se rythma
Se nuança

De leitmotiv
En parade
De reprise
En plain-chant

La Vie devint ritournelle
Fugue Impromptu
Refrain
Se fit dissonance
Mélodie Brisure
Se fit battement
Cadence Mesure

Et se mira
Dans le destin

Impie et sacrilège
L’oiseau s’affranchissait
Des liens de la terre

Libre d’allégeance
Il s’éleva
Au-dessus des créatures
Assujetties aux sols
Et à leurs tyrannies

S’unissant
Aux jeux fondateurs
Des nuages et du vent
L’oiseau s’allia à l’espace
S’accoupla à l’étendue
S’emboîta dans la distance
Se relia à l’immensité
Se noua à l’infini

Tandis que lié au temps
Et aux choses
Enfanté sur un sol
Aux racines multiples
L’homme naquit tributaire
D’un passé indélébile

Le lieu prit possession
De sa chair
De son souffle
Les stigmates de l’histoire
Tatouèrent sa mémoire
Et sa peau

Venu on ne sait d’où
Traversant les millénaires
L’homme se trouva captif
Des vestiges d’un monde
Aux masques étranges
Et menaçants

Il s’en arrachait parfois
Grâce aux sons et aux mots
Aux gestes et à l’image
À leurs pistes éloquentes
À leur sens continu

Pour mieux tenir debout
L’homme inventa la fable
Se vêtit de légendes
Peupla le ciel d’idoles
Multiplia ses panthéons
Cumula ses utopies

Se voulant éternel
Il fixa son oreille
Sur la coquille du monde
À l’écoute
D’une voix souterraine
Qui l’escorte le guide
Et l’agrandit

Alors
De nuits en nuits
Et d’aubes en aubes
Tantôt le jour s’éclaire
Tantôt le jour moisit

Faiseur d’images
Le souffle veille

De pesanteur
Le corps fléchit

Toute vie
Amorça
Le mystère
Tout mystère
Se voila
De ténèbres
Toute ténèbre
Se chargea
D’espérance
Toute espérance
Fut soumise
À la Vie

L’esprit cheminait
Sans se tarir
Le corps s’incarnait
Pour mûrir
L’esprit se libérait
Sans périr
Le corps se décharnait
Pour mourir

Parfois l’existence ravivait
L’aiguillon du désir
Ou bien l’enfouissait
Au creux des eaux stagnantes

Parfois elle rameutait
L’essor
D’autres fois elle piétinait
L’élan

Souvent l’existence patrouillait
Sur les chemins du vide
Ou bien se rachetait
Par l’embrasement du coeur

Face au rude
Mais salutaire
Affrontement
De la mort unanime
L’homme sacra
Son séjour éphémère
Pour y planter
Le blé d’avenir.

(Andrée Chedid)

 

Recueil: Rythmes
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

La Lecture (Daniel Boulanger)

Posted by arbrealettres sur 23 octobre 2020



La Lecture

le silence à l’escale
les doigts bagués de fleurs

la lampe roule à son bord les images
la nuit en dune à la fenêtre

et soudain craque
la braise d’une phrase dans la cendre d’un livre

(Daniel Boulanger)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , | 4 Comments »

 
%d blogueurs aiment cette page :