Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘main’

PREMIER CHANT (Miguel Hernández)

Posted by arbrealettres sur 18 mai 2022



Illustration: Antoni Miro
    
Poem in French, English, Spanish, Dutch and in Albanian, Arabic, Armenian, Bosnian, Bangla, Catalan, Chinese, Farsi, German, Greek, Hebrew, Hindi, Icelandic, Indonesian, Italian, Japanese, Kiswahili, Kurdish, Macedonian, Malay, Polish, Portuguese, Romanian, Russian, Sardo, Sicilian, Tamil

Painting Antoni Miro
Poem of the Week Ithaca 724, “FIRST SONG”
Miguel Hernández, Spain, 1910 – 28.3.1942

from ”Miguel Hernández, Obra completa”, Alianza Tres

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

PREMIER CHANT

Le champ s’est retiré
quand il s’est vu assailli
par l’homme devenu fou.

Comme est devenu visible l’abîme
entre l’olivier et l’homme.

L’animal qui chante :
l’animal qui sait pleurer
et se reproduire,
s’est rappelé ses griffes.

Des griffes qu’il a vêtues de fleurs
et de grâce,
mais qu’ensuite il met à nu
dans toute leur cruauté.

Elles crissent dans mes mains.

Eloigne-toi mon fils,
je suis capable de t’en donner un coup,
je suis capable de t’en frapper
dans ta chair tendre.

Le tigre en moi est revenu.

Va-t’en ou je te lacère.
Aujourd’hui l’amour est la mort,
et l’homme épie l’homme.

(Miguel Hernández), Espagne, 1910 – 28.3.1942
Traduction de Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

***

FIRST SONG

The field has retreated
seeing it is man’s
convulsive assault.

What an abyss is laid bare
between the olive tree and man!

The animal that sings:
the animal that can
cry and take root
recalls its claws.

Claws that it covered
with smoothness and flowers,
but which, in the end, he bares
in all their cruelty.

They crackle in my hands.
Keep away from them, boy.
I am ready to flash them,
into your soft flesh.

I’ve turned into a tiger.
Move away, or I’ll tear you apart.

Today love is death,
and man lies in ambush for man.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

***

CANCIÓN PRIMERA

Se ha retirado el campo
al ver abalanzarse
crispadamente al hombre.

¡Qué abismo entre el olivo
y el hombre se descubre!

El animal que canta:
el animal que puede
llorar y echar raíces,
rememoró sus garras.

Garras que revestía
de suavidad y flores,
pero que, al fin, desnuda
en toda su crueldad.

Crepitan en mis manos.
Aparta de ellas, hijo.
Estoy dispuesto a hundirlas,
dispuesto a proyectarlas
sobre tu carne leve.

He regresado al tigre.
Aparta, o te destrozo.

Hoy el amor es muerte,
y el hombre acecha al hombre.

MIGUEL HERNÁNDEZ, España, 1910 – 28.3.1942

***

EERSTE LIED

Het veld heeft zich teruggetrokken
toen het zich bestormd zag
door de dolgeworden mens.
Welk een kloof wordt zichtbaar
tussen olijfboom en mens!

Het dier dat zingt:
het dier dat wenen
en zich voortplanten kan,
herinnerde zich zijn klauwen.

Klauwen die het met bloemen
en bevalligheid bekleedde,
maar die ze tenslotte
in al hun wreedheid ontbloot.

Ze knisteren in mijn handen.
Ga er van weg, mijn zoon,
Ik ben in staat ermee uit te halen,
ik ben in staat om ze
in je zachte vlees te slaan.

Ik ben weer tijger geworden.
Ga weg, of ik verscheur je.
Vandaag is liefde de dood,
en de mens beloert de mens.

Miguel Hernández, Spanje 1910 – 1942
Vertaling Germain Droogenbroodt

***

KËNGA E PARË

Fusha është tërhequr
përballë sulmit
tronditës të njeriut.

Oh, ç’humnerë është zbuluar
midis pemës së ullirit e njeriut!

Kafsha që këndon:
kafsha që mund
të qajë e të hedhë shtat
kujton kthetrat e saj.

Kthetrat që i mbulonte
me lule e butësi,
por që, në fund, i nxjerr në pah
me të tyren mizori.

Ato kërcasin në duart e mia.
Qëndro larg tyre, djalosh.
Unë jam gati t’i ngul,
në mishin tënd të butë.

Jam shndërruar në tigër.
Largohu, përndryshe do të t’copëtoj.

Sot dashuria është baraz me vdekje,
dhe njeriu në pritë për njeriun qëndron.

Miguel Hernández, Spanjë, 1910 – 28.3.1942
Përktheu: Irma Kurti
Translation into Albanian: Irma Kurti

***

الأغنية الأولى

الحقل هدم عندما رأى الرجل يندفع بعصبية.
يالها من فجوة كبيرة بين شجرة الزيتون والإنسان!

الحيوان الذي يغني:
الحيوان القادر على البكاء والنحيب ، يتذكر مخالبه.
المخالب التي غطاها بالنعومة والزهور …. أصبحت أخيرًا بائنة
بكل قسوتها.

تطقطق في يدي.
ابتعد عنهم يا بني.
أنا على استعداد لرؤية لمعان الضوء عليها وهي تنهش جسدك النحيل.
لقد عدت إلى طبيعة النمر. تراجع ، وإلا سوف أمزقك.
اليوم يصبح …
الحب هو الموت والإنسان يطارد أخيه الإنسان.

ميغال هرنانديز(MIGUEL HERNÁNDEZ)، اسبانيا، 1910-28.3.1942
ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Translated into Arab by Mesaoud Abdelkader

***

Առաջին երգը

Դաշտը նահանջել է
տեսնելով մարդու
ջղաձիգ հարձակումը:
Ինչպիսի՜ անդունդ՝ բացված
ձիթենու և մարդու միջև:
Կենդանին, որ երգում է,
կենդանին, որը կարող է
լաց լինել և արմատավորվել,
հիշում է իր ճանկերը:
Ճանկեր, որ քնքշորեն
ծածկում էր ծաղիկներով,
բայց որոնց, ի վերջո, մերկացնում է
ողջ դաժանությամբ:
Նրանք ճռթճռթում են իմ ձեռքերում:
Հեռու մնա նրանցից, տղա՛։
Ես պատրաստ եմ դրանք խրել
քո փափուկ մարմնի մեջ:
Ես վերածվել եմ վագրի։
Հեռացիր, թե չէ ես կպատառոտեմ քեզ։
Այսօր սերը մահ է,
և մարդը մարդու համար թակարդ է լարում:

Միգել Հերնանդես, Իսպանիա, 1910 – 28.3.1942
Անգլերեն թարգմանությունը Գերման Դրոգենբրոդտի և Ս. Բարքանի
Հայերեն թարգմանությունը Արմենուհի Սիսյանի
Translated into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

প্রথম সংগীত

মাঠ করেছে প্রস্থান
দেখতে পেয়েই মানুষের আক্ষেপ জনক
আক্ষেপ জনক হঠাৎ প্রবল আক্রমণ ।

একি অতল গহ্বর অধিশায়িত অনাবৃত হয়ে
জলপাই গাছ আর মানুষের মধ্যে খানে!
যে প্রাণী গান গায়
যে প্রাণী কাঁদতে পারে আর
শিখর নিতে মনে করে তার নখর
যে নখর আবৃত হয়ে আছে
মসৃণতায় আর ফুলে নখর আবৃত,
কিন্তু, যেটি সবশেষে, অনাবৃত
তাদের সমস্ত নিষ্ঠুরতায় ।

তারা আমার হাতে ফাটল ধরায় ।
তাদের হতে দূরে থাকো, ছেলে ।
আমি তাদের চমকে দিতে প্রস্তুত,
তোমার শান্ত মসৃণ ও কোমল শরীরে ।

আমি পরিণত হয়েছি বাঘে ।
সরে যাও নয় আমি করব তোমায় ছিন্ন-বিচ্ছিন্ন ।
আজ ভালোবাসা করেছে মৃত্যুবরণ
এবং মানুষ ওত পেতে থাকে মানুষের জন্য ।

মিগুয়েল হার্নান্দেজ, স্পেন, ১৯১০- ২৮.০৩.১৯৪২
অনুবাদ জার্মেইন ড্রুজেনব্রুড্ট – স্ট্যানলি বারকান
Bangla Translation: Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

PRVA PJESMA

Polje se povuklo
videći da je muško
konvulzivni napad.

Kakav je ponor ogoljen
između masline i čovjeka!

Životinja koja pjeva:
životinja koja može
plakati i pustiti korijenje
podsjeća na svoje kandže.

Kandže koje je pokrivala
sa glatkoćom i cvijećem,
ali koje je, na kraju, razotkrio
u svoj njihovoj okrutnosti.

Pucketaju u mojim rukama.
Drži se dalje od njih, dečko.

Spreman sam da ih bljesnem,
u tvoje meko meso.

Pretvorio sam se u tigra.
Makni se, ili ću te rastrgnuti.
Danas je ljubav smrt,
a čovjek leži u zasjedi za čovjeka.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Španija, 1910 – 28.3.1942.
Translation into bosnian by Maid čorbić

***

CANÇÓ PRIMERA

S’ha retirat el camp
en veure abalançar-se
crispadament l’home.

Quin abisme entre l’olivera
i lhome es descobreix!

L’animal que canta:
l’animal que pot
plorar i arrelar,
va rememorar les seves arpes.

Arpes que revestia
de suavitat i flors,
però que, per fi, nua
en tota la seva crueltat.

Crepiten a les meves mans.
Aparta’t d’elles, fill.
Estic disposat a enfonsar-les,
disposat a projectar-les
sobre la teva carn lleu.

He tornat al tigre.
Aparta, o et destrosso.

Avui l’amor és mort,
i l’home assetja l’home.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Espanya, 1910 – 28.3.1942
raducció al català: Natalia Fernández Díaz-Cabal

***

最早的歌

田地已经后退
看到它是人类的
痉挛性攻击。
一个深渊赤裸地放置
在橄榄树和人类之间!
这动物在歌唱:
这能嗥叫和
深入人心的动物
回忆起它的爪子。
它用光滑和
花朵掩盖的爪子,
但那些爪子,最终,他还是暴露
在他们所有的残暴中。
它们在我手中噼啪作响。
离他们远点,伙计。
我已准备好把它们
闪映进你柔软的肌肤里。
我已变成一只老虎。
走远点,否则我会把你撕成碎片。
今天,爱就是死亡,
而人类躺于为己而设的埋伏中。

原作:西班牙 米格尔·埃尔南德斯(1910-1942.3.28)
英译:杰曼·卓根布鲁特-斯坦利·巴坎
汉译:中 国 周道模 2022-3-19
Translated into Chinese by Willam Zhou

***

اولين سرود

ميدان عقب نشينى كرده بود
بعد از اينكه ديد مردانش
حمله‌یی بی امان داشته‌اند.
چه پرتگاهی آشکار شده است
بین درخت زیتون و انسان!
حیوانی که می‌خواند:
حیوانی که می تواند گریه کند
و ریشه بزند
پنجه‌هایش را بیاد می‌آورد.
پنجه‌هایی که با
نرمی و گلها عادت کرده
اما در آخر،
او‌ تحمل می‌کند
همه‌ی ظلم‌شان را.
آنها در دستان من می‌شکنند.
از آنها دور شو ، پسر.
من آماده‌ام تا آنها را
در بدن شما شعله‌ور کنم.
من تبدیل به ببر شده‌ام.
دور شو یا تکه پاره‌ات می‌کنم.
امروز عشق مرگ است
و انسان در کمین انسان است.

میگل هرناندز، اسپانیا( ۱۹۴۲-۱۹۱۰)
ترجمه از سپیده زمانی
Translated into Farsi by Sepedih Zamani

***

ERSTES LIED

Das Feld hat sich zurückgezogen
als es den Menschen sah,
wie er blindwütig außer sich geriet.

Welch ein Abgrund wird sichtbar
zwischen dem Olivenbaumund dem Menschen!

Das Tier, das singt:
das Tier, das weinen
und Wurzeln schlagen kann,
erinnerte sich an seine Krallen.

Krallen, die es bedeckt
mit Zartheit und Blumen,
aber sie am Ende, entblößt
in all ihrer Grausamkeit.

Sie knistern in meinen Händen.
Halte dich von ihnen fern, mein Sohn.
Ich bin bereit, sie herauszuholen,
sie zu breiten
über dein zartes Fleisch.

Ich bin zum Tiger geworden.

Geh weg, oder ich zerreiße dich.

Heute ist die Liebe der Tod,
und der Mensch belauert den Menschen.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spanien, 1910 – 28.3.1942
Übersetzung: Germain Droogenbroodt –
Wolfgang Klinck

***

ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Το έδαφος υποχώρησε βλέποντας
τη σπαστική επίθεση του ανθρώπου
μια άβυσσος πάνω
απ’ τα ελαιόδεντρα και τον άνθρωπο.

Το κτήνος που τραγουδεί
και μπορεί να κλάψει
μπορεί ν’ απλώσει ρίζες
και να κρύψει τα νύχια του
που είχε στολίσει με λουλούδια
μα που φέρνουν όλη του τη βία.

Νύχια που κόβουν τα χέρια μου.

Απόφευγε τα παιδί μου
έτοιμος είμαι να τα μπήξω
στην απαλή σου σάρκα.

Σήμερα έχω γίνει τίγρις,
φύγε μακριά μην σε ξεσχίσω.

Σήμερα η αγάπη είναι θάνατος
κι ο άνθρωπος καιροφυλακτεί
για τον επόμενο άνθρωπο

Miguel Hernández, Spain, 1910 – 28.3.1942
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated into Greek by Manolis Aligizakis

***

שיר ראשון /מיגל ארננדס
MIGUEL HERNANDEZ, Spain, 1910 – 1942
(מת ממחלה בכלא הספרדי ב-28 במרץ 1942,
שם נדון למוות, בזמן שלטונו של הרודן פרנקו)

הַשָּׂדֶה נָסוֹג
בִּרְאוֹתוֹ שֶׁזּוֹ תְּקִיפָה
עֲוִיתִית שֶׁל אָדָם.

אֵיזוֹ תְּהוֹם נֶחְשֶׂפֶת
בֵּין עֵץ הַזַּיִת לָאָדָם!

הַחַיָּה שֶׁשָּׁרָה:
הַחַיָּה שֶׁיְּכוֹלָה
לִבְכּוֹת וְלָטַעַת שֹׁרֶשׁ
נִזְכֶּרֶת בִּטְפָרֶיהָ.

טְפָרִים שֶׁכִּסְּתָה
בַּעֲדִינוּת וּבִפְרָחִים,
אֲבָל שֶׁאוֹתָם, בְּסוֹפוֹ שֶׁל דָּבָר, הִיא נוֹשֵׂאת
בְּכָל אַכְזָרִיּוּתָהּ.

הֵם מִתְפַּצְפְּצִים בְּיָדַי.
תִּתְרַחֵק מֵהֵם, יֶלֶד.
אֲנִי מוּכָן לְהַבְזִיק אוֹתָם
לְתוֹךְ בְּשָׂרְךָ הָרַךְ.

הָפַכְתִּי לְנָמֵר.
הִתְרַחֵק, אוֹ שֶׁאֶקְרַע אוֹתְךָ.

הַיּוֹם אַהֲבָה הִיא מָוֶת,
וְאָדַם שׁוֹכֵב בְּמַאֲרָב לְאָדָם.

תרגום מספרדית לאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט וסטנלי ברקן
תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן
הציור של
ברית / טאראס שֶׁבְצֶ’נְקוֹ, אוקראינה
Translated into Hebrew by Dorit Weisman

**

पहला गाना

मैदान पीछे हट गया है
आदमी के ऐंठन हमले को देखकर।
क्या रसातल नंगे रखा गया है
जैतून के पेड़ और मनुष्य के बीच!
वह जानवर जो गाता है:
वह जानवर जो रो सकता है
और इसकी जड़ ले सकते हैं
अपने पंजों को याद करता है।
पंजे जो ढका हुआ था
कोमलता और फूलों से,
लेकिन जो, अंत में,
वह इसे उनकी सारी क्रूरता को उजागर करता है।
वे मेरे हाथों में चटकते हैं।
उनसे दूर रहो बेटा।
मैं उन्हें फ्लैश करने के लिए तैयार हूं,
अपने कोमल मांस में।

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur.

***

FYRSTI SÖNGUR

Akurinn hörfar
þegar hann sér að þetta er
ofsaleg árás mannsins.

Hvílíkt hyldýpi kemur í ljós
milli ólífutrésins og mannsins!

Dýrið sem syngur:
dýrið sem getur
grátið og fest rætur
minnist klónna sinna.

Klónna sem hann faldi
með stimamýkt og blómum,
en sem hann ber, þegar allt kemur til alls,
af fullkominni grimmd.

Það brakar í þeim í höndum mínum.
Komdu ekki nálægt þeim, drengur.
Ég er vís til að skjóta þeim fram,
inn í mjúkt hold þitt.

Ég er orðinn tígur.
Farðu frá, annars ríf ég þig í tætlur.

Í dag er ástin dauði,
og maðurinn situr um manninn.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spáni, 1910 – 28.3.1942
Þór Stefánsson þýddi eftir enskri þýðngu Germains Droogenbroodt og Stanleys Barkan
Translated into Icelandic by Thor Stefansson

***

LAGU PERTAMA

Medan tempur mengendur
melihat manusia diserang
diterkam
Betapa jurang terbentang
antara pohon zaitun dan manusia !

Binatang yang bernyanyi:
binatang yang dapat
menangis dan cakar
yang mengakar.

Cakar yang diselebung
kelembutan bunga
akhirnya terungkap
dalam segala kejam.
Cakar itu berderak dari tanganku.
Menjauhlah dari cakarku, nak.
Aku siap menancapkan cakar ,
ke dagingmu yang lembut.

Aku telah berubah menjadi harimau.
Pergi, atau aku akan mencabikmu.

Hari ini cinta adalah kematian,
dan manusia tiarap untuk meyergap manusia.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Translation Lily Siti Multatuliana (Indonesia)

***

AN CHÉAD AMHRÁN

Cúlaíonn an gort
ó ionsaí coscrach
an trodaí.

¡Duibheagán ag oscailt
Idir an fear agus na crainn ológ!

An t-ainmhí a chanann,
An t-ainmhí a chaoineann,
A chuireann fréamhacha,
A tharraingíonn siar a chrúba.

Crúba folaithe
—ag béal binn—
A nochtar, anois,
Gan trua gan taise.

Réabann na crúba trí mo lámha.
Fainic thú féin, a mhic!
Fonn orm iad a shá
Go feirc
Isteach i do cholainn choil.

Seo chugainn an beithíoch alta,
Fainic a dhíbheirg!

Feasta is ionann breith is bás,
Fríd idir fuath is comhbhá.

MIGUEL HERNÁNDEZ, an Spáinn, 1910 – 28.3.1942
Leagan Gaeilge le Rua Breathnach

***

PRIMO CANTO

Il campo si è ritirato
guardando il convulso
assalto all’uomo.

Che abisso si è manifestato
tra l’olivo e l’uomo!

L’animale canta:
l’animale che può
piangere e mettere radici
ricorda i suoi artigli.

Artigli che copriva
di morbidezza e fiori,
ma che, alla fine, ha svelato
in tutta la loro crudeltà.

Crepitano nelle mie mani.
Allontanati da loro, figliolo.
Sono pronto ad affondarli,
nella tua tenera carne.

Mi sono trasformato in una tigre.
Vattene via, o ti faro a pezzi.

Oggi l’amore è morte,
l’uomo dà la caccia all’uomo.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spagna, 1910 – 28.3.1942
Traduzione: Germain Droogenbroodt – Luca Benassi

***

最初の歌

戦場は後退し
そこに見るのは人間の発作的な暴行の跡
オリーブの木と人の間に
なんという深い闇がむき出しになっているのだ
歌を歌う動物は
泣いて留まることのできる動物は
その爪を思い出す
なめらかな花でおおわれた爪が
最後には残忍さが露わとなった
それは私の手の中で音を立てて崩し
彼らの眼に触れないようにしよう
私は光を送り
柔らかな肉に変えよう
私は虎となった
去り行け
さもないと私はおまえを食いちぎる
今日、愛は死である
そして人は人を待ち伏せる

ミゲル・ヘルナンデス(スペイン,1910-1942
Translated into Japanese by Manabu Kitawaki

***
WIMBO WA KWANZA
Uwanja umerudi nyuma kwa kuona ni shambulio la degedege la mtu.
Ni shimo gani lililowekwa wazi kati ya mzeituni na mwanadamu!
Mnyama anayeimba:
Mnyama anayeweza kulia na kuota mizizi anakumbuka makucha yake.
Makucha ambayo alifunika na laini na maua,
lakini ambayo, mwishowe, anaonyesha katika ukatili wao wote.

Zinapasuka mikononi mwangu.
Kaa mbali nazo, kijana.
Niko tayari kuzionyesha kwa haraka, katika nyama yako nyororo.
Nimegeuka kuwa simba marara.
Ondoka au, nitakupasua.
Leo upendo ni kifo,
na mwanadamu humvizia mwanadamu.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Watafsiri ni Germain Droogenbroodt, Stanley Barkan na Bob Mwangi Kihara
Translated into Kiswahili by Bob Mwangi Kihara

***

STIRANA YEKÊ

Kewşenê xwe şwînda vekşand
gava merî dîtin
çawa ew bikwîranî ji xwe derket.

Çi çalek wê xwîyabe
di navbera dara zêtwînê û meriyan de!

Ajel, ê distirê:
Ajel, ê digirî
û reh diçizirin
neperûşkên xwe anîn bîra xwe.

Neperûşkên bi nezaketiyê û kulîkan
hatine têewrdan
lê ew li dawiyê
ji hemî dirindiya xwe rwîtbû.

Ew di destên min de digurînin.
Xwe jê dwîrxîne, kurê min.
Ez amademe ji nû v wan vegerînim,
weha hazirkbikim
li ser goştê te yî nazik.

Ez bûme piling.
Dwîrkeve, yan jî ezê te perçebikim.

Îro evîna minrinê ye,
û merî çehvtengiyê li merî dike.

MIGUEL HERNÁNDEZ 1910 – 28.3.1942, Êspaniya
Translation into Kurdish by Hussein Habasch

***

ПРВА ПЕСНА

Полето се повлече
гледајќи дека се работи за човечки
конвулзивен напад.
Каква гола бездна лежи
помеѓу маслиновото дрво и човекот!

Животното што пее:
животното што може
да плаче и да закоренува
се сеќава на своите канџи.

Канџи што си ги покриваше
со мазнотија и цвет,
но кои, на крајот, почнува да си ги носи
во сета своја суровост.

Пукаат тие во моите раце.
Држи се настрана од нив, момче.

Подготвен сум да ги заријам
во твоето меко месо.

Сум се претворил во тигар.
Тргни се настрана или ќе те раскинам.

Денес љубовта е смрт
и човек човека го чека во заседа.

Мигел Хернандез, Шпанија 1910 – 28.3.1942
Превод: Жермен Дрoгенброт, Стенли Баркан и Даниела Андоновска-Трајковска

***

LAGU PERTAMA
Medan sudah berundur
apabila melihat serangan manusia
yang bingung.

Jurang dibentang lapang
antara pokok zaitun dengan manusia!

Binatang yang berlagu:
binatang yang boleh
menangis dan bertapak
mengingati kukunya.

Kuku yang ditutupnya
dengan kelicinan dan bebunga,
tetapi yang, pada akhirnya, dia tanggung
dalam seluruh kekejamannya.

Ia berderak dalam tanganku,
Jauhi ia, budak,
Aku bersedia untuk mencurahnya
ke daging lembutmu.

Aku telah menjadi harimau.
Pergi jauh, atau akan kukoyak dirimu.

Cinta hari ini ialah kematian
dan manusia menyerang hendap manusia.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Terjemahan IRWAN ABU BAKAR
Translated into Malayan by Irwan Abu Bakar

***

PIEŚŃ PIERWSZA

Cofnęło się pole
widząc, jak
miota się w furii czlowiek.

Jakaż odkrywa się przepaść
między drzewem oliwnym a człowiekiem !

Zwierzę, które śpiewa
zwierzę, które potrafi
płakać I zapuszczać korzenie
przypomniało sobie o swoich pazurach.

Pazurach, które przystraja
w łagodność i miłe słówka
lecz które w końcu obnaża
w pełni okrucieństwa.

Chrzęszczą na moich dłoniach.
Z daleka od nich, synku.
Jestem gotowy je wbić
gotów rzucić ich cień
na Twoje drobne cialo.

Powróciłem do postaci tygrysa.
Odejdź, bo cię rozerwę.

Dziś miłość równa się śmierci
i człowiek czatuje na człowieka

MIGUEL HERNÁNDEZ, Hiszpania, 1910 – 28.3.1942
Przekład na polski: Mirosław Grudzień – Anna Maria Stępień
Translated to Polish: Mirosław Grudzień – Anna Maria Stępień

***

PRIMEIRA CANÇÃO

O campo retirou-se
ao ver o homem
avançar crispadamente.

Que abismo se descobre
entre a oliveira e o homem!

O animal que canta:
o animal que pode
chorar e deixar raízes,
lembrou-se que tinha garras.

Garras que revestia
com suavidade e flores,
mas que, no final, mostra
com toda a sua crueldade.

Estalam nas minhas mãos.
Afasta-te delas, filho.
Estou pronto para as espetar,
pronto para as lançar
sobre a tua carne leve.
O tigre regressou.
Afasta-te, se não destruo-te.

Hoje, o amor é morte,
e o homem persegue o homem.

Miguel Hernández, Espanha, 1910 – 28.3.1942
Tradução portuguesa: Maria do Sameiro Barroso

***

PRIMUL CÂNT

Câmpul s-a dus
văzând cum omul
se clatină încordat.

Adânc e abisul ce se cască
între măslin și om!

Jivina cântătoare
e animal capabil
să plângă și să prindă rădăcini,
cu gheare renăscute.

Gheare tandru îmbrăcate
în frăgezimi de flori,
ce sfârșesc despuiate
în crudă goliciune.

În mâini ele îmi trosnesc.
Copile, fugi de ele!
Căci gata-s să le afund,
să ți le înfig degrabă
în carnea diafană.

Tigrul s-a întors.
Ferește, că te omor!

Azi, dragostea e moarte,
iar omul, după oameni gonește.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spania, 1910 – 28.3.1942

Traducere: Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translated into Romanian by Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

ПЕРВАЯ ПЕСНЯ

Поле расступилось,
когда в него вошла
толпа озлобленных мужчин.

Какая пропасть обнажилась
между рощею оливок и людьми!

Зверь тут поет
Зверь плачет
Зверь, что родит зверей,
вдруг когти выпустил.

Когти изящные
в цветах,
но обнажаются
во всей жестокости.

Они ломаются в моих руках.
Мой сын, уйди,
Я их достану сам,
из тела теплого, из тела твоего
я их смогу достать.

Я снова стану тигром.
Уйди, иначе загрызу.

Любовь сегодня смертью оказалась,
а люди караулят вдруг людей.

МИГЕЛЬ ЭРНАНДЕС Испания, 1910 – 28.3.1942
Перевод Гермайна Дрогенбродта
Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой

***

CANTONE PRIMA

S’est istesadu su campu
a bìere s’òmine
lanzandesie de repente.

Ite gorropu si discoberrit
intra de s’uliu e s’òmine!

S’animale chi cantat:
s’animale chi podet
prangher e ponner arrèxinis,
ammenteit sas brancas suas.

Brancas chi torraiat a bestire
de dulchesa e flores,
perou chi a s’acabada, ispollat
in totu sa malidade sua.

Isciopitant in sas manos mias.
Istesiatiche dae issas, fizu.
Las poto puru pregonare,
las poto puru imbolare
suba de sa carre tua lèbia.

So’ torradu a sa trighe.
istesiatiche, o ti destrossu.

Oe s’amore est morte,
e s’òmine pessighet a s’òmine.

Miguel Hernández, España, 1910 – 28.3.1942
Translated into Sardo by Gianni Mascia

****

PRIMA CANZUNA

Lu pratu si ritirau
vidennu l’attaccu
scunvulgenti di l’omu.

Chi abbissu si scupriu
ntra l’alivu e l’omu.

L’armali chi canta:
l’armali ca pò
chianciri e mettiri radichi
si ricurdau c’avia artigghi.

Artigghi ca cupreva cu
ducizza e ciuri,
chi a l’urtimata ammustra
cu tutta la so ferocia.

Mi sbattunu ntra li manu.
Scanzati d’iddi, figghiu.
Sugnu dispostu a zziccarili,
dispostu a proiettarili
supra la to carni dilicata.

Sugnu di novu tigri.
Arrassati o ti distruggiu
Oggi l’amuri è morti
e l’omu pustìa a l’omu.

Miguel Hernández, Spain, 1910 – 28.3.1942
Traduzioni in sicilianu di Gaetano Cipolla

***

முதல் பாட்டு

ம னிதனுடைய
குழப்பத் தாக்கத்தால்
நி ல ம் நீங்கிவிட்டது
ஆலிவ் மரத்திற்கும் மனிதனுக்கும்
இடையே ஆழம் மறைந்து விட்டது
பாடும் மி ருகம் அழக்கூடிய மிருகம்
வாழக்கூடிய மிருகம்
தனது நகங்களை
நினைத்துப் பார்க்கிறது
மிருதுவாகவும் , மலர்களோடும்
மூடப்பட்டிருந்த நகங்கள்
இறுதியில் கொடுமையில்
மறைந்து விடுகிறது.
எனது கைகளில் முறிந்து எங்கோ இருக்கிறது
சி று வனே
நான் அதை திடீரென
ஒளி தரசசெய்கிறேன்
உனது மென்மையானதசையில் !
நான் புலியாக மாறிவிட்டேன்
என்னைவிட்டுப் போய்விடு
இல்லையெனில்
உன்னைக் கிழித்து விடுவேன் !
இன்று அன்பு என்பது இறப்பு
இன்று மனிதன், மனிதனுக்காக
பாயப் பதுங்கி இருக்கிறான்
ஆக்கம் மொழிமாற்றம்

மிகுல் கர்னாண்டஜ் ஸ் பெயின் 1910 – 28.03.1942
Translated into Tamil by DR. N V Subbaraman

Recueil: ITHACA 724
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Mains propres (José Saramago)

Posted by arbrealettres sur 16 mai 2022




    
Mains propres

Du geste de tuer à deux mains
L’art de pétrir n’est pas différent
(Que le progrès a du bon, quel repos :
Le bouton de droite donne le pain,
Avec le bouton de gauche, facilement,
Je lance, sans regarder, la fusée
Et j’atteins l’ennemi).

***

Mãos limpas

Do gesto de matar a ambas mãos
O jeito de amassar não é diferente
(Que bom este progresso, que descanso:
Obotão da direita dá o pão,
Com o botão da esquerda, facilmente,
Disparo, sem olhar, o foguetão,
E o inimigo alcanço).

(José Saramago)

Recueil: Les poèmes possibles
Traduction: Nicole Siganos
Editions: Jacques Brémond

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Quoi qu’il en soit (José Saramago)

Posted by arbrealettres sur 14 mai 2022



Illustration: Amedeo Bocchi
    
Quoi qu’il en soit

Soit la nuit la plus noire, et plus profonde,
Et gelée, et sombre la mer des monstres:
Soit l’oeil de Dieu comme celui du serpent :
Une fente d’écailles dans une pierre.

Soit le centre de la terre feu ou cendres,
Et plus tortueuse et sulfureuse la cicatrice
Des incendies qui vont d’un côté à l’autre
De cette face mesquine, lamentable.

Soit la rue la plus longue et découverte,
Et à son extrémité le plus haut mur qui
De la suspension du pas fait commerce
D’étoffes ternes et d’ors sans poinçons.

Soit le fruit le plus pourri et trompeur,
Entre la main et le blé l’araignée noire.
Soit la chaleur du soleil autre fantasme
Dans la froideur de la grotte des spectres.

Soit le monde mordu et toute la chair
Par les mandibules difformes ou ventouses,
Ou des aiguilles mortelles de combien d’êtres
D’autres terres du ciel descendant sur celle-ci.

Peu importe quoi que ce soit, ou vienne à être,
Ou ait été de douleur et d’agonie,
De misère, épouvante et amertume,
Si ton ventre s’ouvre et me cherche.

***

Ainda que seja

Seja a noite mais negra, e mais profundo,
E gelado, e sombrio o mar dos monstros.
Seja o olho de Deus como o da cobra:
Urna fenda de escamas numa pedra.

Seja o centro da terra fogo ou cinzas,
E mais torta e sulfúrea a cicatriz
Dos incêndios que vão de lado a lado
Desta face mesquinha, lamentável.

Seja a rua mais longa e descoberta,
E mais alta a parede que ao fim dela
Da suspensão do passo faz comércio
De panos baços e ouros sem contraste.

Seja o fruto mais podre e enganoso,
Entre a mão e o trigo a aranha preta.
Seja o calor do sol outro fantasma
Na frieza da gruta dos espectros.

Seja o mundo mordido e toda a carne
Pelas mandíbulas disformes ou ventosas,
Ou agulhas mortais de quantos seres
Doutras terras do céu desçam a esta.

Seja là o que for, ou venha a ser,
Ou tenha sido em dor e agonia,
Em miséria, pavor e amargura,
Se o teu ventre se abre e me procura.

(José Saramago)

 

Recueil: Les poèmes possibles
Traduction: Nicole Siganos
Editions: Jacques Brémond

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Noire comme la pupille (Marina Tsvétaïéva)

Posted by arbrealettres sur 7 mai 2022



Illustration: Christian Schloe
    
Noire comme la pupille, comme la pupille
toi qui suces la lumière,
je t’aime, nuit vigilante.

Laisse ma voix te chanter,
toi l’aïeule des chants,
dont la main tient la bride des quatre vents.

Lorsque je t’appelle, que je te rends gloire,
je ne suis qu’un coquillage
où l’océan ne s’est pas encore tu.

Nuit, j’ai déjà trop regardé
dans la pupille de l’homme !
Réduis-moi en cendres, nuit, soleil noir !

(Marina Tsvétaïéva)

 

Recueil: Insomnie et autres poèmes
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Merci, de tout mon coeur et de ma main (Marina Tsvétaïéva)

Posted by arbrealettres sur 7 mai 2022



Illustration
    

Merci, de tout mon coeur et de ma main,
Pour m’aimer tellement — sans le savoir vous, même ! —,
Pour mon repos nocturne et pour, de loin en loin
Nos rencontres qu’un crépuscule enchaîne,
Pour nos non-promenades sous la lune parfois,
Pour le soleil qui luit — pas au-dessus de nous.
Merci de n’avoir pas — hélas — le mal de moi,
Merci de n’avoir pas — hélas — le mal de vous.

(Marina Tsvétaïéva)

 

Recueil: Insomnie et autres poèmes
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Sous la caresse du plaid (Marina Tsvétaïéva)

Posted by arbrealettres sur 7 mai 2022



Illustration: Lucie Llong
    

Sous la caresse du plaid, de ses peluches,
Je fais revivre le rêve d’hier : C’était Quoi ?
— Qui fut vainqueur ?
— Qui fut vaincu ?

Je repense à tout, de nouveau,
Et, à nouveau, je souffre de tout.
Car, dans cette chose, dont j’ignore Le nom,
y avait-il de l’amour ?

Qui était le chasseur ? — Qui, la proie ?
Tout, diaboliquement, devient son contraire.
Et le chat de Sibérie ronronnait — lui —,
Oui, mais qu’est-ce qu’il comprenait ?

Dans ce duel de caractère, qui,
Quelle main avait toujours —
La balle ? Quel coeur — le Vôtre, ou
Le mien, prenait son galop ?

Et, malgré tout, c’était quoi ?
Ce que je désire tant, et repousse ?
Je ne sais : moi, vainqueur ?
— Moi, vaincue ?

(Marina Tsvétaïéva)

 

Recueil: Insomnie et autres poèmes
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

FILLE (Marguerite Yourcenar)

Posted by arbrealettres sur 1 mai 2022




    
FILLE

Tes chaudes mains, souples brandons,
Frôlent en vain ma solitude;
Ton plaisir ne m’est qu’une étude;
Le dédain préside à mes dons.

Le fruit banal où nous mordons
Pend triste au clos de l’habitude;
Je farde mal mon hébétude
Du frais carmin des abandons.

Sans que ta force ne le sente,
Ton désir n’étreint qu’une absente;
Le coeur distrait rêve ou s’endort.

Comme une fille ses piastres,
Au bord du ciel, alcôve d’or,
Mes yeux pensifs comptent les astres.

(Marguerite Yourcenar)

 

Recueil: Les charités d’Alcippe
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

QUIA HORTULANUS ESSET (Marguerite Yourcenar)

Posted by arbrealettres sur 30 avril 2022



Illustration: Salvadore Dali    
    
QUIA HORTULANUS ESSET

Je suis l’ouvrier du silence,
L’au-delà des gestes humains,
L’obole qui contrebalance
L’or des Césars entre vos mains.

Je suis l’innocence de l’aube
Et l’oeuf fragile au fond du nid;
Les replis usés de ma robe
Ont la largeur de l’infini.

Je suis plus vendu qu’un esclave,
Et, plus qu’un pauvre, abandonné;
Je suis l’eau céleste qui lave
Le sang que pour vous j’ai donné.

Les lys et les agneaux, mes frères,
Sont comme moi sans défenseur;
Je revêts tous ceux qui pleurèrent
D’une cuirasse de douceur.

Peu m’importe que l’on me nie :
Je suis l’obscur et l’insulté
Semant sa sueur d’agonie
Aux sillons du futur été.

Je suis la neige qui prépare
La lente éclosion des fleurs;
Deux bras ouverts, vivante barre,
Diamètre de vos douleurs.

La rose à mes côtés relève
Son visage innocent et beau;
Le bois mort s’humecte de sève;
Et la Madeleine au tombeau,

Moite encor des larmes versées,
Reconnaît, dieu qui sanglota,
Le jardinier aux mains percées
Sous l’arbre noir du Golgotha.

(Marguerite Yourcenar)

 

Recueil: Les charités d’Alcippe
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

FERME PROPOS (Marguerite Yourcenar)

Posted by arbrealettres sur 24 avril 2022



    
FERME PROPOS

Ni s’abriter du jour sous l’arbre des ténèbres,
Ni mordre dans les fruits le doux corps de l’été,
Ni baiser longuement sur leurs lèvres funèbres
Les morts évanouis et las d’avoir été.

Ni pénétrer, transis, au coeur froid des algèbres,
Ni clouer sur le vide un masque illimité,
Ni sous l’oubli massif coucher des os célèbres
Et verser son néant dans un cercueil vanté.

Ni caresser, Amour, ta gorge consentante,
Ni brûler son désir au feu noir de l’attente,
Ni tendre à la douleur un garrot résigné.

Ni lever vers le ciel des mains inexaucées,
Mais porter avec soi dans la nuit sans pensées
L’immense creux d’un coeur où la vie a saigné.

(Marguerite Yourcenar)

 

Recueil: Les charités d’Alcippe
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Vagues (Katherine Mansfield)

Posted by arbrealettres sur 20 avril 2022




    

Vagues

J’ai vu un Dieu minuscule
Assis
sous un parapluie bleu vif
Qui avait des glands blancs
Et des baleines d’or fourchues.
Au-dessous de lui
Son petit monde
S’expose au soleil.
L’ombre de Son chapeau
S’étale sur la ville.
Quand il étire Son bras
Un lac devient un sombre tremblement.
Quand il donne un coup de pied
Il fait nuit sur les cols des montagnes.
Mais tu es petit !
Il y a des dieux bien plus grands que toi ;
Ils s’élèvent et chutent,
Les dieux de la mer dévalant.
Ton coeur peut-il avoir de tels soupirs,
De tels cris sauvages et vains,
Un tel souffle venteux,
Une telle mort gémissante ?
Et ton bras peut-il envelopper
Le vieux,
Le froid,
L’immuable et épouvantable lieu
Où les hordes
De monstres de mer cornus
Et où les oiseaux hurlant
Se réunissent?
De ces hommes silencieux
Qui gisent dans
Nos prisons nacrées,
Peux-tu en faire ta proie?

Comme nous peux-tu rester
Attendant ton heure,
Et alors t’élever comme une tour
Et t’écraser et te fracasser?
Il n’y a ni arbres ni buissons
Dans mon pays,
Dit le Dieu minuscule.
Mais il y a des ruisseaux
Et des cascades
Et des pics montagneux
Couverts de jolies herbes.
Il y a de petites côtes et des ports sûrs,
Des grottes pour la fraîcheur et des plaines pour le soleil et le vent.
Joli est le son des rivières,
Jolie l’éclatante lumière
Des pics jolis.
Je suis satisfait.

Mais Ton royaume est petit,
Dit le Dieu de la Mer.
Ton royaume va choir,
Je ne peux te tolérer.
Tu es fier!
Avec un bruyant
Carillon de rires,
Il s’est redressé et a recouvert
Le pays du Dieu minuscule
De l’extrémité de sa main,
De la pointe de son doigt: Et après —

Le Dieu minuscule
Se mit à pleurer.

***

Waves

I saw a tiny God
Sitting
Under a bright blue Umbrella
That had white tassels
And forked ribs of gold.
Below him His little world
Lay open to the sun.
The shadow of His hat
Lay upon a city.
When he stretched forth His hand
A lake became a dark tremble.
When he kicked up His foot
It became night in the mountain passes.
But thou art small!
There are gods fargreater than thou;
They rise and fall
The tumbling gods of the sea.
Can thy heart heave such sighs,
Such hollow savage cries,
Such windy breath,
Such groaning death?
And can thy arm enfold
The o1d
The cold
The changeless dreadful place
Where the herds
Of horned sea-monsters
And the screaming birds
Gather together.
From those silent men That lie in the pen
Of our pearly prisons,
Canst thou hunt thy prey?
Like us cant thou stay
Awaiting thine hour,
And then rise like a tower
And crash and shatter?

There are neither trees nor bushes
In my country,
Said the tiny God
But there are streams
And waterfalls
And mountain peaks
Covered with lovely weed
There are little shores and safe harbours,
Caves for cool and plains for sun and wind.
Lovely is the sound of the rivers,
Lovely the flashing brightness
Of the lovely peaks.
I am content.

But Thy kingdom is small
Said the God of the Sea.
Thy kingdom shall fall,
I shall not let thee be.
Thou art proud
With a loud
Pealing of laughter,
He rose and covered
The tiny God’s land
With the tip of his hand
With the curl of his fingers:
And after—

The tiny God
Began to cry.

(Katherine Mansfield)

Recueil: Villa Pauline Autres Poèmes
Traduction: Philippe Blanchon
Editions: La Nerthe

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :