Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘s’annoncer’

LA POÉSIE (Eugenio Montejo)

Posted by arbrealettres sur 16 août 2021




    
Poem in French, Spanish, Dutch, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Icelandic, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Bangla, Irish, Serbian, Armenian, Macedonian, Indonesian, Malay, Catalan

Poem of the Week Ithaca 693 “POETRY”, EUGENIO MONTEJO, Venezuela (1938-2008)

La editorial Pre-Textos acaba de publicar Obra Completa I Poesía Eugenio Montejo

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

LA POÉSIE

La poésie sillonne la terre seule,
de sa voix elle partage le mal du monde
elle ne demande rien
pas même des mots.

Elle vient de loin, inattendue, ne s’annonce jamais ;
mais possède la clé de la porte.
En entrant elle s’arrête et nous regarde.
Alors elle ouvre la main et nous donne
une fleur ou un caillou, une chose secrète,
mais si intense que le cœur
bat la chamade. Et nous nous réveillons.

(Eugenio Montejo)

Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

***

LA POESIA

La poesía cruza la tierra sola,
apoya su voz en el dolor del mundo
y nada pide
ni siquiera palabras.

Llega de lejos y sin hora, nunca avisa;
tiene la llave de la puerta.
Al entrar siempre se detiene a mirarnos.
Después abre su mano y nos entrega
una flor o un guijarro, algo secreto,
pero tan intenso que el corazón palpita
demasiado veloz. Y despertamos.

EUGENIO MONTEJO

***

DE POËZIE

De poëzie doorkruist de aarde alleen,
ze deelt met haar stem het leed van de wereld
ze vraagt niets
niet eens om woorden.

Ze komt van ver, onverwachts, meldt zich nooit aan;
maar ze heeft de sleutel van de deur.
Bij het binnenkomen stopt ze en kijkt ons aan.
Dan opent zij haar hand en geeft ons
een bloem of een kiezelsteen, iets geheims,
maar zo intens dat het hart
te snel gaat kloppen. En we ontwaken.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

POETRY

Poetry crosses the earth alone,
gives its voice to the pain of the world
and asks for nothing
not even words.

It comes from far away, unexpected, without notice;
it has the key of the door.
On entering, it always stops to look at us.
Then opens its hand and gives us
a flower or a pebble, something secret,
but so intense that the heart beats
too fast. And we wake up.

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

***

POESIA

La poesia percorre sola la terra,
dà la sua voce al dolore del mondo
e non chiede nulla
nemmeno parole.

Viene da lontano, inaspettata, senza mai avvisare.
Ha le chiavi della porta.
Entrando, sempre si ferma a guardarci.
Poi apre le mani e ci dona
un fiore o un ciottolo, qualcosa di segreto,
ma così intenso che il cuore batte
troppo forte. E ci destiamo.

Traduzione di Germain Droogenbroodt – Luca Benassi

***

DIE POESIE

Die Poesie durchstreift die Erde allein,
sie legt ihre Stimme auf den Schmerz der Welt
und bittet um nichts
nicht einmal um Worte.

Sie kommt aus der Ferne, unerwartet, sagt sich nie an;
sie hat den Schlüssel zur Tür.
Beim Eintreten bleibt sie stehen und schaut uns an.
Dann öffnet sie ihre Hand und gibt uns
eine Blume oder einen Kieselstein, etwas Geheimnisvolles,
aber so intensiv, dass das Herz
zu schnell klopft. Und wir erwachen.

Übersetzung Germain Droogenbroodt – Wolfgang Klinck

***

LA POESIA

A poesia atravessa a terra sozinha,
apoia a sua voz na dor do mundo
e nada pede,
nem mesmo palavras.

Chega de longe e sem hora, nunca avisa;
tem a chave da porta.
Quando entra, pára sempre para nos observar.
Depois, abre a mão e dá-nos
uma flor ou um seixo, algo secreto,
mas tão intenso que o coração bate
apressadamente. E despertamos.

Tradução portuguesa: Maria do Sameiro Barroso

***

PUISIA

La puisia viaggia sula nta lu munnu,
Appoya la so vuci supra lu duluri di lu munnu
E non dumanna nenti,
Mancu palori.

Veni di luntanu senza urariu, senza avvisu.
Havi la chiavi di la porta.
Ntrasennu, si ferma e nni talia.
Poi apri la manu e nni duna
un çiuri, na pitrudda, quacchi cosa sicreta,
ma accussì ntenza ca lu cori palpita
chiù forti. E nni svigghiamu.

Traduzioni in siciliano di Gaetano Cipolla

***

POEZIE

Singură, poezia cutreieră pământul,
cu vocea sprijinită în suferința lumii
și nu cere nimic
nu vrea nici un cuvânt.

Vine din depărtări, brusc, neanunțată;
are cheia ce ușa ne-o deschide.
Se oprește întotdeauna la intrare, ca să ne vadă.
Apoi deschide mâna și ne întinde
o floare sau o pietricică, ceva misterios,
dar de-o putere atât de mare, încât inima bate
grăbită. Și atunci, ne deșteptăm.

Traducere Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translation into Romanian by Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

POEZJA

Poezja przemierza ziemię samotnie,
wpisuje swój głos w ból świata
i o nic nie prosi,
choćby nawet o słowa.

Dociera z oddali, niespodziewana, nigdy nie zapowiadana
trzyma klucz do bramy
wchodząc, zawsze zwleka, aby na nas popatrzeć.
Potem otwiera dłoń i podaje nam
kwiat lub kamyk, coś tajemniczego,
lecz tak przejmującego, że aż serce trzepocze
zbyt szybko. I nagle przebudzamy się.

Przekład na polski: Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka
Translation into Polish by Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka

***

ΠΟΙΗΣΗ

Η ποίηση διασχίζει τη γη μονάχη
δίνει φωνή στον πόνο του κόσμου
δίχως να ζητά ανταμοιβή
ούτε καν λέξεις.

Έρχεται απρόσμενα κι από μακριά δίχως προειδοποίηση,
Έχει της πόρτας το κλειδί.
Μπαίνοντας μας αντικρύζει
ανοίγει την παλάμη της και μας χαρίζει
ένα λουλουδι ή ένα βότσαλο, κάποιο μυστικό
που τόσο πολύ κάνει την καρδιά μας να χτυπά.
Και τότε ξυπνούμε.

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated by Manolis Aligizakis

***

诗 歌

诗歌独自穿越大地,
向世界的痛苦发出她的声音
而不自求什么
更无话语。

她来自远方,出乎意料,从无征兆。
她拥有开门之匙。
进门时,它总停步看看我们。
然后张开手就递给我们
一朵花或一块卵石,神密物体,
但是激情太浓了导至心跳
过快。而我们就醒来。

原作:委内瑞拉 尤金尼奥·蒙特乔(1938)
英译:比 利 时 杰曼·卓根布鲁特
汉译:中 国 周道模 2021-7-18
Translation into Chinese by William Zhou

***

الشِّعْر

لِوَحْدِهِ: يَعْبُرُ الشِّعْرُ الأَرْضَ…
يُعْطِي صَوْتَهُ لِجَمِيعِ آلَامِ العَالَمِ
وَلاَ يَطْلُبُ شَيْئًا
وَلَا حَتَّى الكَلِمَات.

إِنَّهُ يَأْتِي مِن بَعِيدٍ، غَيْرُ مُتَوَقَعٍ، بِدُونِ سَابِقِ إِنْذَار.
لَدَيِهِ مِفْتَاحُ البَابِ.
عِنْدَ الدُّخُولِ ، يَتَوَقَّفُ دَائِمًا وَيَنْظُرُ إِلَينَا.
ثُمَّ يَفْتَحُ يَدَهُ وَيُعطِينَا
زَهْرَةً أو حَجَرًا صَغِيرًا ، شَيئًا سِرِّيًا
لَكِنَّها – تِلْكَ العَطَايَا- شَدِيدَةً لِدَرَجَةِ أَنَّ القَلْبَ يَنْبُضُ
بِسُرعَةٍ جٍدًا. وَنَسْتَيْقِظ.

ايغوينيــو مونتيخــو، فنزويلا (1938)
ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة

ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Translation into Arab by Mesaoud Abdelkader

***

कविता

कविता अकेले पृथ्वी को पार करती है,
दुनिया के दर्द को आवाज देता है
और कुछ नहीं मांगता
शब्द भी नहीं।

यह दूर से आता है, अप्रत्याशित, कभी चेतावनी नहीं।
उसके पास दरवाजे की चाबी है।
प्रवेश करते ही वह हमेशा हमारी ओर देखना बंद कर देता है।
फिर अपना हाथ खोलता है और हमें देता है
फूल या कंकड़, कुछ रहस्य,
लेकिन इतना तेज कि दिल धड़कता है
बहुत तेज़। और हम जागते हैं।

यूजेनियो मोंटेजो, वेनेज़ुएला (1938)
ज्योतिर्मया ठाकुर का हिंदी अनुवाद

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur.

***

詩は地球の上を渡り
その声を世界の痛みに届ける
何も求めない
言葉ですらも

それは遠くから来る
期待もせずに
決して予告もなく
それは扉の鍵を持ち
入ると必ず立ち止まって私たちを見る
そして手を広げ
私たちに花や小石、何か秘密のものを与える
それは、とても強いので
心臓は高鳴り
私たちは目を覚ますのだ

エウへニオ・モンテホ(ベネズエラ, 1938 – 2008)

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

شعر

شعر به تنهایی زمین را درمی‌نوردد.
و صدای رنج جهان می‌شود
بی‌ هیچ چشمداشتی
نه حتی چند کلمه.

از دور دست‌ها می‌آید، بی مقدمه، بی اخطار.
کلید در را دارد.
در ورودی همیشه می‌ایستد و به ما نگاه می‌کند.
سپس دست‌هایش را باز می‌کند و به ما
گل می‌دهد و یا ریگی، چیزی نهان،
اما چیزی بسیار قوی که قلب را به تپش می‌اندازد.
و ما بیدارمی‌شویم.

یوجینو مونتیجو، ونزوئل ( ۱۹۳۸)
مترجم : سپیده زمانی
Translation into Farsi by Sepideh Zamani

***

LJOÐIÐ

Ljóðið fer hjálparlaust yfir jörðina,
gefur veraldarkvölinni rödd sína
og krefst einskis
ekki einu sinni orða.

Það kemur langt að, óvænt, fyrirvaralaust.
Það er með útidyralykilinn.
Þegar það kemur inn, stansar það og lítur á okkur.
Opnar síðan lófann og gefur okkur
blóm eða stein, eitthvað dulið,
en svo magnað að hjatað slær
of hratt. Og við vöknum.

Þór Stefánsson þýddi samkvæmt enskri þýðingu Germains DroogenbroodT
Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

ПОЭЗИЯ

Одна летит поэзия по миру,
поет про муки мира и утраты,
она у нас не просит ничего,
не просит даже слов.

Она приходит так всегда внезапно,
издалека, без извещений,
откроет дверь своим ключом.
Она зайдет и нас окинет взглядом.
Протянет руку и вручит
цветочек, камешек, какую-то загадку.
Все забурлит, и даже сердце
побежит быстрее. И мы проснемся.

Перевод Гермайна Дрогенбродта
Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой
Translation into Russian by Daria Mishueva

***

MGA TULA

Mag-isang tinawid ng tula ang kalupaan,
inihandog ang tinig nito sa mga paghihirap ng mundo
at walang hiningi
kahit na mga salita.

Ito ay nagmumula sa malayo, hindi inaasahan,walang pasabi.
Meron itong susi ng pinto.
Sa pagpasok, palagian itong humihinto upang tayo ay tingnan.
At saka ibubukas ang kanyang mga kamay at saka ibibigay sa atin
ang isang bulaklak o isang maliit na bato, isang bagay na lihim,
ngunit napakatindi na ang puso ay tumibok
ng napakabilis. At kami ay nagising.

Translated into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

שירה

שִׁירָה חוֹצָה אֶת הָאֲדָמָה לְבַדָּהּ,
תּוֹמֶכֶת בְּקוֹלָהּ בִּכְאֵב הָעוֹלָם
וְאֵינָהּ מְבַקֶּשֶׁת מְאוּמָה
אֲפִלּוּ לֹא מִלִּים.

הִיא בָּאָה מִמֶּרְחַקִּים, אֵינָהּ צְפוּיָה, לְעוֹלָם אֵינָהּ מַזְהִירָה.

יֵשׁ לָהּ אֶת הַמַּפְתֵּחַ לַדֶּלֶת.
בִּכְנִיסָתָהּ, הִיא תָּמִיד עוֹצֶרֶת לְהִסְתַּכֵּל בָּנוּ.
וְאָז הִיא פּוֹתַחַת אֶת יָדָהּ וְנוֹתֶנֶת לָנוּ
פֶּרַח אוֹ חַלּוּק נַחַל, מַשֶּׁהוּ סוֹדִי,
אַךְ עָצְמָתִי כָּל כָּךְ שֶׁהַלֵּב פּוֹעֵם
מַהֵר מִדַּי. וַאֲנַחְנוּ מִתְעוֹרְרִים.
מספרדית לאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט
תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן

Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

கவிதை

கவிதை இந்த நிலவுலகை மாத்திரம் கடக்கிறது
இந்த உலகின் வலிகளுக்காக குரல் கொடுக்கிறது
எத்ஜையும் கேட்பதில்லை
சொற்களைக்கூட.
மிகத்துலைவிலிருந்து,எதிர்பாராமல்,
முன் எச்சரிக்கை எதுவுமின்றி அதனிடம் கதவின்
திறவுகோல் இருக்கிறது!
நுழைந்தவுடன், நம்மைப் பார்ப்பதற்காக நிற்கிறது,
பிறகு கைகளைத் திறந்து
மலரை, கூழாங்கல்லை இரகசியமாகத் தருகிறது
ஆனால் அழுத்தமாகத் தருகிறது
நமது இதயம் விரைவாகத் துடிக்கிறது.
நாம் எழுந்திருக்கிறோம்.
ஆக்கம்

Translation into Tamil by DR. N V Subbaraman

***

কবিতা

কবিতা একাকী পারাপার করে বেড়ায় পৃথিবীতে,
তার কণ্ঠ দেয় পৃথিবীর বেদনায়
আর চায় না কিছুই বিনিময়ে
এমনকি নয় শব্দ।

সে আসে বহু দূর হতে, আকস্মিক, কোন আভাস ছাড়াই ।
তার আছে দরজার চাবি ।
প্রবেশ করতেই, সে সব সময় থেমে ফিরে চায় আমাদের পানে ।
তখন বাড়িয়ে দেয় তার হাত আর আমাদের দেয়
একটি ফুল বা একটি নুড়িপাথর, যা কিছুটা রহস্যময়,
কিন্তু তা এতটাই ঐকান্তিক যে হৃদস্পন্দন বেড়ে
যায় দ্রুত ।
আর আমরা জেগে উঠি ।

ইউজেনিয়ো মন্টেজো, ভেনিজুয়েলা (১৯৩৮)
অনুবাদ জার্মেইন ড্রোজেনব্রুড্ট

Bangla Translation: – Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

AN FHILÍOCHT

Siúlann an fhilíocht an domhan ina haonar,
cuireann sí in iúl ábhair bhróin an tsaoil
ní hiarrann sí tada ar ais,
moladh ná mileán.

Tagann sí chugainn ó chian, gan choinne, go tobann;
osclaíonn sí an chomhla.
Ag dul thar tairseach, stopann sí chun breathnú orainn.
Osclaíonn sí a lámh go fial chun
Bláth nó cloichín, rud rúndiamhair,
a thabhairt, rud a chuireann fuadach
faoin gcroí. Agus dúisímid.

Aistrithe go Gaeilge ag Rua Breathnach
Translation into Gaelic by Rua Breathnach

***

POEZIJA

Poezija krstari zemljom sama,
daje svoj glas bolovima sveta
a ne traži ništa,
čak ni reči.

Dolazi izdaleka, neočekivano, bez upozorenja,
ima ključ od vrata.
Kad uđe, stane i gleda nas.
Onda otvori šaku i pruži nam
cvet, belutak nešto tajno,
ali tako važno da srce počne da kuca
prebrzo.
Onda se probudimo.

Sa engleskog prevela S. Piksiades
Translation into Serbian by S. Piksiades

***

ПОЕЗИЈА

Поезијата сама чекори по земјата,
својот глас ѝ го дава на болката што светот ја чувствува
и ништо не бара
не бара ниту зборови.

Од далеку доаѓа, неочекувано без предупредување.
Го има клучот од вратата.
При влегување, секогаш застанува за да нѐ погледне.
Потоа ја отвора дланката и ни подава
цвет или камче, нешто скришно,
но толку интензивно што срцата ни бијат
пребрзо. И тогаш се будиме.

Превод од англиски на македонски јазик: Даниела Андоновска-Трајковска
Translation from English into Macedonian: Daniela Andonovska-Trajkovska

***

ՊՈԵԶԻԱ

Պոեզիան կտրում-անցնում է Երկիրը միայնակ,
իր ձայնը տալիս է աշխարհի ցավին
և ոչինչ չի խնդրում,
նույնիսկ՝ բառեր:

Գալիս է հեռվից, անսպասելի,
առանց նախազգուշացման:
Նա ունի դռան բանալին:
Մտնելուն պես միշտ դադարում է նայել մեզ վրա:
Հետո բացում է իր ձեռքը և տալիս մեզ
ծաղիկ կամ խճաքար, ինչ-որ մի գաղտնիք,
բայց այնպես եռանդուն, որ սիրտը բաբախում է
շատ արագ: Եվ մենք արթնանում ենք:

Եվգենիո Մոնտեյո, Վենեսուելա (1938)

Թարգմանությունը Գերման Դրուգենբրուդտի
Հայերեն թարգմանությունը Արմենուհի Սիսյանի
Translation into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

PUISI

Puisi melintasi bumi sendirian,
agih suara pada derita dunia
tidak bertanya apa-apa
bahkan tidak berkata-kata.

Kedatangan dari jauh, tak terduga, tampa informasi
kunci pintu dia miliki.
Saat hadir, dia berhenti dan melirik kami.
Membuka telapak tangan dan memberi kami
sekuntum bunga atau biji-bijian, yang tersembunyi
tapi begitu kuat sehingga jantung berdetak
terlalu cepat. Kami bangun dan bergerak

Translated into Indonesian by Lily Siti Multatuliana

***

PUISI

Puisi merentasi alam sendirian,
bersuara tentang keperitan dunia.
dan tidak meminta suatu apa pun
walau kata-kata pun.

Datangnya dari kejauhan, tanpa dijangka, tiada amaran
ia memiliki kunci ke pintu.
Apabila masuk, ia sentiasa memandang ke kita.
Kemudian membuka tangannya dan memberi kita
sekuntum bunga atau seketul batu, sesuatu yang rahsia,
namun sungguh hebat membuat jantung berdegup
amat laju. Dan kita tersedar.

Malayan translation by Dr. Irwan Abu Bakar

***

LA POESIA

La poesia creua la terra sola,
recolza la seva veu al dolor del món
i res demana
ni tan sols paraules.

Arriba de lluny i sense hora, mai avisa;
té la clau de la porta.
Entrant sempre s’atura a mirar-nos.
Després obre la seva mà i ens lliura
una flor o un còdol, quelcom secret,
però tan intens que el cor batega
massa veloç. I despertem.

Traducció al català: Natalia Fernández Díaz-Cabal
Translation into Catalan by Natalia Fernández Díaz-Cabal

 

Recueil: ITHACA 693
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ce que mon corps alors peut contenir de joie! (Guillevic)

Posted by arbrealettres sur 8 octobre 2019



Pourvu que se dessine,
Que s’annonce un courant,

Que ça ne soit pas là
A stagner, à tourner en rond,

A bouger sans aller
Vers du nouveau.

Quand je sens les parois
Bousculées, basculées,

Quand je sens l’ouverture,
La probable embouchure,

Ce que mon corps alors
Peut contenir de joie!

(Guillevic)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Refais les mouvements de la vie quotidienne (Guillevic)

Posted by arbrealettres sur 18 septembre 2019



Refais les mouvements
De la vie quotidienne.
Sois ce corps
Qui revient à lui,
Moissonné, en attente
De l’instant qui s’annonce.

(Guillevic)


Illustration

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

PETITE CHANSON POUR UNE ORPHELINE (Philippe Soupault)

Posted by arbrealettres sur 3 avril 2019



    

PETITE CHANSON POUR UNE ORPHELINE

A quoi rêvent les orphelins
quand la mort rôde et aboie
Le désespoir attend son tour
quand s’annonce la solitude

Orpheline aux yeux noirs
petite fille de la nuit
donnez-moi la main

Nous sommes tous des orphelins
vêtus de sombre et de chagrins
Nous voulons vivre d’espoir
n’est-il pas déjà trop tard

Petite fille aux yeux noirs
orpheline de la nuit
votre main donnez-la moi

(Philippe Soupault)

 

Recueil: Poèmes et Poésies
Traduction:
Editions: Grasset

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

L’impossibilité de vivre (Roberto Juarroz)

Posted by arbrealettres sur 16 mars 2019



Illustration: Olivier de Sagazan 
    
L’impossibilité de vivre
se glisse en nous au début
comme un caillou dans la chaussure :
on le retire et on l’oublie.

Ensuite arrive une pierre plus grande
qui n’est plus déjà dans la chaussure :
le premier ou le dernier malentendu
se mêle à l’amour ou au doute.

Viennent après d’autres échecs :
la perte d’un mot,
la sauvage irruption d’une douleur,
une mort sur le chemin,
la chute d’une feuille sur notre solitude,
la vieillesse qui s’annonce
comme un soir écorché par la pluie.

Nous émergeons de tout
avec un tremblement qui dissout la confiance.
La lune pâlit,
nous commençons à nous méfier du soleil.

Et un jour quelconque,
dans la prairie ou le ciment,
dans la dissonance qui brise une chanson
ou une rotation inattendue au lit,
quelque chose nous blesse comme un fouet:
vivre c’est dévivre.
La promesse est rompue.

Qui a fait la promesse ?
Et qui peut la croire ?
Nous ne le saurons plus.
La promesse était autre.

Vivre est impossible.
Mais à l’intérieur du vivre il y a autre chose
que nous ne comprendrons jamais
et qui pourtant saute et joue
comme un dieu étonné
qui ne s’accordera jamais
avec les scandales successifs
de vivre sans vivre
et de mourir sans vivre.

***

La imposibilidad de vivir
se nos infiltra al principio
como una pequeña piedra en el zapato:
uno la quita y se olvida.

Luego llega un piedra mas grande,
y ya no en el zapato:
el primero o el último malentendido
se mezcla con el amor o la duda.

Vienen después otros fracasos:
la pérdida de un palabra,
la salvaje irrupción de un dolor,
una muerte en el camino,
la caída de una boja sobre nuestra soledad,
la vejez que se anuncia
como un tarde desollada por la lluvia.

Emergemos de todo,
con un temblor que disuelve la confianza.
La luna empalidece,
comenzamos a desconfiar del sol.

Y un día cualquiera,
en la pradera o el cemento,
en la disonancia que rompe una canción
o en una vuelta sorpresiva en el lecho,
algo nos hiere como un látigo:
vivir es desvivir.
La promesa está rota.

¿Quién hizo la promesa?
¿ Y quién puede creerla?
Ya nunca lo sabremos.
La promesa era otra.

Vivir es imposible.
Pero adentro del vivir hay otra cosa,
que jamás entenderemos
y sin embargo salta y juega
como un dios asombrado,
que nunca armonizará
con los sucesivos escándalos
de vivir sin vivir
y morir sin vivir.

(Roberto Juarroz)

 

Recueil: Quatorzième poésie verticale
Traduction: Sivia Baron Supervielle
Editions: José Corti

Posted in méditations, poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Comments »

INVOCATION (Kathleen Raine)

Posted by arbrealettres sur 11 décembre 2018



Illustration: Auguste Clésinger
    
INVOCATION

Un poème s’approche,
un poème m’entoure,
le poème s’annonce,
le poème plane
au-dessus des brumes
et ondoie, esprit
que je veux voir s’incarner.
Que mon corps soit en sueur,
que des serpents mordent mon sein,
que mes yeux soient aveugles, sourdes mes oreilles,
tremblantes mes mains,
ma bouche asséchée, ma matrice arrachée,
mon ventre balafré, mon dos flagellé,
ma langue coupée en longes de cuir,
mes seins transpercés par la grêle,
ma tête tranchée,

si seulement les lèvres pouvaient parler,
et le dieu, venir.

***

INVOCATION

There is a poem on the way,
there is a poem all round me,
the poem is in the near future,
the poem is in the upper air
above the foggy atmosphere
it hovers, a spirit
that I would make incarnate.
Let my body sweat
let snakes torment my breast
my eyes be blind, ears deaf, bands distraught
mouth parched, uterus cul out,
belly slashed, back lashed,
tongue slivered into thongs of leather
rain stones inserted in my breasts,
head severed,

if only the lips may speak,
if only the god will corne.

(Kathleen Raine)

 

Recueil: ISIS errante Poèmes
Traduction: François Xavier Jaujard
Editions: Granit

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ON NE SAIT JAMAIS (Charles Aznavour)

Posted by arbrealettres sur 2 octobre 2018



 

ON NE SAIT JAMAIS

On ne sait jamais
Comment l’amour vient aux amants
Comment il fait ou il s’y prend
Pour nous tenir dans ses filets
Mais tout à coup c’est merveilleux
II y a des larmes pleins nos joies
Des caresses au bout de nos doigts
Et des rêves au fond de nos yeux.
On ne sait jamais
Mais pourquoi chercher à savoir
Nul n’a jamais eu ce pouvoir
On oublie tout quand l’amour naît
Plus rien ne peut nous retenir
Et fous d’amour et de désirs
On se dit :
 » Tant pis
Si l’on ne sait jamais.
On ne sait jamais  »

Quand on est pris par le bonheur
Si c’est l’esprit ou bien le coeur
Qui nous apporte ce bienfait
On a confiance en l’avenir
C’est à la vie comme à la mort
Et tant pis si l’on a eu tort
On met ça dans les souvenirs.
On ne sait jamais
Mais l’on se fiche éperdument
Du qui, du quoi ou du comment
On est heureux comme l’on est
Plus rien ne compte à notre vue
Que ce bonheur à coeur perdu
Qui nous dit
 » Tant pis
Si l’on ne sait jamais.  »

On ne sait jamais
L’amour fait de nous ce qu’il veut
On est heureux ou malheureux
Tout est parfait ou rien n’est vrai
Parfois il reprend d’une main
Ce que de l’autre il a donné
Mais quand tout semble s’écrouler
Lorsque l’on croit n’avoir plus rien.
On ne sait jamais
Nos yeux sont à peine séchés
Qu’un autre amour vient s’annoncer
Et tout est à recommencer
On est fébrile et haletant
A chaque fois comme à vingt ans
Nous faisons toujours d’autres folies
Au cours de notre vie
Tout ça parce qu’on ne sait jamais.

(Charles Aznavour)

Illustration

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

La pluie dans l’âge sur tous (Georges Drano)

Posted by arbrealettres sur 25 juin 2018



La pluie dans l’âge sur tous
comme tous à la pluie
promise à chacun contre lui-même sur les routes
attendue, inattendue, cherchant le sol

tenant nos sens, nos relations
entrant provisoirement dans nos phrases
où il était question de toute autre chose

la terre descend dans les maisons

Il pleut s’annonce ainsi impersonnel à tout moment
de jour comme de nuit
laissant filer la syntaxe dans la chute et l’écoulement.

(Georges Drano)

Illustration: Kazuya Akimoto

 

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Fait étrange (Seamus Heaney)

Posted by arbrealettres sur 31 mai 2018




    
Fait étrange : une fois perçu, ce qui s’annonce au loin
Se transforme en présage ;
Et ce qui advient n’est manifeste

Qu’à la lumière de ce qu’on a vécu.
Le septième ciel, peut être :
Toute la vérité d’un sixième sens disparu.

N’importe : le jour où la lumière se brisera sur moi
Comme naguère sur la route après Coleraine
Où le vent s’est fait plus salé, le ciel plus prompt,

Où un lamé d’argent a frémi sur la Bann
Au milieu du canal, entre les poteaux peints,
J’habiterai ce qui m’échappe.

***

Strange how things in the offing, once they’re sensed,
Convert to things foreknown;
And how what’s come upon is manifest

Only in light of what has been gone through.
Seventh heaven may be
The whole truth of a sixth sense come to pass.

At any rate, when light breaks over me
The way it did on the road beyond Coleraine
Where wind got saltier, the sky more hurried

And silver lamé shivered on the Bann
Out in mid-channel between the painted poles,
That day I’ll be in step with what escaped me.

(Seamus Heaney)

 

Recueil: La lucarne
Traduction: Patrick Hersant
Editions: Gallimard

Posted in méditations, poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Les voûtes de l’Adieu (Andrée Chedid)

Posted by arbrealettres sur 29 mai 2018



Les voûtes de l’Adieu

Ce qui se dresse devant nous
Arches ou ténèbres
Ne supprime
Aucun rêve
Qui forgea notre vie

Ce qui s’annonce
Plénitude ou néant
Ne ternit
Nul désir
Qui défia l’impossible.

(Andrée Chedid)

Illustration: Stéphanie Dozier

 

Posted in méditations, poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :