Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘se rappeler’

PREMIER CHANT (Miguel Hernández)

Posted by arbrealettres sur 18 mai 2022



Illustration: Antoni Miro
    
Poem in French, English, Spanish, Dutch and in Albanian, Arabic, Armenian, Bosnian, Bangla, Catalan, Chinese, Farsi, German, Greek, Hebrew, Hindi, Icelandic, Indonesian, Italian, Japanese, Kiswahili, Kurdish, Macedonian, Malay, Polish, Portuguese, Romanian, Russian, Sardo, Sicilian, Tamil

Painting Antoni Miro
Poem of the Week Ithaca 724, “FIRST SONG”
Miguel Hernández, Spain, 1910 – 28.3.1942

from ”Miguel Hernández, Obra completa”, Alianza Tres

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

PREMIER CHANT

Le champ s’est retiré
quand il s’est vu assailli
par l’homme devenu fou.

Comme est devenu visible l’abîme
entre l’olivier et l’homme.

L’animal qui chante :
l’animal qui sait pleurer
et se reproduire,
s’est rappelé ses griffes.

Des griffes qu’il a vêtues de fleurs
et de grâce,
mais qu’ensuite il met à nu
dans toute leur cruauté.

Elles crissent dans mes mains.

Eloigne-toi mon fils,
je suis capable de t’en donner un coup,
je suis capable de t’en frapper
dans ta chair tendre.

Le tigre en moi est revenu.

Va-t’en ou je te lacère.
Aujourd’hui l’amour est la mort,
et l’homme épie l’homme.

(Miguel Hernández), Espagne, 1910 – 28.3.1942
Traduction de Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

***

FIRST SONG

The field has retreated
seeing it is man’s
convulsive assault.

What an abyss is laid bare
between the olive tree and man!

The animal that sings:
the animal that can
cry and take root
recalls its claws.

Claws that it covered
with smoothness and flowers,
but which, in the end, he bares
in all their cruelty.

They crackle in my hands.
Keep away from them, boy.
I am ready to flash them,
into your soft flesh.

I’ve turned into a tiger.
Move away, or I’ll tear you apart.

Today love is death,
and man lies in ambush for man.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

***

CANCIÓN PRIMERA

Se ha retirado el campo
al ver abalanzarse
crispadamente al hombre.

¡Qué abismo entre el olivo
y el hombre se descubre!

El animal que canta:
el animal que puede
llorar y echar raíces,
rememoró sus garras.

Garras que revestía
de suavidad y flores,
pero que, al fin, desnuda
en toda su crueldad.

Crepitan en mis manos.
Aparta de ellas, hijo.
Estoy dispuesto a hundirlas,
dispuesto a proyectarlas
sobre tu carne leve.

He regresado al tigre.
Aparta, o te destrozo.

Hoy el amor es muerte,
y el hombre acecha al hombre.

MIGUEL HERNÁNDEZ, España, 1910 – 28.3.1942

***

EERSTE LIED

Het veld heeft zich teruggetrokken
toen het zich bestormd zag
door de dolgeworden mens.
Welk een kloof wordt zichtbaar
tussen olijfboom en mens!

Het dier dat zingt:
het dier dat wenen
en zich voortplanten kan,
herinnerde zich zijn klauwen.

Klauwen die het met bloemen
en bevalligheid bekleedde,
maar die ze tenslotte
in al hun wreedheid ontbloot.

Ze knisteren in mijn handen.
Ga er van weg, mijn zoon,
Ik ben in staat ermee uit te halen,
ik ben in staat om ze
in je zachte vlees te slaan.

Ik ben weer tijger geworden.
Ga weg, of ik verscheur je.
Vandaag is liefde de dood,
en de mens beloert de mens.

Miguel Hernández, Spanje 1910 – 1942
Vertaling Germain Droogenbroodt

***

KËNGA E PARË

Fusha është tërhequr
përballë sulmit
tronditës të njeriut.

Oh, ç’humnerë është zbuluar
midis pemës së ullirit e njeriut!

Kafsha që këndon:
kafsha që mund
të qajë e të hedhë shtat
kujton kthetrat e saj.

Kthetrat që i mbulonte
me lule e butësi,
por që, në fund, i nxjerr në pah
me të tyren mizori.

Ato kërcasin në duart e mia.
Qëndro larg tyre, djalosh.
Unë jam gati t’i ngul,
në mishin tënd të butë.

Jam shndërruar në tigër.
Largohu, përndryshe do të t’copëtoj.

Sot dashuria është baraz me vdekje,
dhe njeriu në pritë për njeriun qëndron.

Miguel Hernández, Spanjë, 1910 – 28.3.1942
Përktheu: Irma Kurti
Translation into Albanian: Irma Kurti

***

الأغنية الأولى

الحقل هدم عندما رأى الرجل يندفع بعصبية.
يالها من فجوة كبيرة بين شجرة الزيتون والإنسان!

الحيوان الذي يغني:
الحيوان القادر على البكاء والنحيب ، يتذكر مخالبه.
المخالب التي غطاها بالنعومة والزهور …. أصبحت أخيرًا بائنة
بكل قسوتها.

تطقطق في يدي.
ابتعد عنهم يا بني.
أنا على استعداد لرؤية لمعان الضوء عليها وهي تنهش جسدك النحيل.
لقد عدت إلى طبيعة النمر. تراجع ، وإلا سوف أمزقك.
اليوم يصبح …
الحب هو الموت والإنسان يطارد أخيه الإنسان.

ميغال هرنانديز(MIGUEL HERNÁNDEZ)، اسبانيا، 1910-28.3.1942
ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Translated into Arab by Mesaoud Abdelkader

***

Առաջին երգը

Դաշտը նահանջել է
տեսնելով մարդու
ջղաձիգ հարձակումը:
Ինչպիսի՜ անդունդ՝ բացված
ձիթենու և մարդու միջև:
Կենդանին, որ երգում է,
կենդանին, որը կարող է
լաց լինել և արմատավորվել,
հիշում է իր ճանկերը:
Ճանկեր, որ քնքշորեն
ծածկում էր ծաղիկներով,
բայց որոնց, ի վերջո, մերկացնում է
ողջ դաժանությամբ:
Նրանք ճռթճռթում են իմ ձեռքերում:
Հեռու մնա նրանցից, տղա՛։
Ես պատրաստ եմ դրանք խրել
քո փափուկ մարմնի մեջ:
Ես վերածվել եմ վագրի։
Հեռացիր, թե չէ ես կպատառոտեմ քեզ։
Այսօր սերը մահ է,
և մարդը մարդու համար թակարդ է լարում:

Միգել Հերնանդես, Իսպանիա, 1910 – 28.3.1942
Անգլերեն թարգմանությունը Գերման Դրոգենբրոդտի և Ս. Բարքանի
Հայերեն թարգմանությունը Արմենուհի Սիսյանի
Translated into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

প্রথম সংগীত

মাঠ করেছে প্রস্থান
দেখতে পেয়েই মানুষের আক্ষেপ জনক
আক্ষেপ জনক হঠাৎ প্রবল আক্রমণ ।

একি অতল গহ্বর অধিশায়িত অনাবৃত হয়ে
জলপাই গাছ আর মানুষের মধ্যে খানে!
যে প্রাণী গান গায়
যে প্রাণী কাঁদতে পারে আর
শিখর নিতে মনে করে তার নখর
যে নখর আবৃত হয়ে আছে
মসৃণতায় আর ফুলে নখর আবৃত,
কিন্তু, যেটি সবশেষে, অনাবৃত
তাদের সমস্ত নিষ্ঠুরতায় ।

তারা আমার হাতে ফাটল ধরায় ।
তাদের হতে দূরে থাকো, ছেলে ।
আমি তাদের চমকে দিতে প্রস্তুত,
তোমার শান্ত মসৃণ ও কোমল শরীরে ।

আমি পরিণত হয়েছি বাঘে ।
সরে যাও নয় আমি করব তোমায় ছিন্ন-বিচ্ছিন্ন ।
আজ ভালোবাসা করেছে মৃত্যুবরণ
এবং মানুষ ওত পেতে থাকে মানুষের জন্য ।

মিগুয়েল হার্নান্দেজ, স্পেন, ১৯১০- ২৮.০৩.১৯৪২
অনুবাদ জার্মেইন ড্রুজেনব্রুড্ট – স্ট্যানলি বারকান
Bangla Translation: Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

PRVA PJESMA

Polje se povuklo
videći da je muško
konvulzivni napad.

Kakav je ponor ogoljen
između masline i čovjeka!

Životinja koja pjeva:
životinja koja može
plakati i pustiti korijenje
podsjeća na svoje kandže.

Kandže koje je pokrivala
sa glatkoćom i cvijećem,
ali koje je, na kraju, razotkrio
u svoj njihovoj okrutnosti.

Pucketaju u mojim rukama.
Drži se dalje od njih, dečko.

Spreman sam da ih bljesnem,
u tvoje meko meso.

Pretvorio sam se u tigra.
Makni se, ili ću te rastrgnuti.
Danas je ljubav smrt,
a čovjek leži u zasjedi za čovjeka.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Španija, 1910 – 28.3.1942.
Translation into bosnian by Maid čorbić

***

CANÇÓ PRIMERA

S’ha retirat el camp
en veure abalançar-se
crispadament l’home.

Quin abisme entre l’olivera
i lhome es descobreix!

L’animal que canta:
l’animal que pot
plorar i arrelar,
va rememorar les seves arpes.

Arpes que revestia
de suavitat i flors,
però que, per fi, nua
en tota la seva crueltat.

Crepiten a les meves mans.
Aparta’t d’elles, fill.
Estic disposat a enfonsar-les,
disposat a projectar-les
sobre la teva carn lleu.

He tornat al tigre.
Aparta, o et destrosso.

Avui l’amor és mort,
i l’home assetja l’home.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Espanya, 1910 – 28.3.1942
raducció al català: Natalia Fernández Díaz-Cabal

***

最早的歌

田地已经后退
看到它是人类的
痉挛性攻击。
一个深渊赤裸地放置
在橄榄树和人类之间!
这动物在歌唱:
这能嗥叫和
深入人心的动物
回忆起它的爪子。
它用光滑和
花朵掩盖的爪子,
但那些爪子,最终,他还是暴露
在他们所有的残暴中。
它们在我手中噼啪作响。
离他们远点,伙计。
我已准备好把它们
闪映进你柔软的肌肤里。
我已变成一只老虎。
走远点,否则我会把你撕成碎片。
今天,爱就是死亡,
而人类躺于为己而设的埋伏中。

原作:西班牙 米格尔·埃尔南德斯(1910-1942.3.28)
英译:杰曼·卓根布鲁特-斯坦利·巴坎
汉译:中 国 周道模 2022-3-19
Translated into Chinese by Willam Zhou

***

اولين سرود

ميدان عقب نشينى كرده بود
بعد از اينكه ديد مردانش
حمله‌یی بی امان داشته‌اند.
چه پرتگاهی آشکار شده است
بین درخت زیتون و انسان!
حیوانی که می‌خواند:
حیوانی که می تواند گریه کند
و ریشه بزند
پنجه‌هایش را بیاد می‌آورد.
پنجه‌هایی که با
نرمی و گلها عادت کرده
اما در آخر،
او‌ تحمل می‌کند
همه‌ی ظلم‌شان را.
آنها در دستان من می‌شکنند.
از آنها دور شو ، پسر.
من آماده‌ام تا آنها را
در بدن شما شعله‌ور کنم.
من تبدیل به ببر شده‌ام.
دور شو یا تکه پاره‌ات می‌کنم.
امروز عشق مرگ است
و انسان در کمین انسان است.

میگل هرناندز، اسپانیا( ۱۹۴۲-۱۹۱۰)
ترجمه از سپیده زمانی
Translated into Farsi by Sepedih Zamani

***

ERSTES LIED

Das Feld hat sich zurückgezogen
als es den Menschen sah,
wie er blindwütig außer sich geriet.

Welch ein Abgrund wird sichtbar
zwischen dem Olivenbaumund dem Menschen!

Das Tier, das singt:
das Tier, das weinen
und Wurzeln schlagen kann,
erinnerte sich an seine Krallen.

Krallen, die es bedeckt
mit Zartheit und Blumen,
aber sie am Ende, entblößt
in all ihrer Grausamkeit.

Sie knistern in meinen Händen.
Halte dich von ihnen fern, mein Sohn.
Ich bin bereit, sie herauszuholen,
sie zu breiten
über dein zartes Fleisch.

Ich bin zum Tiger geworden.

Geh weg, oder ich zerreiße dich.

Heute ist die Liebe der Tod,
und der Mensch belauert den Menschen.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spanien, 1910 – 28.3.1942
Übersetzung: Germain Droogenbroodt –
Wolfgang Klinck

***

ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Το έδαφος υποχώρησε βλέποντας
τη σπαστική επίθεση του ανθρώπου
μια άβυσσος πάνω
απ’ τα ελαιόδεντρα και τον άνθρωπο.

Το κτήνος που τραγουδεί
και μπορεί να κλάψει
μπορεί ν’ απλώσει ρίζες
και να κρύψει τα νύχια του
που είχε στολίσει με λουλούδια
μα που φέρνουν όλη του τη βία.

Νύχια που κόβουν τα χέρια μου.

Απόφευγε τα παιδί μου
έτοιμος είμαι να τα μπήξω
στην απαλή σου σάρκα.

Σήμερα έχω γίνει τίγρις,
φύγε μακριά μην σε ξεσχίσω.

Σήμερα η αγάπη είναι θάνατος
κι ο άνθρωπος καιροφυλακτεί
για τον επόμενο άνθρωπο

Miguel Hernández, Spain, 1910 – 28.3.1942
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated into Greek by Manolis Aligizakis

***

שיר ראשון /מיגל ארננדס
MIGUEL HERNANDEZ, Spain, 1910 – 1942
(מת ממחלה בכלא הספרדי ב-28 במרץ 1942,
שם נדון למוות, בזמן שלטונו של הרודן פרנקו)

הַשָּׂדֶה נָסוֹג
בִּרְאוֹתוֹ שֶׁזּוֹ תְּקִיפָה
עֲוִיתִית שֶׁל אָדָם.

אֵיזוֹ תְּהוֹם נֶחְשֶׂפֶת
בֵּין עֵץ הַזַּיִת לָאָדָם!

הַחַיָּה שֶׁשָּׁרָה:
הַחַיָּה שֶׁיְּכוֹלָה
לִבְכּוֹת וְלָטַעַת שֹׁרֶשׁ
נִזְכֶּרֶת בִּטְפָרֶיהָ.

טְפָרִים שֶׁכִּסְּתָה
בַּעֲדִינוּת וּבִפְרָחִים,
אֲבָל שֶׁאוֹתָם, בְּסוֹפוֹ שֶׁל דָּבָר, הִיא נוֹשֵׂאת
בְּכָל אַכְזָרִיּוּתָהּ.

הֵם מִתְפַּצְפְּצִים בְּיָדַי.
תִּתְרַחֵק מֵהֵם, יֶלֶד.
אֲנִי מוּכָן לְהַבְזִיק אוֹתָם
לְתוֹךְ בְּשָׂרְךָ הָרַךְ.

הָפַכְתִּי לְנָמֵר.
הִתְרַחֵק, אוֹ שֶׁאֶקְרַע אוֹתְךָ.

הַיּוֹם אַהֲבָה הִיא מָוֶת,
וְאָדַם שׁוֹכֵב בְּמַאֲרָב לְאָדָם.

תרגום מספרדית לאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט וסטנלי ברקן
תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן
הציור של
ברית / טאראס שֶׁבְצֶ’נְקוֹ, אוקראינה
Translated into Hebrew by Dorit Weisman

**

पहला गाना

मैदान पीछे हट गया है
आदमी के ऐंठन हमले को देखकर।
क्या रसातल नंगे रखा गया है
जैतून के पेड़ और मनुष्य के बीच!
वह जानवर जो गाता है:
वह जानवर जो रो सकता है
और इसकी जड़ ले सकते हैं
अपने पंजों को याद करता है।
पंजे जो ढका हुआ था
कोमलता और फूलों से,
लेकिन जो, अंत में,
वह इसे उनकी सारी क्रूरता को उजागर करता है।
वे मेरे हाथों में चटकते हैं।
उनसे दूर रहो बेटा।
मैं उन्हें फ्लैश करने के लिए तैयार हूं,
अपने कोमल मांस में।

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur.

***

FYRSTI SÖNGUR

Akurinn hörfar
þegar hann sér að þetta er
ofsaleg árás mannsins.

Hvílíkt hyldýpi kemur í ljós
milli ólífutrésins og mannsins!

Dýrið sem syngur:
dýrið sem getur
grátið og fest rætur
minnist klónna sinna.

Klónna sem hann faldi
með stimamýkt og blómum,
en sem hann ber, þegar allt kemur til alls,
af fullkominni grimmd.

Það brakar í þeim í höndum mínum.
Komdu ekki nálægt þeim, drengur.
Ég er vís til að skjóta þeim fram,
inn í mjúkt hold þitt.

Ég er orðinn tígur.
Farðu frá, annars ríf ég þig í tætlur.

Í dag er ástin dauði,
og maðurinn situr um manninn.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spáni, 1910 – 28.3.1942
Þór Stefánsson þýddi eftir enskri þýðngu Germains Droogenbroodt og Stanleys Barkan
Translated into Icelandic by Thor Stefansson

***

LAGU PERTAMA

Medan tempur mengendur
melihat manusia diserang
diterkam
Betapa jurang terbentang
antara pohon zaitun dan manusia !

Binatang yang bernyanyi:
binatang yang dapat
menangis dan cakar
yang mengakar.

Cakar yang diselebung
kelembutan bunga
akhirnya terungkap
dalam segala kejam.
Cakar itu berderak dari tanganku.
Menjauhlah dari cakarku, nak.
Aku siap menancapkan cakar ,
ke dagingmu yang lembut.

Aku telah berubah menjadi harimau.
Pergi, atau aku akan mencabikmu.

Hari ini cinta adalah kematian,
dan manusia tiarap untuk meyergap manusia.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Translation Lily Siti Multatuliana (Indonesia)

***

AN CHÉAD AMHRÁN

Cúlaíonn an gort
ó ionsaí coscrach
an trodaí.

¡Duibheagán ag oscailt
Idir an fear agus na crainn ológ!

An t-ainmhí a chanann,
An t-ainmhí a chaoineann,
A chuireann fréamhacha,
A tharraingíonn siar a chrúba.

Crúba folaithe
—ag béal binn—
A nochtar, anois,
Gan trua gan taise.

Réabann na crúba trí mo lámha.
Fainic thú féin, a mhic!
Fonn orm iad a shá
Go feirc
Isteach i do cholainn choil.

Seo chugainn an beithíoch alta,
Fainic a dhíbheirg!

Feasta is ionann breith is bás,
Fríd idir fuath is comhbhá.

MIGUEL HERNÁNDEZ, an Spáinn, 1910 – 28.3.1942
Leagan Gaeilge le Rua Breathnach

***

PRIMO CANTO

Il campo si è ritirato
guardando il convulso
assalto all’uomo.

Che abisso si è manifestato
tra l’olivo e l’uomo!

L’animale canta:
l’animale che può
piangere e mettere radici
ricorda i suoi artigli.

Artigli che copriva
di morbidezza e fiori,
ma che, alla fine, ha svelato
in tutta la loro crudeltà.

Crepitano nelle mie mani.
Allontanati da loro, figliolo.
Sono pronto ad affondarli,
nella tua tenera carne.

Mi sono trasformato in una tigre.
Vattene via, o ti faro a pezzi.

Oggi l’amore è morte,
l’uomo dà la caccia all’uomo.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spagna, 1910 – 28.3.1942
Traduzione: Germain Droogenbroodt – Luca Benassi

***

最初の歌

戦場は後退し
そこに見るのは人間の発作的な暴行の跡
オリーブの木と人の間に
なんという深い闇がむき出しになっているのだ
歌を歌う動物は
泣いて留まることのできる動物は
その爪を思い出す
なめらかな花でおおわれた爪が
最後には残忍さが露わとなった
それは私の手の中で音を立てて崩し
彼らの眼に触れないようにしよう
私は光を送り
柔らかな肉に変えよう
私は虎となった
去り行け
さもないと私はおまえを食いちぎる
今日、愛は死である
そして人は人を待ち伏せる

ミゲル・ヘルナンデス(スペイン,1910-1942
Translated into Japanese by Manabu Kitawaki

***
WIMBO WA KWANZA
Uwanja umerudi nyuma kwa kuona ni shambulio la degedege la mtu.
Ni shimo gani lililowekwa wazi kati ya mzeituni na mwanadamu!
Mnyama anayeimba:
Mnyama anayeweza kulia na kuota mizizi anakumbuka makucha yake.
Makucha ambayo alifunika na laini na maua,
lakini ambayo, mwishowe, anaonyesha katika ukatili wao wote.

Zinapasuka mikononi mwangu.
Kaa mbali nazo, kijana.
Niko tayari kuzionyesha kwa haraka, katika nyama yako nyororo.
Nimegeuka kuwa simba marara.
Ondoka au, nitakupasua.
Leo upendo ni kifo,
na mwanadamu humvizia mwanadamu.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Watafsiri ni Germain Droogenbroodt, Stanley Barkan na Bob Mwangi Kihara
Translated into Kiswahili by Bob Mwangi Kihara

***

STIRANA YEKÊ

Kewşenê xwe şwînda vekşand
gava merî dîtin
çawa ew bikwîranî ji xwe derket.

Çi çalek wê xwîyabe
di navbera dara zêtwînê û meriyan de!

Ajel, ê distirê:
Ajel, ê digirî
û reh diçizirin
neperûşkên xwe anîn bîra xwe.

Neperûşkên bi nezaketiyê û kulîkan
hatine têewrdan
lê ew li dawiyê
ji hemî dirindiya xwe rwîtbû.

Ew di destên min de digurînin.
Xwe jê dwîrxîne, kurê min.
Ez amademe ji nû v wan vegerînim,
weha hazirkbikim
li ser goştê te yî nazik.

Ez bûme piling.
Dwîrkeve, yan jî ezê te perçebikim.

Îro evîna minrinê ye,
û merî çehvtengiyê li merî dike.

MIGUEL HERNÁNDEZ 1910 – 28.3.1942, Êspaniya
Translation into Kurdish by Hussein Habasch

***

ПРВА ПЕСНА

Полето се повлече
гледајќи дека се работи за човечки
конвулзивен напад.
Каква гола бездна лежи
помеѓу маслиновото дрво и човекот!

Животното што пее:
животното што може
да плаче и да закоренува
се сеќава на своите канџи.

Канџи што си ги покриваше
со мазнотија и цвет,
но кои, на крајот, почнува да си ги носи
во сета своја суровост.

Пукаат тие во моите раце.
Држи се настрана од нив, момче.

Подготвен сум да ги заријам
во твоето меко месо.

Сум се претворил во тигар.
Тргни се настрана или ќе те раскинам.

Денес љубовта е смрт
и човек човека го чека во заседа.

Мигел Хернандез, Шпанија 1910 – 28.3.1942
Превод: Жермен Дрoгенброт, Стенли Баркан и Даниела Андоновска-Трајковска

***

LAGU PERTAMA
Medan sudah berundur
apabila melihat serangan manusia
yang bingung.

Jurang dibentang lapang
antara pokok zaitun dengan manusia!

Binatang yang berlagu:
binatang yang boleh
menangis dan bertapak
mengingati kukunya.

Kuku yang ditutupnya
dengan kelicinan dan bebunga,
tetapi yang, pada akhirnya, dia tanggung
dalam seluruh kekejamannya.

Ia berderak dalam tanganku,
Jauhi ia, budak,
Aku bersedia untuk mencurahnya
ke daging lembutmu.

Aku telah menjadi harimau.
Pergi jauh, atau akan kukoyak dirimu.

Cinta hari ini ialah kematian
dan manusia menyerang hendap manusia.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spain, 1910 – 28.3.1942
Terjemahan IRWAN ABU BAKAR
Translated into Malayan by Irwan Abu Bakar

***

PIEŚŃ PIERWSZA

Cofnęło się pole
widząc, jak
miota się w furii czlowiek.

Jakaż odkrywa się przepaść
między drzewem oliwnym a człowiekiem !

Zwierzę, które śpiewa
zwierzę, które potrafi
płakać I zapuszczać korzenie
przypomniało sobie o swoich pazurach.

Pazurach, które przystraja
w łagodność i miłe słówka
lecz które w końcu obnaża
w pełni okrucieństwa.

Chrzęszczą na moich dłoniach.
Z daleka od nich, synku.
Jestem gotowy je wbić
gotów rzucić ich cień
na Twoje drobne cialo.

Powróciłem do postaci tygrysa.
Odejdź, bo cię rozerwę.

Dziś miłość równa się śmierci
i człowiek czatuje na człowieka

MIGUEL HERNÁNDEZ, Hiszpania, 1910 – 28.3.1942
Przekład na polski: Mirosław Grudzień – Anna Maria Stępień
Translated to Polish: Mirosław Grudzień – Anna Maria Stępień

***

PRIMEIRA CANÇÃO

O campo retirou-se
ao ver o homem
avançar crispadamente.

Que abismo se descobre
entre a oliveira e o homem!

O animal que canta:
o animal que pode
chorar e deixar raízes,
lembrou-se que tinha garras.

Garras que revestia
com suavidade e flores,
mas que, no final, mostra
com toda a sua crueldade.

Estalam nas minhas mãos.
Afasta-te delas, filho.
Estou pronto para as espetar,
pronto para as lançar
sobre a tua carne leve.
O tigre regressou.
Afasta-te, se não destruo-te.

Hoje, o amor é morte,
e o homem persegue o homem.

Miguel Hernández, Espanha, 1910 – 28.3.1942
Tradução portuguesa: Maria do Sameiro Barroso

***

PRIMUL CÂNT

Câmpul s-a dus
văzând cum omul
se clatină încordat.

Adânc e abisul ce se cască
între măslin și om!

Jivina cântătoare
e animal capabil
să plângă și să prindă rădăcini,
cu gheare renăscute.

Gheare tandru îmbrăcate
în frăgezimi de flori,
ce sfârșesc despuiate
în crudă goliciune.

În mâini ele îmi trosnesc.
Copile, fugi de ele!
Căci gata-s să le afund,
să ți le înfig degrabă
în carnea diafană.

Tigrul s-a întors.
Ferește, că te omor!

Azi, dragostea e moarte,
iar omul, după oameni gonește.

MIGUEL HERNÁNDEZ, Spania, 1910 – 28.3.1942

Traducere: Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translated into Romanian by Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

ПЕРВАЯ ПЕСНЯ

Поле расступилось,
когда в него вошла
толпа озлобленных мужчин.

Какая пропасть обнажилась
между рощею оливок и людьми!

Зверь тут поет
Зверь плачет
Зверь, что родит зверей,
вдруг когти выпустил.

Когти изящные
в цветах,
но обнажаются
во всей жестокости.

Они ломаются в моих руках.
Мой сын, уйди,
Я их достану сам,
из тела теплого, из тела твоего
я их смогу достать.

Я снова стану тигром.
Уйди, иначе загрызу.

Любовь сегодня смертью оказалась,
а люди караулят вдруг людей.

МИГЕЛЬ ЭРНАНДЕС Испания, 1910 – 28.3.1942
Перевод Гермайна Дрогенбродта
Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой

***

CANTONE PRIMA

S’est istesadu su campu
a bìere s’òmine
lanzandesie de repente.

Ite gorropu si discoberrit
intra de s’uliu e s’òmine!

S’animale chi cantat:
s’animale chi podet
prangher e ponner arrèxinis,
ammenteit sas brancas suas.

Brancas chi torraiat a bestire
de dulchesa e flores,
perou chi a s’acabada, ispollat
in totu sa malidade sua.

Isciopitant in sas manos mias.
Istesiatiche dae issas, fizu.
Las poto puru pregonare,
las poto puru imbolare
suba de sa carre tua lèbia.

So’ torradu a sa trighe.
istesiatiche, o ti destrossu.

Oe s’amore est morte,
e s’òmine pessighet a s’òmine.

Miguel Hernández, España, 1910 – 28.3.1942
Translated into Sardo by Gianni Mascia

****

PRIMA CANZUNA

Lu pratu si ritirau
vidennu l’attaccu
scunvulgenti di l’omu.

Chi abbissu si scupriu
ntra l’alivu e l’omu.

L’armali chi canta:
l’armali ca pò
chianciri e mettiri radichi
si ricurdau c’avia artigghi.

Artigghi ca cupreva cu
ducizza e ciuri,
chi a l’urtimata ammustra
cu tutta la so ferocia.

Mi sbattunu ntra li manu.
Scanzati d’iddi, figghiu.
Sugnu dispostu a zziccarili,
dispostu a proiettarili
supra la to carni dilicata.

Sugnu di novu tigri.
Arrassati o ti distruggiu
Oggi l’amuri è morti
e l’omu pustìa a l’omu.

Miguel Hernández, Spain, 1910 – 28.3.1942
Traduzioni in sicilianu di Gaetano Cipolla

***

முதல் பாட்டு

ம னிதனுடைய
குழப்பத் தாக்கத்தால்
நி ல ம் நீங்கிவிட்டது
ஆலிவ் மரத்திற்கும் மனிதனுக்கும்
இடையே ஆழம் மறைந்து விட்டது
பாடும் மி ருகம் அழக்கூடிய மிருகம்
வாழக்கூடிய மிருகம்
தனது நகங்களை
நினைத்துப் பார்க்கிறது
மிருதுவாகவும் , மலர்களோடும்
மூடப்பட்டிருந்த நகங்கள்
இறுதியில் கொடுமையில்
மறைந்து விடுகிறது.
எனது கைகளில் முறிந்து எங்கோ இருக்கிறது
சி று வனே
நான் அதை திடீரென
ஒளி தரசசெய்கிறேன்
உனது மென்மையானதசையில் !
நான் புலியாக மாறிவிட்டேன்
என்னைவிட்டுப் போய்விடு
இல்லையெனில்
உன்னைக் கிழித்து விடுவேன் !
இன்று அன்பு என்பது இறப்பு
இன்று மனிதன், மனிதனுக்காக
பாயப் பதுங்கி இருக்கிறான்
ஆக்கம் மொழிமாற்றம்

மிகுல் கர்னாண்டஜ் ஸ் பெயின் 1910 – 28.03.1942
Translated into Tamil by DR. N V Subbaraman

Recueil: ITHACA 724
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Je me rappelle ce reflet (Franz Hellens)

Posted by arbrealettres sur 9 décembre 2021



 

Je me rappelle ce reflet
D’un cierge sur la dalle de l’église
Où mes yeux descendus de la voûte
Croyaient voir dans le ciel renversé
Une étoile danser.
Elle n’a pas fini, à travers les années,
Les printemps, les hivers,
Les roses et les neiges
Dans ce carré de ciel
Ses lumineux arpèges.

Non, pour personne, fût-ce un dieu,
Retombé de l’antique atmosphère,
Je ne donnerais ce reflet
De l’étoile première,
Ballerine du ciel dont le pas fêtait Dieu
Sur le rythme éternel de la danse des mondes
Dans l’espace élargi de mes yeux :
Signe de son pouvoir par l’allure et le nombre.

(Franz Hellens)

Illustration: ArbreaPhotos

 

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Fidèle (Charles Trenet)

Posted by arbrealettres sur 2 décembre 2021



Christian Schloe 4 [1280x768]

Fidèle

1. Fidèle, fidèle je suis resté fidèle
A des choses sans importance pour vous
Un soir d´été, le vol d´une hirondelle
Un sourire d´enfant, en rendez-vous
Fidèle, fidèle je suis resté fidèle
A des riens qui pour moi font un tout
Un vieux toutou, une boite d´aquarelle
Le port de La Nouvelle au mois d´août.

2. Fidèle, fidèle je suis resté fidèle
A des lieux et des amis très doux :
Un drôle d´Albert et sa sœur en dentelles
Un castillet tout neuf, un Canigou.
Une rue de Béziers, une tante Emilie
Une maman partant pour Budapest
Ma vieille maison avec sa tonnellerie
Et près de la gendarmerie, les express.

3. Fidèle, fidèle je suis resté fidèle
Au souvenir d´un soir à Montauban
Candides ardeurs, nos cœurs je me rappelle
S´étaient donnés si jeunes sur un vieux banc
J´étais parti dans la nuit des vacances
Plus léger qu´un elfe au petit jour
Mais à présent à présent quand j´y pense
Je pleure toujours mon premier amour.

4. Fidèle, fidèle pourquoi rester fidèle
Quand tout change et s´en va sans regrets
Quand on est seul debout sur la passerelle
Devant tel ou tel monde qui disparaît
Quand on regarde tous les bateaux qui sombrent
Emportant les choses qu´on espérait
Quand on sait bien que l´on n´est plus qu´une ombre
Fidèle à d´autres ombres à jamais.

(Charles Trenet)

Illustration: Christian Schloe

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Mam´zelle Clio (Charles Trenet)

Posted by arbrealettres sur 2 décembre 2021



 

Alphonse Mucha ur [1280x768]

1. Mam´zelle Clio
Mam´zelle Clio
Le premier jour je me rappelle
C´était chez des amis idiots
Mam´zelle Clio
Mam´zelle Clio
Votre maman avait des ailes
Dans une robe de taff´tas
Vous étiez une demoiselle
Et je vous murmurais tout bas

{Refrain:}
Dormir avec vous dormir une nuit,
Faire un rêve à deux quand le ciel est noir au fond de ma chambre
Le sommeil est doux quand tombe la pluie
Quand le vent du nord murmure tout bas
Décembre
Tous les mots d´amour le vent nous les dit
Quand la cloche sonne une heure perdue lointaine…
Oublier la vie oublier nos peines
Dormir une nuit dormir mon amour dormir avec vous

2. Mam´zelle Clio
Mam´zelle Clio
Vous êtes mariée c´est ridicule
Avec le fils de ces idiots
Mam´zelle Clio
Mam´zelle Clio
Votre mari est somnambule
Il se promène sur les toits
Toute la nuit tandis que moi

{Refrain:}
Je dors avec vous dans le même lit
Nous rêvons tous deux quand le ciel est noir au fond de ma chambre
Votre corps charmant se donne à minuit
Dans un petit hôtel tout près de la rue Delambre
Y a pas d´eau courante et pour faire pipi
C´est au fond de la cour
Mais là-bas y a pas de lumière
Mais ces petites bêtises me sont familières
Je dors avec vous et pendant le jour
J´attends notre nuit

3. Mam´zelle Clio
Mam´zelle Clio
Votre mari dans une crise
M´a flanqué deux balles dans la peau
Mam´zelle Clio
Mam´zelle Clio
Je suis bien mort quoi qu´on en dise
Oui mais le diable m´a permis
De revenir toutes les nuits

{Refrain:}
Dormir avec vous sans vous faire peur
Caresser vos cheveux toucher votre cœur vous dire à l´oreille
 » Je t´aime chérie je t´aime et j´en meurs  »
Et tirer les poils du petit cocu qui veille
La commode qui grince un bruit sur le toit
Le lit qui gémit c´est moi dans le bois ma brune
Je suis courant d´air et rayon de lune
J´ai l´éternité pour chanter tout bas
Je dors avec toi

(Charles Trenet)

Illustration: Alphonse Mucha

 

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

J’ai compris, cette nuit (Roger Munier)

Posted by arbrealettres sur 30 septembre 2021



J’ai compris, cette nuit, quelque chose d’essentiel en rêve
et je ne peux me rappeler quoi.

(Roger Munier)


Illustration

Posted in méditations, poésie | Tagué: , , , , | Leave a Comment »

N’en souffle mot à personne (Ossip Mandelstam)

Posted by arbrealettres sur 15 mars 2021




    
N’en souffle mot à personne,
oublie ce que tu as vu :
l’oiseau, la vieille, la prison
et le reste …

Car, si tu desserres les lèvres,
d’imperceptibles frissons
comme aiguilles de pin, le
jour venu, te saisiront.

Et tu te rappelleras la guêpe,
l’encre, le plumier d’enfant à
la datcha, et les myrtilles
que tu n’as jamais cueillies.

(Ossip Mandelstam)

 

Recueil: Nouveaux poèmes 1930-1934
Traduction: Traduction du russe par Christiane Pighetti
Editions: Allia

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

CAMONIENNE (Nuno Jùdice)

Posted by arbrealettres sur 2 février 2021



Illustration: Catherine Suchocka
    
CAMONIENNE

Qui es-tu, barbara, qui demeures
dans un poème que l’on étudie et récite
dans les écoles,
— toi qui t’es limitée à être aimée
d’un poète qui, peut-être, ne t’a
rien donné d’autre en échange de cet amour
qu’un poème que toi, peut-être,
tu n’as jamais entendu? Qui es-tu,
ô femme plus réelle que ce
poète qui t’a chantée, et dont nul ne
sait rien — si ce n’est
qu’il t’a aimée, et mise dans
ce poème où tu vis encore, et respires,
comme au jour où il l’a écrit,
se rappelant ton corps, et tes
lèvres, et les jours, ou les nuits,
qu’il passa près de toi? Qui es-tu,
femme réelle et rêvée qui habites
tous les poèmes que ce poème
a inspirés, et tous les rêves qui
ont trouvé en cette barbara une image
précise et définitive ? Retourne-toi,
dans ces vers, pour que nous voyions
ton visage, et dis-nous ton nom — ton nom
authentique, et non pas celui que le poète
a inventé pour t’appeler dans un poème
qui ne garde le secret que de toi seule ;
et ensuite, dors, oublie
ce que l’on a dit de toi, et les commentaires
dont tu as été le prétexte, et les images
où chaque fois davantage, tu as perdu
cette image unique, la tienne.

(Nuno Jùdice)

 

Recueil: Un chant dans l’épaisseur du temps suivi de méditation sur des ruines
Traduction: Michel Chandeigne
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Je me rappelle fort bien une autre jeune fille (Hugo von Hofmannsthal)

Posted by arbrealettres sur 28 décembre 2020



    

Je me rappelle fort bien une autre jeune fille
[…]
Mais il me paraît si invraisemblable
que j’aie pu être cette petite Resi
et que je serai un jour une vieille femme.
[…]
Comment ces choses-là arrivent-elles ?
Comment le bon Dieu peut-Il faire cela ?
Alors que moi, je reste toujours la même.
Et s’il faut qu’il agisse ainsi, pourquoi me laisse-t-Il le voir en spectatrice,
avec une aussi nette perception ? Pourquoi ne me le cache-t-Il pas ?
Tout cela est mystérieux, si profondément mystérieux
[…]
Je suis d’une humeur où je ressens très fortement
la fragilité de toutes les choses de ce monde.
Je sens jusqu’au fond du coeur, que l’on ne doit rien garder,
que l’on ne peut rien saisir, que tout nous coule entre les doigts,
que tout ce que nous cherchons à prendre se dissout,
que tout s’évanouit comme une vapeur ou un rêve.
[…]
Le temps, c’est une chose étrange.
Tant qu’on se laisse vivre, il ne signifie absolument rien du tout.
Et puis, brusquement,
on n’est plus conscient de rien d’autre.
Il est tout autour de nous. Il est même en nous.
Il ruisselle sur nos visages, il ruisselle sur le miroir,
il coule entre mes tempes.
Et, entre toi et moi,
il coule encore, sans bruit, comme un sablier.
Oh, Quinquin ! Parfois, je l’entends qui coule— irrémédiablement.
Parfois, je me lève, au milieu de la nuit
et j’arrête toutes les pendules, toutes.

(Hugo von Hofmannsthal)

    

Recueil: Le chevalier à la rose
Traduction:
Editions:

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Plans de construction (Henrik Ibsen)

Posted by arbrealettres sur 11 décembre 2020




Illustration: ArbreaPhotos
    
Plans de construction

Je me rappelle aussi net que si c’était ce jour
le soir où je vis mon premier poème imprimé dans le journal.

J’étais dans ma mansarde, à lancer des bouffées de
fumée et je rêvais, béatement satisfait.

Je bâtirai un château en Espagne. Il resplendira sur le Nord.

Il y aura deux ailes, une petite et une grande.
La grande hébergera un poète immortel, la
petite hébergera une jeune fille.

Je trouvais ce plan superbement harmonieux ;
puis le désordre s’y mit.
Quand le maître est devenu raisonnable, le château a paru absurde:
la grande aile était trop petite, la petite en ruine est tombée.

(Henrik Ibsen)

 

Recueil: Poèmes
Traduction: Régis Boyer
Editions: Les Belles Lettres

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

TROIS JOURS DE VENDANGES (Alphonse Daudet)

Posted by arbrealettres sur 27 novembre 2020



Illustration: Daniel Ridgway Knight
    
TROIS JOURS DE VENDANGES.

Je l’ai rencontrée un jour de vendange,
La jupe troussée et le pied mignon ;
Point de guimpe jaune et point de chignon :
L’air d’une bacchante et les yeux d’un ange.

Suspendue au bras d’un doux compagnon,
Je l’ai rencontrée aux champs d’Avignon,
Un jour de vendange.

* * *

Je l’ai rencontrée un jour de vendange.
La plaine était morne et le ciel brûlant ;
Elle marchait seule et d’un pas tremblant,
Son regard brillait d’une flamme étrange.

Je frisonne encore en me rappelant
Comme je te vis, cher fantôme blanc,
Un jour de vendange.

* * *

Je l’ai rencontrée un jour de vendange,
Et j’en rêve encore presque tous les jours.
………
Le cercueil était couvert en velours,
Le drap noir avait une double frange.

Les sœurs d’Avignon pleuraient tout autour…
La vigne avait trop de raisins ; l’amour
A fait la vendange.

(Alphonse Daudet)

 

Recueil: Les amoureuses
Traduction:
Editions:

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :