Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘secret’

PARIS SANS TOIT, PARIS SANS TOI (Morgane Rozier)

Posted by arbrealettres sur 21 octobre 2021




PARIS SANS TOIT, PARIS SANS TOI

Paris sans toit, Paris la nuit,
Vole les étoiles une à une,
Ne laissant aux cieux que la lune.
Et jusqu’au matin Paris luit,
Paris joue, s’exhale en délices :
Billards enfumés, pianos-bars,
Paris secret des boulevards,
Entrevu par ton interstice…

Paris sans toit, fin de la nuit,
Le creux de jolies cernes brunes
À un baiser a servi d’urne.
Le temps a un goût de litchi.
Le silence soudain se hisse
Face au jour tel un étendard
Murmurant qu’il n’est pas trop tard
Pour que dans tes bras je me glisse.

Paris sans toi, sans jour ni nuit,
N’est plus que relents d’amertume :
Fleur inachevée se consume,
S’étiole la saveur d’un fruit
Trop tôt cueilli. Un long supplice…
Un coeur cloué avec un dard,
Mais cette fois il est trop tard.
N’étais-je à tes yeux qu’un caprice ?

(Morgane Rozier)

Illustration

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Le chat (Jean Joubert)

Posted by arbrealettres sur 19 octobre 2021




Le chat

Le chat qui joue avec la lune
sait des secrets
qu’il garde au fond des yeux.

(Jean Joubert)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , | 3 Comments »

Les moines et les lapins (Zen)

Posted by arbrealettres sur 20 septembre 2021




    
Les moines et les lapins

Deux moines étaient assis dans la nature.
L’un des deux était entouré de lapins et l’autre, non.

Celui qui n’avait pas de lapin autour de lui dit à l’autre:
« Tu es un saint! C’est incroyable!
Tous les lapins sont assis autour de toi, tandis que moi,
ils me fuient.
Quel est ton secret ?

– Je n’ai pas de secret.
Je ne mange pas de lapin.
C’est tout. »

(Zen)

 

Recueil: Le doigt et la lune (Alexandro Jodorowsky)
Traduction:
Editions: Albin Michel

Posted in méditations | Tagué: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

LA POÉSIE (Eugenio Montejo)

Posted by arbrealettres sur 16 août 2021




    
Poem in French, Spanish, Dutch, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Icelandic, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Bangla, Irish, Serbian, Armenian, Macedonian, Indonesian, Malay, Catalan

Poem of the Week Ithaca 693 “POETRY”, EUGENIO MONTEJO, Venezuela (1938-2008)

La editorial Pre-Textos acaba de publicar Obra Completa I Poesía Eugenio Montejo

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

LA POÉSIE

La poésie sillonne la terre seule,
de sa voix elle partage le mal du monde
elle ne demande rien
pas même des mots.

Elle vient de loin, inattendue, ne s’annonce jamais ;
mais possède la clé de la porte.
En entrant elle s’arrête et nous regarde.
Alors elle ouvre la main et nous donne
une fleur ou un caillou, une chose secrète,
mais si intense que le cœur
bat la chamade. Et nous nous réveillons.

(Eugenio Montejo)

Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

***

LA POESIA

La poesía cruza la tierra sola,
apoya su voz en el dolor del mundo
y nada pide
ni siquiera palabras.

Llega de lejos y sin hora, nunca avisa;
tiene la llave de la puerta.
Al entrar siempre se detiene a mirarnos.
Después abre su mano y nos entrega
una flor o un guijarro, algo secreto,
pero tan intenso que el corazón palpita
demasiado veloz. Y despertamos.

EUGENIO MONTEJO

***

DE POËZIE

De poëzie doorkruist de aarde alleen,
ze deelt met haar stem het leed van de wereld
ze vraagt niets
niet eens om woorden.

Ze komt van ver, onverwachts, meldt zich nooit aan;
maar ze heeft de sleutel van de deur.
Bij het binnenkomen stopt ze en kijkt ons aan.
Dan opent zij haar hand en geeft ons
een bloem of een kiezelsteen, iets geheims,
maar zo intens dat het hart
te snel gaat kloppen. En we ontwaken.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

POETRY

Poetry crosses the earth alone,
gives its voice to the pain of the world
and asks for nothing
not even words.

It comes from far away, unexpected, without notice;
it has the key of the door.
On entering, it always stops to look at us.
Then opens its hand and gives us
a flower or a pebble, something secret,
but so intense that the heart beats
too fast. And we wake up.

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

***

POESIA

La poesia percorre sola la terra,
dà la sua voce al dolore del mondo
e non chiede nulla
nemmeno parole.

Viene da lontano, inaspettata, senza mai avvisare.
Ha le chiavi della porta.
Entrando, sempre si ferma a guardarci.
Poi apre le mani e ci dona
un fiore o un ciottolo, qualcosa di segreto,
ma così intenso che il cuore batte
troppo forte. E ci destiamo.

Traduzione di Germain Droogenbroodt – Luca Benassi

***

DIE POESIE

Die Poesie durchstreift die Erde allein,
sie legt ihre Stimme auf den Schmerz der Welt
und bittet um nichts
nicht einmal um Worte.

Sie kommt aus der Ferne, unerwartet, sagt sich nie an;
sie hat den Schlüssel zur Tür.
Beim Eintreten bleibt sie stehen und schaut uns an.
Dann öffnet sie ihre Hand und gibt uns
eine Blume oder einen Kieselstein, etwas Geheimnisvolles,
aber so intensiv, dass das Herz
zu schnell klopft. Und wir erwachen.

Übersetzung Germain Droogenbroodt – Wolfgang Klinck

***

LA POESIA

A poesia atravessa a terra sozinha,
apoia a sua voz na dor do mundo
e nada pede,
nem mesmo palavras.

Chega de longe e sem hora, nunca avisa;
tem a chave da porta.
Quando entra, pára sempre para nos observar.
Depois, abre a mão e dá-nos
uma flor ou um seixo, algo secreto,
mas tão intenso que o coração bate
apressadamente. E despertamos.

Tradução portuguesa: Maria do Sameiro Barroso

***

PUISIA

La puisia viaggia sula nta lu munnu,
Appoya la so vuci supra lu duluri di lu munnu
E non dumanna nenti,
Mancu palori.

Veni di luntanu senza urariu, senza avvisu.
Havi la chiavi di la porta.
Ntrasennu, si ferma e nni talia.
Poi apri la manu e nni duna
un çiuri, na pitrudda, quacchi cosa sicreta,
ma accussì ntenza ca lu cori palpita
chiù forti. E nni svigghiamu.

Traduzioni in siciliano di Gaetano Cipolla

***

POEZIE

Singură, poezia cutreieră pământul,
cu vocea sprijinită în suferința lumii
și nu cere nimic
nu vrea nici un cuvânt.

Vine din depărtări, brusc, neanunțată;
are cheia ce ușa ne-o deschide.
Se oprește întotdeauna la intrare, ca să ne vadă.
Apoi deschide mâna și ne întinde
o floare sau o pietricică, ceva misterios,
dar de-o putere atât de mare, încât inima bate
grăbită. Și atunci, ne deșteptăm.

Traducere Gabriela Căluțiu Sonnenberg
Translation into Romanian by Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

POEZJA

Poezja przemierza ziemię samotnie,
wpisuje swój głos w ból świata
i o nic nie prosi,
choćby nawet o słowa.

Dociera z oddali, niespodziewana, nigdy nie zapowiadana
trzyma klucz do bramy
wchodząc, zawsze zwleka, aby na nas popatrzeć.
Potem otwiera dłoń i podaje nam
kwiat lub kamyk, coś tajemniczego,
lecz tak przejmującego, że aż serce trzepocze
zbyt szybko. I nagle przebudzamy się.

Przekład na polski: Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka
Translation into Polish by Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka

***

ΠΟΙΗΣΗ

Η ποίηση διασχίζει τη γη μονάχη
δίνει φωνή στον πόνο του κόσμου
δίχως να ζητά ανταμοιβή
ούτε καν λέξεις.

Έρχεται απρόσμενα κι από μακριά δίχως προειδοποίηση,
Έχει της πόρτας το κλειδί.
Μπαίνοντας μας αντικρύζει
ανοίγει την παλάμη της και μας χαρίζει
ένα λουλουδι ή ένα βότσαλο, κάποιο μυστικό
που τόσο πολύ κάνει την καρδιά μας να χτυπά.
Και τότε ξυπνούμε.

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated by Manolis Aligizakis

***

诗 歌

诗歌独自穿越大地,
向世界的痛苦发出她的声音
而不自求什么
更无话语。

她来自远方,出乎意料,从无征兆。
她拥有开门之匙。
进门时,它总停步看看我们。
然后张开手就递给我们
一朵花或一块卵石,神密物体,
但是激情太浓了导至心跳
过快。而我们就醒来。

原作:委内瑞拉 尤金尼奥·蒙特乔(1938)
英译:比 利 时 杰曼·卓根布鲁特
汉译:中 国 周道模 2021-7-18
Translation into Chinese by William Zhou

***

الشِّعْر

لِوَحْدِهِ: يَعْبُرُ الشِّعْرُ الأَرْضَ…
يُعْطِي صَوْتَهُ لِجَمِيعِ آلَامِ العَالَمِ
وَلاَ يَطْلُبُ شَيْئًا
وَلَا حَتَّى الكَلِمَات.

إِنَّهُ يَأْتِي مِن بَعِيدٍ، غَيْرُ مُتَوَقَعٍ، بِدُونِ سَابِقِ إِنْذَار.
لَدَيِهِ مِفْتَاحُ البَابِ.
عِنْدَ الدُّخُولِ ، يَتَوَقَّفُ دَائِمًا وَيَنْظُرُ إِلَينَا.
ثُمَّ يَفْتَحُ يَدَهُ وَيُعطِينَا
زَهْرَةً أو حَجَرًا صَغِيرًا ، شَيئًا سِرِّيًا
لَكِنَّها – تِلْكَ العَطَايَا- شَدِيدَةً لِدَرَجَةِ أَنَّ القَلْبَ يَنْبُضُ
بِسُرعَةٍ جٍدًا. وَنَسْتَيْقِظ.

ايغوينيــو مونتيخــو، فنزويلا (1938)
ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة

ترجمة للعربية: عبد القادر كشيدة
Translation into Arab by Mesaoud Abdelkader

***

कविता

कविता अकेले पृथ्वी को पार करती है,
दुनिया के दर्द को आवाज देता है
और कुछ नहीं मांगता
शब्द भी नहीं।

यह दूर से आता है, अप्रत्याशित, कभी चेतावनी नहीं।
उसके पास दरवाजे की चाबी है।
प्रवेश करते ही वह हमेशा हमारी ओर देखना बंद कर देता है।
फिर अपना हाथ खोलता है और हमें देता है
फूल या कंकड़, कुछ रहस्य,
लेकिन इतना तेज कि दिल धड़कता है
बहुत तेज़। और हम जागते हैं।

यूजेनियो मोंटेजो, वेनेज़ुएला (1938)
ज्योतिर्मया ठाकुर का हिंदी अनुवाद

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur.

***

詩は地球の上を渡り
その声を世界の痛みに届ける
何も求めない
言葉ですらも

それは遠くから来る
期待もせずに
決して予告もなく
それは扉の鍵を持ち
入ると必ず立ち止まって私たちを見る
そして手を広げ
私たちに花や小石、何か秘密のものを与える
それは、とても強いので
心臓は高鳴り
私たちは目を覚ますのだ

エウへニオ・モンテホ(ベネズエラ, 1938 – 2008)

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

شعر

شعر به تنهایی زمین را درمی‌نوردد.
و صدای رنج جهان می‌شود
بی‌ هیچ چشمداشتی
نه حتی چند کلمه.

از دور دست‌ها می‌آید، بی مقدمه، بی اخطار.
کلید در را دارد.
در ورودی همیشه می‌ایستد و به ما نگاه می‌کند.
سپس دست‌هایش را باز می‌کند و به ما
گل می‌دهد و یا ریگی، چیزی نهان،
اما چیزی بسیار قوی که قلب را به تپش می‌اندازد.
و ما بیدارمی‌شویم.

یوجینو مونتیجو، ونزوئل ( ۱۹۳۸)
مترجم : سپیده زمانی
Translation into Farsi by Sepideh Zamani

***

LJOÐIÐ

Ljóðið fer hjálparlaust yfir jörðina,
gefur veraldarkvölinni rödd sína
og krefst einskis
ekki einu sinni orða.

Það kemur langt að, óvænt, fyrirvaralaust.
Það er með útidyralykilinn.
Þegar það kemur inn, stansar það og lítur á okkur.
Opnar síðan lófann og gefur okkur
blóm eða stein, eitthvað dulið,
en svo magnað að hjatað slær
of hratt. Og við vöknum.

Þór Stefánsson þýddi samkvæmt enskri þýðingu Germains DroogenbroodT
Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

ПОЭЗИЯ

Одна летит поэзия по миру,
поет про муки мира и утраты,
она у нас не просит ничего,
не просит даже слов.

Она приходит так всегда внезапно,
издалека, без извещений,
откроет дверь своим ключом.
Она зайдет и нас окинет взглядом.
Протянет руку и вручит
цветочек, камешек, какую-то загадку.
Все забурлит, и даже сердце
побежит быстрее. И мы проснемся.

Перевод Гермайна Дрогенбродта
Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой
Translation into Russian by Daria Mishueva

***

MGA TULA

Mag-isang tinawid ng tula ang kalupaan,
inihandog ang tinig nito sa mga paghihirap ng mundo
at walang hiningi
kahit na mga salita.

Ito ay nagmumula sa malayo, hindi inaasahan,walang pasabi.
Meron itong susi ng pinto.
Sa pagpasok, palagian itong humihinto upang tayo ay tingnan.
At saka ibubukas ang kanyang mga kamay at saka ibibigay sa atin
ang isang bulaklak o isang maliit na bato, isang bagay na lihim,
ngunit napakatindi na ang puso ay tumibok
ng napakabilis. At kami ay nagising.

Translated into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

שירה

שִׁירָה חוֹצָה אֶת הָאֲדָמָה לְבַדָּהּ,
תּוֹמֶכֶת בְּקוֹלָהּ בִּכְאֵב הָעוֹלָם
וְאֵינָהּ מְבַקֶּשֶׁת מְאוּמָה
אֲפִלּוּ לֹא מִלִּים.

הִיא בָּאָה מִמֶּרְחַקִּים, אֵינָהּ צְפוּיָה, לְעוֹלָם אֵינָהּ מַזְהִירָה.

יֵשׁ לָהּ אֶת הַמַּפְתֵּחַ לַדֶּלֶת.
בִּכְנִיסָתָהּ, הִיא תָּמִיד עוֹצֶרֶת לְהִסְתַּכֵּל בָּנוּ.
וְאָז הִיא פּוֹתַחַת אֶת יָדָהּ וְנוֹתֶנֶת לָנוּ
פֶּרַח אוֹ חַלּוּק נַחַל, מַשֶּׁהוּ סוֹדִי,
אַךְ עָצְמָתִי כָּל כָּךְ שֶׁהַלֵּב פּוֹעֵם
מַהֵר מִדַּי. וַאֲנַחְנוּ מִתְעוֹרְרִים.
מספרדית לאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט
תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן

Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

கவிதை

கவிதை இந்த நிலவுலகை மாத்திரம் கடக்கிறது
இந்த உலகின் வலிகளுக்காக குரல் கொடுக்கிறது
எத்ஜையும் கேட்பதில்லை
சொற்களைக்கூட.
மிகத்துலைவிலிருந்து,எதிர்பாராமல்,
முன் எச்சரிக்கை எதுவுமின்றி அதனிடம் கதவின்
திறவுகோல் இருக்கிறது!
நுழைந்தவுடன், நம்மைப் பார்ப்பதற்காக நிற்கிறது,
பிறகு கைகளைத் திறந்து
மலரை, கூழாங்கல்லை இரகசியமாகத் தருகிறது
ஆனால் அழுத்தமாகத் தருகிறது
நமது இதயம் விரைவாகத் துடிக்கிறது.
நாம் எழுந்திருக்கிறோம்.
ஆக்கம்

Translation into Tamil by DR. N V Subbaraman

***

কবিতা

কবিতা একাকী পারাপার করে বেড়ায় পৃথিবীতে,
তার কণ্ঠ দেয় পৃথিবীর বেদনায়
আর চায় না কিছুই বিনিময়ে
এমনকি নয় শব্দ।

সে আসে বহু দূর হতে, আকস্মিক, কোন আভাস ছাড়াই ।
তার আছে দরজার চাবি ।
প্রবেশ করতেই, সে সব সময় থেমে ফিরে চায় আমাদের পানে ।
তখন বাড়িয়ে দেয় তার হাত আর আমাদের দেয়
একটি ফুল বা একটি নুড়িপাথর, যা কিছুটা রহস্যময়,
কিন্তু তা এতটাই ঐকান্তিক যে হৃদস্পন্দন বেড়ে
যায় দ্রুত ।
আর আমরা জেগে উঠি ।

ইউজেনিয়ো মন্টেজো, ভেনিজুয়েলা (১৯৩৮)
অনুবাদ জার্মেইন ড্রোজেনব্রুড্ট

Bangla Translation: – Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

AN FHILÍOCHT

Siúlann an fhilíocht an domhan ina haonar,
cuireann sí in iúl ábhair bhróin an tsaoil
ní hiarrann sí tada ar ais,
moladh ná mileán.

Tagann sí chugainn ó chian, gan choinne, go tobann;
osclaíonn sí an chomhla.
Ag dul thar tairseach, stopann sí chun breathnú orainn.
Osclaíonn sí a lámh go fial chun
Bláth nó cloichín, rud rúndiamhair,
a thabhairt, rud a chuireann fuadach
faoin gcroí. Agus dúisímid.

Aistrithe go Gaeilge ag Rua Breathnach
Translation into Gaelic by Rua Breathnach

***

POEZIJA

Poezija krstari zemljom sama,
daje svoj glas bolovima sveta
a ne traži ništa,
čak ni reči.

Dolazi izdaleka, neočekivano, bez upozorenja,
ima ključ od vrata.
Kad uđe, stane i gleda nas.
Onda otvori šaku i pruži nam
cvet, belutak nešto tajno,
ali tako važno da srce počne da kuca
prebrzo.
Onda se probudimo.

Sa engleskog prevela S. Piksiades
Translation into Serbian by S. Piksiades

***

ПОЕЗИЈА

Поезијата сама чекори по земјата,
својот глас ѝ го дава на болката што светот ја чувствува
и ништо не бара
не бара ниту зборови.

Од далеку доаѓа, неочекувано без предупредување.
Го има клучот од вратата.
При влегување, секогаш застанува за да нѐ погледне.
Потоа ја отвора дланката и ни подава
цвет или камче, нешто скришно,
но толку интензивно што срцата ни бијат
пребрзо. И тогаш се будиме.

Превод од англиски на македонски јазик: Даниела Андоновска-Трајковска
Translation from English into Macedonian: Daniela Andonovska-Trajkovska

***

ՊՈԵԶԻԱ

Պոեզիան կտրում-անցնում է Երկիրը միայնակ,
իր ձայնը տալիս է աշխարհի ցավին
և ոչինչ չի խնդրում,
նույնիսկ՝ բառեր:

Գալիս է հեռվից, անսպասելի,
առանց նախազգուշացման:
Նա ունի դռան բանալին:
Մտնելուն պես միշտ դադարում է նայել մեզ վրա:
Հետո բացում է իր ձեռքը և տալիս մեզ
ծաղիկ կամ խճաքար, ինչ-որ մի գաղտնիք,
բայց այնպես եռանդուն, որ սիրտը բաբախում է
շատ արագ: Եվ մենք արթնանում ենք:

Եվգենիո Մոնտեյո, Վենեսուելա (1938)

Թարգմանությունը Գերման Դրուգենբրուդտի
Հայերեն թարգմանությունը Արմենուհի Սիսյանի
Translation into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

PUISI

Puisi melintasi bumi sendirian,
agih suara pada derita dunia
tidak bertanya apa-apa
bahkan tidak berkata-kata.

Kedatangan dari jauh, tak terduga, tampa informasi
kunci pintu dia miliki.
Saat hadir, dia berhenti dan melirik kami.
Membuka telapak tangan dan memberi kami
sekuntum bunga atau biji-bijian, yang tersembunyi
tapi begitu kuat sehingga jantung berdetak
terlalu cepat. Kami bangun dan bergerak

Translated into Indonesian by Lily Siti Multatuliana

***

PUISI

Puisi merentasi alam sendirian,
bersuara tentang keperitan dunia.
dan tidak meminta suatu apa pun
walau kata-kata pun.

Datangnya dari kejauhan, tanpa dijangka, tiada amaran
ia memiliki kunci ke pintu.
Apabila masuk, ia sentiasa memandang ke kita.
Kemudian membuka tangannya dan memberi kita
sekuntum bunga atau seketul batu, sesuatu yang rahsia,
namun sungguh hebat membuat jantung berdegup
amat laju. Dan kita tersedar.

Malayan translation by Dr. Irwan Abu Bakar

***

LA POESIA

La poesia creua la terra sola,
recolza la seva veu al dolor del món
i res demana
ni tan sols paraules.

Arriba de lluny i sense hora, mai avisa;
té la clau de la porta.
Entrant sempre s’atura a mirar-nos.
Després obre la seva mà i ens lliura
una flor o un còdol, quelcom secret,
però tan intens que el cor batega
massa veloç. I despertem.

Traducció al català: Natalia Fernández Díaz-Cabal
Translation into Catalan by Natalia Fernández Díaz-Cabal

 

Recueil: ITHACA 693
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

PARIS (André Frénaud)

Posted by arbrealettres sur 14 juillet 2021



OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

PARIS

O vaisseau endormi
qui m’attend
loin de moi,ô Paris
mon honneur et ma fête
mon secret réchauffé
dans tes yeux

O ma Seine arrimée
dans les eaux printanières
O charniers innocents
de mémoire, ô ma vie
trépassée qui verdoies,
plus comblée que tes jours
quand ils luirent

O la neige en mon âme
et mes fleurs, ô manteau
pour briller dans l’hiver
de mon âge
mes blessures
sont couleur de ton ciel

O Paris tes arènes
pour combattre mes bêtes
mes taureaux blanchissant
par la nuit et ma mort
piétinée et mon sang
qui surgit dans leurs yeux
et mon rire

O Paris tes ponts-neufs
pour passer mes abîmes
tes deux îles mes yeux
oscillant sur le flux
les fenêtres du soir
mes attentes lointaines
et les portes d’hôtel
mes entrées du mystère

O Montmartre ta proue
et tes tours pour hausser
mes refus les rosaces
pour mirer la beauté
et les Halles au matin
et les cris du jardin
la tendresse du jour

O Paris,mon amande
bleue amère,
ma réserve songeuse
jusqu’au pierres
de ton sein
mes douces graminées
tes marchands de couleurs
arbres de ma voix vive
et ton ciel pourrissant,
ô mon baume enchanté…

(André Frénaud)

Illustration: ArbreaPhotos

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Son avidité n’a d’égal que moi (Paul Eluard)

Posted by arbrealettres sur 14 juillet 2021



Son avidité n’a d’égal que moi
Donneuse de monde en mouvement
Cernée de plaisir comme un feu
Dans l’ombre tu te diriges mieux qu’une ombre
Tête accordée

Mon coeur bat dans tout ton corps
Dans tes retraites préférées
Sur l’herbe blanche de la nuit
Sous les arbres noyés

Nous passons notre vie
A renverser les heures
Nous inventons le temps

Et d’un seul coup comme toujours
Des verdures et des oiseaux
Où sommes-nous
Soufflent sur tes regards
Se posent sur tes paupières
Garde-toi de bouger
Les guirlandes de tes membres
Sont pour des fêtes moins subtiles

Pas un geste apparent
On nous croit immobiles
Tant nous sommes secrets

Donne ton juste poids à l’aube
A l’horizon le nerf de ta balance
Le cratère d’une couronne d’air pur
Sur ta chevelure folle
Mille bouffées d’écume entre les lèvres du soleil
Ou l’aile battante de ton sang
Donne ta force ta confiance

Dans l’étendue de tes yeux
Il y a tantôt un château charmant
Ouvert comme un papillon à tous les vents
Tantôt une masure terrible
Une dernière caresse
Destinée à nous séparer
Tantôt le vin tantôt une rivière
Close comme un essaim d’abeilles

Viens là docile viens oublier
Pour que tout recommence.

(Paul Eluard)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Les dangers de la mémoire (Jean Tardieu)

Posted by arbrealettres sur 11 juillet 2021



Ils s’assemblent souvent, pour lutter
contre des souvenirs très tenaces.
Chacun dans un fauteuil prend place
et ils se mettent à raconter.

Les accidents paraissent les premiers
puis l’amour, puis les sordides regrets
enfin les espérances mal éteintes.
Toutes ces images sont peintes
au mur, entre les fleurs du papier.

Ils pensent ainsi s’habituer
aux poisons que leur mémoire transporte.
– Moi cependant, derrière la porte,
je vois le PRESENT fuir avec ses secrets.

(Jean Tardieu)


Illustration: Dominique Albertelli

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

SONATE (Jean Tardieu)

Posted by arbrealettres sur 11 juillet 2021



 

SONATE

Plus rien entre le ciel et moi sinon le temps!
Je ne suis nulle part ailleurs que dans les ailes
invisibles de l’air qui battent faiblement
sous l’espace noyé par sa pluie éternelle.

Quel secret demander à ce désert savant ?
Quel secours sinon lui, quelle heure sinon celle
qui s’arrête!… La feuille est veuve de tout vent;
il suffit d’écouter et d’attendre comme elle.

Nul pas ne reviendra sur ce champ spacieux;
tout est déjà mémoire au front calme des dieux
et pour être plus près de leur lointain silence,

ouvre en toi-même un flot égal à ce qui fuit,
sans regret, sans espoir et sans autre présence
que ce coeur encor lourd d’immémoriale nuit.

(Jean Tardieu)

Illustration: Lauri Blank

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

LE CALME DU PARC (Harry Martinson)

Posted by arbrealettres sur 8 juin 2021



Illustration: Rémi Coudrain  
    

LE CALME DU PARC

Dans le parc automnal se dresse
une femme nommée Amour
— bronze obscur et frémissant
dont la peau brune parle de la
chair — qui est esprit.

L’artiste-créateur
l’aimait
en secret
et n’aimait qu’elle, rien qu’elle!

Les arbres se balancent,
le vent parle d’art —
et les gens parlent
comme le vent, comme le vent.

Chaque jour, un homme qui ignore tout de l’art
s’assied sur le banc.
Les yeux rivés au sol, il écoute dans le bronze
chanter des veines gorgées de sang.

(Harry Martinson)

 

Recueil: Le livre des cent poèmes
Traduction: Traduit du suédois par Caroline Chevallier et Philippe Bouquet
Editions: Cénomane

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

BAL (Birago Diop)

Posted by arbrealettres sur 6 juin 2021



    

Illustration: Mark Ashkenazi

BAL

Une volute bleue, une pensée exquise
Montent l’une sur l’autre en un accord secret
Et l’état rose tendre qu’un globe tamise
Noie un parfum de femme dans un lourd regret.

Le lent lamento langoureux du saxophone
Égrène de troubles et indistincts accords
Et son cri rauque, saccadé ou monotone,
Réveille parfois un désir qu’on croyait mort

Arrête Jazz, tu scandes des sanglots, des larmes
Que les coeurs jaloux veulent garder seuls pour eux.
Arrête ton bruit de ferraille. Ton vacarme
Semble une immense plainte où naît un aveu.

(Birago Diop)

 

Recueil: Anthologie Poésie africaine six poètes d Afrique francophone
Traduction:
Editions: Points

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :