Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘maladie’

LES ATOMES (Juan Gil-Albert)

Posted by arbrealettres sur 22 juin 2021



Illustration: Riera i Aragó
    
Poem in , French, Dutch, Spanish, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Icelandic, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Kurdish, Bangla, Irish, Serbian, Macedonian, Armenian, Indonesian

Poem of the Week Ithaca 685 « THE ATOMS » JUAN GIL-
ALBERT, Spain (1906 – 1994)

de “Los sueños del agua – De dromen van het water”
POINT Editions 1998

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt

LES ATOMES

Hommage a Mme. Curie

Vivre est ce qu’il y a de plus intime au monde.
C’est sentir sur ta peau cette caresse
de l’air environnant. Être conscient.
Eveillé de la mort, être vivant.
Avoir franchi les frontières du néant
Et t’installer
dans cette zone clémente de l’espace
où la maladie s’appelle vie.
Être ensuite le vivant, le précieux,
ce battement de cœur inespéré,
ce feu devenu rêve, cet émoi
de quiétude, un chant, une prière.
Une escale délicieuse
dont en son temps nous ne saurons jamais
qu’il fut, s’il fut, s’il a toujours été là ou aura été.

Traduction de Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

(Juan Gil-Albert)

***

DE ATOMEN

Hulde aan Mme. Curie

Leven is het allerintiemste in de wereld.
Leven is op je huid die streling voelen
van de omringende lucht. Wakker zijn.
Wakker van de dood, levend zijn.
De grenzen van het niets te hebben overschreden
En je te vestigen
in dat milde oord van de ruimte
waar de ziekte leven heet.
Dan het levende zijn, het kostbare,
die onverhoopte hartenklop,
die droom geworden gloed, die beroering
van rust, een zang, een smeekbede.
Een verrukkelijk oponthoud
waarvan we op zijn tijd nooit zullen weten
dat het was, of het was, of het altijd al was of geweest zal zijn.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

LOS ÁTOMOS

homenaje a Mme. Curie

Vivir es lo más íntimo del mundo.
Es sentir en la piel esa caricia
del aire circundante. Estar despierto.
Despierto de la muerte. Estar en vivo.
Haber atravesado los confines
de la nada y venir a establecerse
a esta zona clemente del espacio
donde la enfermedad se llama vida.
Ser entonces lo vivo. Lo precioso,
esta palpitación, inesperada,
este ardor hecho sueño, este trastorno
de placidez, un canto, una plegaria.
Un entretenimiento delicioso
del que nunca sabremos a su hora
que fue, si fue, si era, si habrá sido.

JUAN GIL-ALBERT

***

THE ATOMS

Hommage to Mme. Curie

To live is the most intimate thing in the world.
It is to feel on your skin that caress
of the surrounding air. To be awake.
Awake from death. To be alive.
To have crossed the confines
of nothingness and come to settle
in this clement zone of space
where illness is called life.
Then to be alive. This preciousness,
this palpitation, this unexpected,
this ardor made dream, this disturbance
of placidity. A song, a prayer.
A delightful entertainment
that we will never know at its time
what it was, if it were, if it might have been.

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

***

ATOMI

omaggio a Mme Curie

Essere vivi è la cosa più intima del mondo.
È sentire sulla tua pelle la carezza
dell’aria intorno. Essere svegli.
Svegli dalla morte. Essere vivi.
Aver attraversato i confini
del nulla e messo casa
in questo angolo clemente dello spazio
dove la malattia è chiamata vita.
Per essere poi vivo. il prezioso,
questo palpito, inaspettato,
questo ardore fatto sogno, questo disordine
della calma, una canzone, una preghiera.
questo divertimento gioioso
del quale mai conosceremo l’ora
cos’era, se lo era, se lo fosse, se lo sarà.

Traduzione di Germain Droogenbroodt e Luca Benassi

***

DIE ATOME

Hommage an Mme. Curie

Leben ist die intimste Sache der Welt.
Es ist auf der Haut jenes Streicheln
des Lufthauchs zu fühlen. Wach zu sein.
Vom Tod erwacht. Lebendig zu sein.
Die Grenzen des Nichts überschritten zu haben
und sich niederzulassen in dieser heiteren Gegend des Raumes
wo Krankheit Leben heißt.
Um dann das zu sein was lebendig ist. Das Wertvolle,
dieses unerwartete Herzklopfen,
diese zu Traum gewordene Glut, diese Erregung
der Ruhe, ein Lied, ein Gebet.
Eine köstliche Unterhaltung
wovon wir nie zur rechten Zeit erfahren werden
dass es war, ob es war, ob es immer war, ob es gewesen sein wird.

Übersetzung: Germain Droogenbroodt – Wolfgang Klinck

***

OS ÁTOMOS

Viver é o mais interior do mundo.
Para sentir na pele essa carícia
do ar circundante. Estar amanhecido.
Acordado da morte. Estar ao vivo.
Havendo atravessado em seus limites
o nada para ir estabelecer-se
no território clemente do espaço
onde a enfermidade se chama vida.
Sendo assim o vivente. O mais precioso,
esta palpitação inesperada,
este ardor feito sonho, este transtorno
de placidez, um canto, uma oração.
Um entretenimento delicioso
do que nunca saberemos na sua hora
que foi, se foi, se era, se tinha sido.

Tradução ao português: José Eduardo Degrazia

****

LI ATOMI

Omaggiu a Madama Curie

Viviri è la cosa chiù intima dû munnu.
È sentiri la carizza di la boria ca ti circunna
supra a peddi. Esssiri svigghiatu,
Svigghiatu di la morti, essiri vivu,
Di aviri travirsatu li cunfini
Di lu nenti e essiri arrivatu
Nta sta zona di spaziu clementi
Unni la malatia si chiama vita.
Essiri allura zoccu è vivu. Lu prizziusu
Stu palpitu dû cori, ca non t’aspetti
Lu arduri fattu sognu, stu disturbu
Dâ calma, na canzuna, na priera.
Un ntrattenimentu diliziusu
Di cui non sapemu mentri accadi
Zoccu era, si c’era, si ci fussi, si ci avissi statu.

Traduzioni in sicilianu di Gaetano Cipolla

***

ATOMII

omagiu distinsei Doamne Curie

Trăirea-i cel mai intim lucru de pe pământ.
Înseamnă să-ți simți pielea mângâiată
de aerul din jur. Să fii treaz.
Deșteptat din moarte. Să fii însuflețit.
Trecut de ale zădărniciei vămi
și stabilit în astă zonă
de spațiu permisiv
în care boala înseamnă viață.
Să poți fi tu trăirea.
Scumpa, vibranta, neașteptata
dogoare preschimbată-n vis,
acel sindrom placid, un cânt, o rugă.
Acel divertisment încântător
neștiind niciodată, pe moment,
ce-a fost, dacă a trecut, de-a fost sau de va fi.

Traducere: Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

ATOMY

hołd dla Madame Curie

Żyć to coś najintymniejszego w świecie.
To czuć na skórze pieszczotę
otaczającego powietrza.
Być świadomym.
Świadomym śmierci. Doświadczać życia w pełni .
Przekroczyć granice
nicości osiadając
w tej łaskawej czasoprzestrzeni,
gdzie słabość nazywa się życiem.
Wtedy czuć, że się żyje. To cenne,
niespodziewane pulsowanie,
to pragnienie przeszło w marzenie,
zmącenie spokoju, pieśń, modlitwę.
Doskonała zabawa,
o której nigdy się nie dowiemy,
czy była, a jeśli była, to czy była naprawdę.

Przekład na angielski: Germain Droogenbroodt
Przekładf na polski: Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka
***

ΑΤΟΜΑ

Το να υπάρχεις είναι το πιο απόλυτο στον κόσμο
καθώς νιώθεις το χάδι του γύρο αέρα στο δέρμα σου,
το να `χεις ξυπνήσει απ’ το Θάνατο,
σαν να `χεις ξεπεράσει τα δεσμά της ανυπαρξίας
και να βρίσκεσαι σ’ αυτή τη ζώνη του χώρου
που η ασθένεια λέγεται ζωή.
Το να υπάρχεις, να `σαι ζωντανός, αυτός
ο πολύτιμος παλμός, απροσδόκητος,
αυτή η δύναμη ονείρου, η διάσπαση ηρεμίας,
ένα τραγούδι, μια προσευχή.
Μια εξαίσια απόλαυση που ποτέ δεν γνωρίζουμε
αν υπήρξε, τί ακριβώς ήταν, αν θα ξαναυπάρξει.

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translated by Manolis Aligizakis

***

原 子

向居里夫人致敬

活着是世界上最亲密的事情。
它就是你在皮肤上感受周围
空气的爱抚。要醒来。
从死亡中醒来。要活着。
要越过虚无的界限
并在这片仁慈的
空间领域安顿下来
在这里疾病被称作生命。
然后做有活力的人。这珍宝,
这种心悸、出人意料的,
这种成就梦想的激情,这种安静
的骚动,一首歌,一个祈祷。
在它的时代我们永远
也不懂的一种愉快娱乐
它曾是什么,如果确是,如果可能是,如果它将会是。

英 译:比利时 杰曼·卓根布鲁特
汉 译:中 国 周道模 2021-5-22
Translation into Chinese by William Zhou

***

الذرات

إهداء للسيدة كوري

أن تحيا أكثر الأشياء حميمية في العالم.
كأن تشعر بهواء المحيط يعانق بشرتك.
أن تنهض من الموت كي تحيا.
لتتجاوز حواجز العدم قادما
لتحجز لك مكانا
في هذا الفضاء الفسيح
حيث يسمى المرض حياة.
ساعتها فقط ستنبض بالحياة.
هذا الشعور الغامر المفاجئ ،وهذه الحماسة من صنعت الحلم ،
هذا الحلم القادم من صخب الهدوء ، أغنية ، دعاء.
ترفيه ممتع.
إن الحياة محظ تشويق لن ندركه بوقته،و إن كان له وجود،أو وجد أصلا،أو سيكون بالمستقبل.

ترجمته عن الإنجليزية سارة سليم
Translation into Arab by Sara Slim

***

परमाणु

महोदया क्यूरी को श्रद्धांजलि

जीना दुनिया की सबसे अंतरंग चीज है।
यह आपकी त्वचा पर महसूस करना है जो दुलार करता है
आसपास की हवा से। जागते रहना।
मृत्यु से जाग्रत। जिंदा रहने के लिए।
हदें पार करने के लिए
कुछ भी नहीं और बसने के लिए आओ
अंतरिक्ष के इस मेहरबान जोन में
जहां बीमारी को जीवन कहा जाता है।
होना है तो जीवित है। कीमती,
यह धड़कन, अप्रत्याशित,
इस ललक ने बना दिया सपना, यह अशांति
शांति की, एक गीत, एक प्रार्थना।
एक रमणीय मनोरंजन
जिसके बारे में हम उसके समय पर कभी नहीं जान पाएंगे
क्या था, अगर होता, होता तो होता।

Hindi translation by Jyotirmaya Thakur

***

原子

〜キュリー夫人へのオマージュ

生きることはこの世で最も親密な行為である
それは空気の愛撫を肌で感じること
目覚めていること、死からの覚醒
命があるということ
無の領域を越えて
この穏やかな空間に落ち着く
そこは病も人生と呼ばれる
そして生命あるものになること
大切なもの、鼓動、予想していなかったこと
この熱意は夢を作り
安らぎを邪魔するものは
歌となり、祈りとなる
この喜ばしい楽しみは
その時にはそれが何であるかわからない
何であったかわからない
そうであるのか、そうなるのかどうか

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

به احترام مادام ماریا کوری
اتم
زندگی محبوب‌ترین چیز در جهان است.
این حس روی پوست شماست که هوای اطرافتان را نوازش می‌کند. برای بیدار بودن.
بیدار از مرگ. برای زنده بودن.
برای عبور از محدودیت
نیستی و آمده برای حل و فصل
برای این منطقه‌ی فضایی
جایی که بیماری زندگی خوانده می‌شود.
برای زنده ماندن پس. باارزش،
تپش قلب، غیر منتظره،
این اشتیاقی که آزوها را ساخته، آرامشی
گرانبها، آوازی، دعایی.
سرگرمی لذتبخشی
که در زمان خودش هرگز نخواهیم شناخت
چه. بود، اگر بود، اگر بودند, اگر بوده‌اند.

ترجمه: سپیده زمانی
Translation into Farsi by Sepideh Zamani

***

FRUMEINDIRNAR

Til heiðurs frú Curie

Að lifa er persónulegast af öllu í heiminum.
Það er að finna á eigin skinni gælur
loftsins í kring. Að vaka.
Vakna frá dauðum. Að vera lifandi.
Að hafa farið yfir mörk
einskis og sest að
á þessu milda sviði í geimnum
þar sem sjúkdómur er kallaður líf.
Að vera er þá það sem lifir. Hið dýrmæta,
skjálftinn, óvænta,
ákafinn orðinn að draumi, röskun
á friði, söngur, bæn.
Yndisleg skemmtun
og við munum aldrei vita á sínum tíma
hvað hún var, hvort hún var, hvort hún væri, hvort hún muni hafa verið.

Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

АТОМЫ

Посвящается мадам Кюри

Жизнь – суперглубокая штука в мире.
Жить – это чувствовать дуновение ветра
на коже. Просыпаться.
Просыпаться от смерти и жить.
Переступив черту ничего,
поселиться
в счастливейшем месте, там,
где болезнь называют жизнью.
И тогда стать живым. Это сокровище,
этот неожиданный стук сердца,
это мечтательное сияние, это смятение
спокойства. И песня, и молитва.
Удивительное развлечение,
о чем мы тогда и не знали,
что оно было, или было бы, или могло бы быть.

Translation into Russian by Daria Mishueva

***

ANG MGA ATOM

Pagbigay galang kay Mme. Curie

Ang mabuhay ang pinakamatalik na bagay sa mundo
Ang madama ng iyong balat ang malamyos na dantay
ng nakapaligid na hangin. Ang manatiling gising.
Gumising mula sa kamatayan. Manatiling buhay.
Ang makatawid sa pagkakakulong
sa kawalan at makarating at manatili
dito sa may puwang ng mahabaging pook
na kung saan ang sakit ay tinatawag na buhay.
At ang mabuhay. Ang kahalagahan nito,
itong pagpintig, itong hindi inaasahan,
ang masigasig na lumilikha ng pangarap, itong nakaliligalig
na pagkalma. Isang awit, isang panalangin.
Isang kasiya-siyang libangan
na hindi natin malalaman sa oras na ito
ano ito, kung ito ay, kung maaaring ito ay.

Translation into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

האטומים / מחווה למאדאם קירי

לִחְיוֹת זֶה הַדָּבָר הָאִינְטִימִי בְּיוֹתֵר בָּעוֹלָם.
זֶה לָחוּשׁ אֶת לִטּוּף הָאֲוִיר
עַל הָעוֹר. לִהְיוֹת עֵר.
עֵר מֵהַמָּוֶת. לִהְיוֹת חַי.
לַחֲצוֹת אֶת גְּבוּלוֹת
הָאֵינוּת וּלְהַגִּיעַ לְהִתְיַשֵּׁב
בְּאֵזוֹר הַנּוֹחוֹת שֶׁל הַמֶּרְחָב
שֶׁבּוֹ מַחֲלָה נִקְרֵאת חַיִּים.
לִהְיוֹת אָז מָה שֶׁחַי. אוֹתוֹ דָּבָר יָקָר,
אוֹתוֹ רֶטֶט, בִּלְתִּי-צָפוּי,

אוֹתוֹ חֲלוֹם עָשׂוּי מִתְּשׁוּקָה, אוֹתָהּ הַפְרָעָה
שֶׁל הַשַּׁלְוָה, אוֹתוֹ שִׁיר, אוֹתָהּ תְּפִלָּה.

בִּלּוּי מְהַנֶּה
שֶׁבּוֹ לְעוֹלָם לֹא נֵדַע בַּזְּמַן

מָה הָיָה, אִם הָיָה, אִם הָיִינוּ, אִם כְּבָר הָיָה.

תרגום מספרדית לאנגלית: ג’רמיין דרוגנברודט
תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן

Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

அணுக்கள்

க்யூரி அம்மையாரின் நினைவிற்கு ஸ்ரத்தாஞ்சலி

உலகில் வாழ்வது மிக மிக நெருக்கமான ஒன்று
உனது தோலினை வருடும் சுகத்தை உணர்வது
சுற்றியிருக்கும் காற்றினைப் போல. விழித்திருப்பதற்கு.
இறப்பிலிருந்து விழித்தெழுவது. உயிருடன் வாழ்வதற்காக.
வெற்றிடத்தைக் கடந்தது போன்று. மீண்டும் வந்து
விண்வெளியின் க்ளெமெண்ட் மண்டலத்தில் குடியேறி
அங்கே வாழ்க்கை என அழைக்கப்படும் வியாதிகள்.
என்றால் வாழ்ந்திருப்பதென்பது என்ன?
மதிப்புள்ள எதிர்பாராத துடிதுடிப்பு
பாச உணர்வின் கனவு
மெல்லமைதியின் தொந்தரவு
ஒரு பாடல்
ஒரு பிரார்த்தனை
அது என்ன என்று
அப்படியிருந்ததா
அப்படி இருந்திருந்தால்
அப்படிஎனில்
அப்பொழுது அறியாத
அருமையான கேளிக்கை!
ஆக்கம்

Translation into Tamil by NV Subbaraman

***

ETOM

Rêzdarî bona Mme Cune

Jiyîn xweştirîn tişt e li cîhanê.
Ew hesta tilîgerînê ye di ser
pêstê hawîrdorê re. Hay ji xwe hebeûn e.
Hay ji xwe hebûn ji mirinê. Jîndar mayîn e.
Sînorên şevê hatibin derbazkirin
û xwevejandin di vê navçeya nazike cî de
li dera bi nexwaşiyê tê navandin.
Ta paşê weha jîndar mayîn. Ew bayexdariya,
çehvrênekirina lêdana dil e,
ew xewna perenga dadayî. Ew hizaniya
vehesê ye, stiranek e, nimêjek e, lavayek e.
Ew xwemijukirineke xweşik e
ji wan kesan, ewên ku em tucaran nizanin,
ku ew weha bû, yan ew hebû, yan ew tim weha bû,
yan wê weha bibê.

Translation into Kurdish by Hussein Habasch

***

কনিকা

মেরি কুরির প্রতি শ্রদ্ধাঞ্জলি

বেচে থাকা যে পৃথিবীর সবচেয়ে অন্তরঙ্গ বিষয় ।
ঠিক যেন তোমার ত্বকের উপর স্পর্শকে অনুভব করা
যা আদর করে আশেপাশের বাতাসকে । জেগে ওঠা ।
জেগে ওঠা মৃত্যু থেকে । জীবনের জন্য ।
কোন কিছুর না থাকার সীমা
অতিক্রম করে আর মীমাংসা করতে আসা
এই ক্ষমাশীল বলার অবকাশ
যেখানে অসুস্থতার নাম জীবন ।
কেমন হয় তখন বেঁচে থাকা । মহামূল্যবান,
হৃদয়ের কম্পন, অপ্রত্যাশিত,
এই সুগন্ধ স্বপ্ন থেকে তৈরি, এই প্রশান্তির
ব্যাঘাত, একটি গান, একটি প্রার্থনা ।
একটি মিষ্টি মধুর বিনোদন
যার কিছুই আমরা কখনও জানবোনা এর সময়ে
যা ছিল, যখন তা ছিল, যদি না থাকে, যদি তা হতো ।

Bangla Translation: Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

NA HADAIMH

In ómós do Mme Curie

Is ionann beatha agus dlúthchaidreamh leis an Nádúr.
Muirniú leoithne gaoithe a mhothú
Ar do chraiceann. Bheith lán i do dhúiseacht,
Bheith beo is beag a dhéanamh den bhás.
Teacht thar tairseach
An neamhnithe agus fáireadh
i gceantar íon seo an spáis
áit nach ann don anbhás.
Beatha is beocht. Rithim is rím,
Preabadh an chroí
Tine bhruite is teannas
Ceiliúir nó suaimhneas.
Siamsa draíochtúil
Nach léir dúinn ag an am
cad, cén fáth, nó cén ní a bhí ann.

Aistriúchán Gaeilge le Rua Breathnach
Translation into Gaelic by Rua Breathnach

***

ATOMI

U čast Madam Curie

Živeti je najprisnija stvar na svetu.
To je kad osetiš milovanje okolnog vazduha
na svojoj koži.
Kad si budan.
Kad si živ.
To je kad kad pređeš preko ograničenja ništavnosti
i ukoreniš se u popustljivu zonu prostora
gde se bolest zove život.
Znači, biti živ.
To je kad si dragocen, kada kuca srce,
kad se neočekivano pojavi
san stvaran žarom,
poremećena učmalost,
pesma, molitva.
To je divna zabava.
Nikada nećemo saznati njeno
vreme dešavanja, šta je bilo, ako je bilo, da li se ikada desilo I
da li će se ikada desiti.

Na engleski preveo Germain Droogenbroodt
Sa engleskog prevela S. Piksiades

***

Атоми

Омаж за Мадам Кири

Да се живее – тоа е најинтимното нешто на светот.
Тоа е можност да се почувствува на своја кожа милувањето на воздухот
што нѐ опкружува. Да се биде буден.
Разбуден од смртта. Да се биде жив.
Да се преминат границите на ништото
и да се биде на ова благопријатно место
каде болеста се нарекува живот.
И да се биде тогаш нешто што е живо. Најскапоцено,
оваа палпитација, нешто неочекувано,
овој од жар направен сон, песна, молитва.
Прекрасна забава за која никогаш нема своевремено да дознаеме што била, дали била, дали беше била, дали би била.

Translation from English into Macedonian: Daniela Andonovska-Trajkovska

***

Ատոմները

Հարգանքի տուրք մադամ Կյուրիին
Ապրելն աշխարհի ամենաինտիմ բանն է:
Դա մաշկի վրա շրջակա օդի շոյանքը զգալն է:
Լինել արթուն: Արթուն լինել մահից: Կենդանի լինել:
Ոչնչի սահմաններն անցած լինել ու
գալ բնակություն հաստատելու
տարածության այս մեղմ գոտում,
ուր հիվանդությունը կյանք է կոչվում:
Լինել այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ կենդանի է:
Թանկը, այս սրտխփոցը, անսպասելին,
այս խանդավառ երազը, այս խառնաշփոթը,
հանդարտությունը, երգը, աղոթքը:
Հիանալի ժամանց, որի մասին
մենք երբեք ժամանակին չենք իմանա,
թե ինչ էր, եթե էր, եթե լիներ, եթե եղել է:

Armenian translation Armenuhi Sisyan

***

ATOM

Tribute to Mme Curie

Hidup adalah hal yang paling intim di dunia.
Mereguk kulitmu dicumbu
oleh udara sekitarnya. Agar tetap terjaga
Terjaga dari kematian. Menjadi hidup
Setelah melalui batas
entah dari mana nampak hendak menetap
di zona yang sejuk di tempat ini
dimana penyakit disebut semangat kehidupan
Menjadi hidup. Sangat berharga,
detak jantung, tak terduga
semangat ini menjadi mimpi, ganguan dari
ketenangan, lagu, doa
Hiburan meriangkan
kita tidak pernah akan tahu pada masanya
apakah itu, jika itu ada, jika itu pernah ada, jika itu mungkin terjadi

Translation Lily Siti Multatuliana (Indonesia)

(Juan Gil-Albert)

 

Recueil: ITHACA 685
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Les temps vécus… (Gérard Berréby)

Posted by arbrealettres sur 16 mars 2021



    

Les temps vécus…

les temps vécus n’étaient pas ceux d’aujourd’hui
après avoir distillé
la discorde à tous les étages
nous voilà bardés
d’incertitudes majeures
apeurés et perdus
le bruit de l’impuissance
les gens meurent et d’autres parlent
trop beaucoup trop
il n’y a plus de place dans les cimetières
l’espace se rétrécit
le temps se dilate
les heures se confondent
et les jours s’éloignent
la maladie d’un monde malade
peur angoisse terreur
suintent sous le masque tragique
des apparences

(Gérard Berréby)

Découvert ici: https://schabrieres.wordpress.com/

Recueil: Le Silence des mots
Traduction:
Editions: Allia

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Visages (Charles Juliet)

Posted by arbrealettres sur 6 février 2021




    
Visages qui apaisent

Visages qui ne sont que refus

Visages au regard éteint

Visages que la timidité verrouille

Visages qui inquiètent

Visages creusés par la faim

Visages qui ouvrent la porte
sur une amitié

Visages vides qui ne laissent
pressentir aucun arrière-pays

Visages dévastés par la maladie

Visages empreints d’une bonté
qui réchauffe

Visages durcis par la haine

*

Visages où demeurent les traces
du combat qui les a pacifiés

Visages qui vous font
vous rétracter

Visages trop lisses
sur lesquels rien ne se lit

Visages dont la dureté
vous glace vous scelle les lèvres

Visages douloureux
où affleure un secret
qu’on aimerait connaître

Visages et regards
de ceux qui sombrent

Visages qu’un excès de souffrance
a figés à jamais
au-delà du désespoir

Visages à l’expression
décidée et hautaine

Visages qui rayonnent
une douce lumière
et dont on garde la nostalgie

*

Visages compassés
façonnés par les conventions

Visages qui consentent
au regard qui les pénètre

Visages las impavides
revenus de tout

Visages d’enfants
d’une grâce infinie

Visages concentrés
à l’écoute
du murmure intérieur

Visages dont la beauté
émerveille

Visages qui vous ouvrent
vous dilatent
vous aimantent

Visages visages visages

Une des grandes et inépuisables
richesses de la vie

(Charles Juliet)

 

Recueil: Moisson
Traduction:
Editions: P.O.L.

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ce qui m’appartient (Fily Dabo Sissoko)

Posted by arbrealettres sur 16 octobre 2020



Fily Dabo Sissoko 
    
Ce qui m’appartient

Ce qui m’appartient, ce n’est point l’habit que j’endosse.
D’autre en ont, tout pareils.
Ce n’est point la case qui abrite mes nuits. D’autres en ont, tout pareilles.
Ce n’est point la bonne chère. D’autres font mieux, en tous genres.
Ce n’est point la fortune. Elle vient et passe comme bulle de savon.
Ce n’est point la misère. Elle accable d’autres malheureux, bien plus que moi.
Ce qui m’appartient, c’est la maladie : personne ne vient souffrir à ma place.
Ce qui m’appartient, c’est le remords. Personne ne vient l’endurer à ma place.
Il me dévore de l’intérieur, avive mes réflexes et peut m’entraîner à des actes de désespoir.
Ce qui m’appartient, c’est ma foi qui me suit dans la tombe,
livré aux termites et aux asticots, serré de partout par cette poussière
qui m’a donné naissance; et à laquelle j’ai fait retour.

(Fily Dabo Sissoko)

 

Recueil: 120 nuances d’Afrique
Traduction:
Editions: Bruno Doucey

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ceux qui rêvent Pomme (Claire Pommet)

Posted by arbrealettres sur 20 décembre 2019




    
Ceux qui rêvent
Pomme
Mes nuits blanches ne sont pas blanches, à peine claires
Semées d’étoiles
Petits trous dans la toile étanche
Tristes strass sur le voile
Et moi, envoûtée de ténèbres
Je passe des heures infinies
À compter les moutons funèbres
Qui tapissent mes insomnies

Ah minuit est là
Ah je ne dors pas

Et moins je dors et plus je pense
Et plus je pense et moins j’oublie
L’immense impasse, l’espace immense
Qui s’étendent au fond de mon lit
C’est inouï tous ces silences
Qu’il est cosmique cet ennui
Dois-je recourir à la science?
Anesthésier l’insomnie?

Ah minuit est là
Ah je ne dors pas

Et puis passé minuit je danse
Au rythme des tachycardies
Et tout s’emballe et tout balance
Et tout m’étale et tout me fuit
La lune est un fruit un peu rance
La vie est une maladie
Ceux qui rêvent ont bien de la chance
Et les autres ont des insomnies
Ceux qui rêvent ont bien de la chance
Et les autres ont des insomnies
Ceux qui rêvent ont bien de la chance
Quant à moi j’ai des insomnies

Ah minuit est là
Ah je ne dors pas
Ah minuit est là
Ah je ne dors pas
Je ne dors pas
Je ne dors pas
Je ne dors pas

(Claire Pommet)

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Il n’y a que la vie (Daniel Biga)

Posted by arbrealettres sur 15 décembre 2019



Illustration: Jérôme Royer
    
Il n’y a que la vie

Excusez-moi je ne vais pas très bien
mais vous non plus peut-être …
les masques que jour après jour
les masques que d’instant en instant
je porte pour me dérober à moi-même :
qui suis-je ?

une souffrance qui s’aiguise puis s’émousse
une peur qui s’épuise et se revigore
une souffrance une peur
mais il ne s’agit pas que de cela encore
derrière les mots qu’y a-t-il ? qui est là ?
derrière les mots peut-être rien n’existe
mais « rien » encore n’est qu’un mot
alors comment dire l’au-delà des mots

excusez-moi je ne vais pas très bien
mais vous non plus peut-être …
« le bonheur est une décision » (Tilman) peut-être
pourtant je n’arrive pas à la prendre
mais peut-être certains sont-ils plus doués
mais peut-être ai-je raté un aiguillage mais
je ne sais pas grand-chose je ne sais pas vraiment
effectivement j’ai l’impression de n’avoir pas décidé de ma vie
mais sans doute n’est-ce qu’une impression
ni le monde où je suis né ni la famille où j’ai grandi
ni la tristesse qui peu à peu m’a enveloppé
ni les métiers que j’ai faits ou n’ai pas faits
ni les lieux où j’ai vécu ou n’ai pas vécu
ni les femmes que j’ai aimées ou n’ai pas aimées
IL N’Y A QUE LA VIE

Martine Raymond Robert Michel Marie-Claude Yves …
le suicide fut-il votre décision ?
Laurence Jean-Claude André Christiane Tahar Rabah Gilles …
la maladie de la mort fut-elle votre choix ?

J’ai vécu légèrement sans ancre ni boussole
plus d’une fois rompant mes minces amarres flottantes
comme si j’allais mourir jeune
et voilà que je ne le suis plus
qu’il me reste peut-être même longtemps à tirer
j’appréhende ce ne sera pas facile facile
– est-ce ma seule lucidité ?
l’art d’aujourd’hui ne correspond guère à ce que je cherche
pourtant dès que j’affirme ou nie quoi que ce soit
mes propos ne sont que masques et démasques
dans son infinité de courants et de mouvances
indéchiffrables inconnus inclassifiables infigeables
IL N’Y A QUE LA VIE

[…]

(Daniel Biga)

Découvert ici: http://laboucheaoreilles.wordpress.com/

Recueil: Il n’y a que la vie
Traduction:
Editions: Castor Astral

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Beaucoup d’hommes souffrent de la solitude (Gilles Weinzaepflen)

Posted by arbrealettres sur 16 octobre 2019



Illustration: Edvard Munch
    
Beaucoup d’hommes souffrent de la solitude. Ils ne sont pas
forcément méchants, ils ne sont pas forcément sournois. La
solitude s’abat sur eux comme l’aigle fond sur sa proie,
l’enfant sur sa glace, la glace dans sa main. On ne choisit
pas la solitude comme on choisit framboise: c’est elle,
framboise, qui vous choisit comme cône.

La solitude n’est pas une maladie, elle ne s’attaque pas
aux fonctions vitales. Pas de symptôme, pas de traitement:
autour de soi le lien se défait et l’on reste seul au bord
de la route, dans le fossé, comme la casserole détachée du
pare-choc arrière de la voiture des jeunes mariés, avec
quelques éraflures sur le manche.

La solitude crée le personnage du solitaire, comme la mort
crée le mort. Elle lui donne ce nom que lui-même porte comme
une croix:

– Tiens, voilà le solitaire.

(On entend un bruit de casserole)

(Gilles Weinzaepflen)

 

Recueil: Noël Jivaro
Traduction:
Editions: Le clou dans le fer

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

NOSTALGIE (Giuseppe Ungaretti)

Posted by arbrealettres sur 1 octobre 2019



Illustration
    
NOSTALGIE

Quand la nuit
est au point de finir
au temps que le printemps est proche
et que rarement
quelqu’un passe

Sur Paris se condense
une obscure couleur
de larme

Au coin
d’un pont
je contemple
le silence sans limite
d’une fille
ténue

Nos deux
maladies
se confondent

Et comme emportés
on demeure

(Giuseppe Ungaretti)

 

Recueil: Vie d’un homme Poésie 1914-1970
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

POUR CONCLURE (Menno Wigman)

Posted by arbrealettres sur 22 septembre 2019




    
POUR CONCLURE

Je connais l’affliction des copyrettes,
des hommes mornes aux journaux jaunis,
des mères à lunettes aux avis de déménagement,

l’odeur des papiers à lettres, relevés de compte,
formulaires d’impôts, contrats de location,
cette encre de rien qui dit que nous existons.

Et j’ai vu des cités les dortoirs mort-nés,
où sans gloire les hommes contrefont des hommes,
et presque sans défaut la rue une rue.

Qui est-ce qu’ils copient ? Qui est-ce que
je copie moi-même ? Père, mère, monde, ADN,
te voilà avec un nom radieusement tien,

dans la tête un espoir habilement calqué
de repos, promotion, progéniture et chèques.
Et moi, qui glapissant habite ces tercets,

si seulement j’avais choses nouvelles à dire.
Lumière. Ciel. Amour. Maladie. Mort.
Je connais l’affliction des copyrettes.

***

TOT BESLUIT

Ik ken de droefenis van copyrettes,
van holle mannen met vergeelde kranten,
bebrilde moeders met verhuisberichten,

de geur van briefpapieren, bankafschriften,
belastingformulieren, huurcontracten,
die inkt van niks die zegt dat we bestaan.

En ik zag.Vinexwijken, pril en doods,
waar mensen roemloos mensen willen lijken,
de straat haast vlekkeloos een straat nabootst.

Wie kopiëren ze? Wie kopieer
ik zef? Vader, moeder, wereld, DNA,
daar sta je met je stralend eigen naam,

je hoofd vol snugger afgekeken hoop
op rust, promotie, kroost en bankbiljetten.
En ik, die keffend in mijn canto’s woon,

had ik maar iets nieuws, iets nieuws te zeggen.
Licht. Hemel. Liefde. Ziekte. Dood.
Ik ken de droefenis van copyrettes.

(Menno Wigman)

 

Recueil: L’affliction des copyrettes
Traduction: Pierre Gallissaires et Jan H. Mysjkin
Editions: Cheyne

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

MALENTENDU (Menno Wigman)

Posted by arbrealettres sur 21 septembre 2019



Illustration: René Baumer
    
MALENTENDU

Ceci sera un poème triste. Je ne sais pas très bien
pourquoi je crache ce secret, mais depuis environ
trois mois je crois de plus en plus que la poésie
n’est pas une forme de charité. Plutôt une maladie
que l’on partage avec une poignée d’idiots sans espoir,

une plainte raffinée qui surtout ennuie les autres,
et la nuit – ce n’est pas un art de guérir.
La chambre reste une chambre, le lit un lit.
Ma vie est gâtée par la poésie et même
si je savais mieux avant, je ne me fais aucune illusion

quand, avec ce petit tas d’imprimés, je tracasse
soixante-quatre lecteurs ou, pire, abats deux arbres.

***

MISVERSTAND

Dit wordt een droef gedicht. Ik weet niet goed
waarom ik dit geheim ophoest, maar sinds een maand
of drie geloof ik meer en meer dat poëzie
geen vorm van naastenliefde is. Eerder een ziekte
die je met een handvol hopeloze idioten deelt,

een uitgekookte klacht die anderen vooral verveelt
en ‘s nachts — een heelkunst is het niet.
De kamer blijft een kamer, het bed een bed.
Mijn leven is door poésie verpest en ook
al wist ik vroeger beter, ik verbeeld me niets

wanneer ik met dit hoopje drukwerk vierenzesti g
lezers kwel of, erger nog, twee bomen vel.

(Menno Wigman)

 

Recueil: L’affliction des copyrettes
Traduction: Pierre Gallissaires et Jan H. Mysjkin
Editions: Cheyne

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :