Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘orange’

ELCA ET MONTGÓ (Francisco Brines)

Posted by arbrealettres sur 6 juillet 2021



IN MEMORIAM, THE SPANISH POET FRANCISCO BRINES
Francisco Brines, receiving at his home Elca, Oliva
from the Spanish king and queen the Cervantes Prize, 12th May 2021
    
Poem in French, Spanish, Dutch, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian,
Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Icelandic, Russian,
Filipino, Hebrew, Tamil, Kurdish, Bangla, Irish, Serbian, Macedonian, Armenian,
Malay, Indonesian, Catalan

Poem of the Week Ithaca 687 « ELCA AND MONTGÓ » FRANCISCO
BRINES, Spain (1932─2021)
de “Poesía completa 1969─1997”, Tusquets Editores
– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt

***

ELCA ET MONTGÓ
à Angelika Becker

La sombre mort des orangers
m’éblouit ;
la lune se lève orange et sèche
derrière une mer de plomb.
Dans le lointain, la montagne exhale un air
bleu ; la mer la rend humide,
s’y abandonne. Et ainsi depuis des siècles
l’ombre tombe sur la douleur de sa rudesse.
Les maisons ouvrent leurs paupières,
le versant s’illumine, vibrant
le cœur aspire à des êtres qu’il ne connaît pas ;
et le souvenir en rappelle d’autres.
Invisible un arôme de jasmin pénètre
ma chemise, éloigne un peu de sueur de ma peau ;
et cette poussière que le vent dépose
a disparu dans la nuit,
sourd fossoyeur de mon temps.
Le jour était compatissant,
et la terre épuisée reconnaissante,
avec amour je veille sur la tendresse
avec laquelle je meurs aujourd’hui.

Traduction de Elisabeth Gerlache

(Francisco Brines)

***

ELCA Y MONTGO

A Angelika Becker

La tenebrosa
muerte de los naranjos
deja ciegos mis ojos;
anaranjada y seca, sale la luna
detrás de un mar de plomo.
Lejana, la montaña respira un aire
azul; la moja el mar,
en él descansa. Y así la sombra cae,
desde siglos, sobre el dolor de su dureza.
Abren los párpados las casas,
se enciende la ladera, tembloroso
añora el corazón seres que desconoce;
y al recuerdo regresan otros seres.
Invisible, un aire de jazmín
penetra en mi camisa, de mi carne separa
leve sudor; y este polvo soplado
se ha perdido en la noche,
sorda sepulturera de mi tiempo.
Fue el día piadoso,
y a la tierra gastada, agradecido,
miro con buen amor,
por la delicadeza con que hoy muero.
FRANCISCO BRINES

***

ELCA EN MONTGÓ
Voor Angelika Becker

De duistere dood van de sinaasappelbomen
verblindt mijn ogen;
oranje en droog komt de maan op
achter een zee van lood.
In de verte, ademt de berg een blauwe
lucht; de zee maakt hem vochtig,
rust erop uit. Zo valt sinds eeuwen
de schaduw op de pijn van zijn hardheid.
De huizen openen hun ogen,
de helling van de berg licht op, trillend
hunkert het hart naar wezens die het niet kent;
en de herinnering roept andere wezens terug.
Onzichtbaar doordringt een geur van jasmijn
mijn hemd, verwijdert wat zweet van mijn huid;
en dit aangewaaid stof
is verdwenen in de nacht,
dove doodgraver van mijn tijd.
De dag was meedogend,
en de uitgeputte aarde dankbaar,
liefdevol bescherm ik de tederheid
waarmee ik heden sterf.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

ELCA AND MONTGÓ *

* Elca, name of Brines house, Montgo, mountain range, seen from his house
To Angelika Becker
The dark death of the orange trees
blinds my eyes;
orange and dry, rises the moon
behind a sea of lead.
In the distance, the mountain breathes blue air;
the sea wets it, in its slumber. And so the shadow falls,
for centuries, over the ache of its roughness.
The houses open their eyelids,
the hillside lights up, trembling,
the heart yearns for beings it does not know;
and other beings return to remembrance.
Invisible, an air of jasmine
penetrates my shirt, from my flesh it lifts
light sweat; and this blown dust
is lost in the night,
deaf gravedigger of my time.
It was the merciful day,
and to the worn-out earth, grateful,
I look lovingly,
for the gentleness with which I die today.

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

***

ELCA E MONTGÓ *

Elca: casa de Brines, Montgo. Monti vicino della casa,
al Angelika Becker
La tenebrosa morte degli alberi di arancio
acceca i miei occhi;
arancione e secca, sorge la luna
dientro un mare di piombo.
Distante, la montagna respire l’aria blu;
il mare la bagna, nel suo sonno. E così cala l’ombra,
per secoli, sul dolore della sua durezza.
Le case aprono le loro palpebre,
si illuminano le colline, tremolanti,
il cuore brama esseri che non conosce;
mentra altri esseri tornano alla memoria.
Invisibile, un sentore di gelsomino
penetra la mia camicia, dalla mia carne separa
un sudore leggero; e questa polvere soffiata via
si perde nella notte,
becchino sordo del mio tempo.
È stato un giorno pietoso,
e per la logora terra, grato,
ho lo sguardo amorevole,
per la dolcezza con cui muoio oggi.

Traduzione di Luca Benassi

***

ELCA ET MONTGÓ
für Angelika Becker

Der dunkle Tod der Orangenbäume
blendet meine Augen;
orange und trocken, geht der Mond auf
hinter einem Meer aus Blei.
In der Ferne atmet der Berg blaue Luft aus;
benetzt das Meer,
ruht darin aus. Und so fällt, seit Jahrhunderten,
der Schatten auf den Schmerz seiner Härte.
Die Häuser öffnen ihre Augenlider,
der Hang leuchtet auf, und zitternd
sehnt sich das Herz nach Wesen die es nicht kennt
und in der Erinnerung tauchen andere Wesen auf.
Unsichtbar, durchdringt ein Hauch von Jasmin
mein Hemd, nimmt von meiner Haut leichten Schweiß;
und dieser verwehte Staub
ist in der Nacht verloren,
taube Totengräber meiner Zeit.
Es war der fromme Tag,
und auf die abgenutzte Erde, dankbar,
schaue ich liebevoll,
für die Sanftheit, mit der ich heute sterbe

Übersetzung Germain Droogenbroodt – Wolfgng Klinck

***

ELCA E MONTGÓ *
Para Angelica Becker

A tenebrosa morte das laranjas
deixa cego os meus olhos;
alaranjada e seca sai a lua
detrás de um mar de chumbo.
Distante, a montanha respira um ar
azul; o mar a molha,
nele descansa, assim a sombra cai,
desde séculos, desde a dor de sua dureza.
Abrem as pálpebras as casas,
acende-se a ladeira, já tremendo
sente falta o coração de seres estranhos;
e à memória regressam outros seres.
Invisível, um ar de jasmim
penetra em minha camisa, da minha carne separa
leve suor; e este pó que é um sopro
perdeu-se pela noite,
surda sepultura desse meu tempo.
Foi o dia piedoso,
e para a terra gasta, agradecido,
olho amorosamente,
com a delicadeza com que hoje morro.

Tradução ao português: José Eduardo Degrazia.

***

ELCA E MONTO
A Anglelika Becker

La tinibrusa
Morti di l’aranci
M’annorba l’occhi
Aranciata e sica, nchiana la luna
Darreri un mari di chiummu.
Luntanu la muntagna rispira n’aria
Azzola; lu mari l’abbagna,
Si riposa in iddu. E d’accussì l’ummira cadi
Di seculi, supra lu duluri di la so durizza.
Li casi aprunu li so pinnulara,
Li pinnini s’addumanu, trimanti
Lu cori spinna pi esssiri ca non canusci
E autri essiri tornanu a la mimoria.
…nvisibili, n’aria di girsuminu
Penetra nta me cammisa ,sipara
Di la me peddi lu liggeru suduri; e sta purviri ca vola
Si pirdiu nta la notti,
Surdu sepulturariu dû me tempu.
La jurnata fu piatusa
E la terra scunzata, cuntentu
Taliu cu bon amuri
Pir la dilicatizza cu la quali oy moru.

Traduzioni in sicilianu di Gaetano Cipolla

***

ELCA ȘI MONTGÓ *
pentru Angelika Becker

Tenebroasa moarte a portocalilor
îmi lasă ochii orbi;
portocalie și ofilită, răsare luna
din dosul mării plumburii.
În depărtări, muntele suflă aer
albastru; e înmuiat de marea
în care odihnește. Și astfel, umbra cade,
pe veci acoperind asprimea suferinței.
Casele își deschid pleoape,
se aprinde panta, și, tremurătoare,
inima duce dorul făpturilor pe care nu le-a cunoscut;
iar în memorie revin alte ființe.
Imperceptibilă, o boare de iasomie
îmi intră sub cămașă, de carne desprinzându-mi
sudoarea diafană; și praful adiat,
în noapte se destramă,
surd mi-e groparul timpului.
A fost pioasă ziua,
iar glia consumată,
cu dragoste o contemplu, îi sunt îndatorat,
pentru delicatețea cu care astăzi mor.

Traducere Gabriela Căluțiu Sonnenberg

***

ELCA I MONTGÓ
Angelice Becker

Mroczna śmierć pomarańczowych drzew
poraża moje oczy,
pomarańczowa i sucha − wschodzi księżyc
zza ołowianego morza.
W oddali góra oddychająca błękitnym powietrzem;
morze ją oblewa, a ona spoczywa w nim. I cień pada
od wieków na twardy jej ból.
Domy otwierają powieki,
zapalają się zbocza wzgórz, migocą,
tęskni serce do istot, których nie rozpoznaje,
gdy inne istoty powracają do pamięci.
Niewidoczny jaśminowy powiew
przenika w moją koszulę, odrywa od ciała
delikatny pot; i ten wypełniający kurz
zagubił się w nocy, głuchej,
która pogrzebała mój czas.
Dzień ten był w miłosiernym żalu
i na tę ziemię wykorzystaną,
patrzę z miłością, wdzięczny
za tę lekkość, z jaką dziś umieram.
Przekład na polski: Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka

Translation into Polish by : Mirosław Grudzień – Małgorzata Żurecka

***
ΕΛΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΤΓΚΟ

Για την Αγγέλικα Μπέκερ
Ο μαύρος θάνατος των πορτοκαλόδεντρων με τυφλώνει,
Πορτοκαλί και αφυδατωμένο το φεγγάρι
Υψώνεται πίσω απ’ τη μολυβένια θάλασσα,
στον ορίζοντα, το βουνό αναπνέει γαλανό αέρα
καθώς η θάλασσα δροσίζει τον ύπνο του. Έτσι
πέφτει κι ο ίσκιος, αιώνες τώρα, πάνω απ’ τον πόνο
της αγριάδας του.
Τα σπίτια ανοίγουν τα ματόκλαδα τους
η βουπλαγιά φωτίζεται, τρεμουλιαστά,
η καρδιά ποθεί άγνωστους ανθρώπους
που επιστρέφουν στη μνήμη της.
Αόρατος αγέρας με άρωμα γιασεμιού
εισχωρεί στο πουκάμισο μου, εντείνει
τον ιδρώτα του δέρματος μου κι αυτή
η σκόνη που αιωρείται χάνεται στη νύχτα
μουγγός νεκροθάφτης του χρόνου μου.
Ήταν η μέρα που συγχωρούσε και
στη ταλαίπωρη γη φαίνομαι αξιαγάπητος
μέσα στην αξιοπρέπεια που πεθαίνω σήμερα.
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Transllation into Greek by Manolis Aligizakis

***

埃尔卡和蒙哥

致安吉丽卡·贝克尔
这些橘子树的黑暗死亡
蒙蔽了我的眼睛;
橘黄和微薄的月亮,在
铅的海洋后面升起。
在远方,那座山呼吸着蓝空气;
大海湿润了它,在它睡时。所以几世纪了,
阴影降落在它粗糙的痛苦上。
房子睁开了它们的眼睛,
山坡上的灯光亮了,颤抖着
心渴望它不了解的生命;
而其它生命回归记忆。
隐隐约约,一股茉莉花气息
透过我衬衫,从我的肉体提取
轻微的汗;还有这扬尘
迷失于夜晚,
我那个时代的聋哑掘墓人。
那曾是仁慈的日子,
且对那疲惫的大地,感恩不尽,
我用心地寻找,
我今天死去的柔和方式。
原 作:西班牙 弗朗西斯科·布里内斯(1932-2021)
英 译:比利时 杰曼·卓根布鲁特-斯坦利·巴坎
汉 译:中 国 周道模 2021-6-3

Translation into Chinese by William Zhou

***

إلى أنجيليكا بيكر

ِر البرتقال أعمى بصري،
المو ُت القاتم ألشجا
َف بحر رصاصي.
يتوارى القمُر الشاحب الجاف خل
وفي األفُق البعيد ين ُّث الجب ُل هوا ٌء أزرق؛
فير ّطبه البح ُر خالل ُسباته. بعدها يسود ال ِظ ّل لقرون على وجع المعاناة.
تشرعُ البيوت أبوابها،
ويُضيء جانب التِالل،
فيشتاق القل ُب ال ُمرتجف إلى أشخا ٍص ال يعرفهم.
وإلى آخرين تجي ُش بهم الذكريات.
ا خفيفًا،
ّل من لحمي إلى قميصي، لينضح عرقً
يضوعُ عبق الياسمين الالمرئي فيتسل
يتوارى هذا الغُبار الخان ُق في جو ِف الليل،
ار قبور أصٌم ٍٍ في هذا الزمان.
مثل حفّ
كان يوم الرحمة،
أشعُر باالمتنان لألرض البالية،
ّع بشغ ٍف لموتي اللطيف ذاك الذي يبدو وشي ًكا.
وأتطل

Translation into Arab by Sara Slim

***

एल्का और मोंटगोज़

एंजेलिका बेकर को
संतरेके पेडों की कािी मौत
मेरी आँखों को अंधा कर देता है;
नारंगी और सूखा, चाँद उगता है
सीसेके समुद्र के पीछे।
दरूी में, पहाड नीिी हवा मेंसांस िेता है;
समुद्र उसेगीिा कर देता है, उसकी नींद में।
और इसलिए छाया गगरती है,
सददयों से, अपनेखुरदरापन के दददपर।
घरों की पिकें खुि जाती हैं,
पहाडी रोशनी करती है, कांपती है,
ददि उन प्राणियों के लिए तरसता हैजजन्हेंवह नहींजानता;
और अन्य प्रािी याद मेंिौट आतेहैं।
अदृश्य, चमेिी की हवा
मेरी कमीज मेंघुस जाता है, मेरेमांस सेवह उठ जाता है
हल्का पसीना; और यह उडती धूि
रात मेंखो जाता है,
मेरेसमय का बहरा कब्र खोदनेवािा।
यह दयािुददन था,
और घघसी-पपटी धरती के लिए, आभारी,
मैंप्यार सेदेखता हूँ,
उस नम्रता के लिए जजसके साथ मैंआज मरा।

Hindi translation by JyotirmayaThakur.

***

エルカとモントゴ

〜アンジェリカ・ベッカーへ
柑橘の木の暗い死は私を盲目にした
オレンジ色の乾いた月は
鉛の海の後ろに昇る
遠くには山が青い空気を吸い込む
海がそのまどろみの中でまわりを湿らせ
そして影が降りてくる
何世紀も、何世紀も
その荒々しい痛みでもって
家々は瞼を開く
山腹は灯りをともし、震えている
心は未だ知らない存在にあこがれ、
他のものは記憶に戻ることを願う
目に見えない、ジャスミンの香りは
着ているシャツを通り抜け、
私の肉体を軽く汗ばませる
そしてこの飛ばされた細粉は
夜になると消えて無くなるのだ
現代の耳聞こえぬ墓掘り人である
安楽な一日であった
そして疲れ果てた地球に感謝する
優しさを持って今日死んでいく私は
愛に包まれている

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

الکا و مونتگو

برای آنجلیکا بکر
مرگ سیاه درختان پرتقال چشمانم را نابینا می کند؛
نارنجی و خشک، ماه طلوع می کند
از پشت دریای سرب .
از دوردست ها، کوه هوای آبی را استنشاق می کند؛
دریا مرطوبش می کند، در خوابی سبک. و سایه ها بر او می افتند،
برای قرنها، بر روی درد ناهمواری آن.
خانه ها پلک هایشان را باز میکنند،
دامنهی تپه روشن می شود، میلرزد،
قلب برای آنانی که نمی شناسد خمیازه میکشد
و آنانی دیگر که به یاد می آوری .
نامرئی، هوای یاسمن
به. پیراهنم نفوذ می کند، بدنم عرق سبکی می کند؛
و گرد و خاکی که بلند شده
در شب گم می شود،
گورکن ناشنوای زمان من.
آن روز پر رحمت بود .
و به زمین فرسوده سپاسگزار،
من عاشقانه نگاه می کنم،
بخاطر لطافتی که امروز با آن می میرم .
فرانسیسکو برینس، اسپانیا،) ۲۰۲۱ -۱۹۳۲ )
ترجمه: سپیده زمانی

Translation into Farsi by Sepideh Zamani

***

ELCA OG MONTGÓ *

1 Elca er hús skáldsins og Montgó er fjallið sem blasir við úr
Til Angeliku Becker
Dimmur dauði appelsínutrjánna
blindar augu mín;
appelsínugulur og þurr rís máninn
handan við blágráan sjó.
Í fjarska andar fjallið bláu lofti;
sjórinn vætir það í svefni. Og þannig fellur skugginn
öldum saman yfir úfna kvöl þess.
Húsin opna augun,
hlíðin ljómar upp, skelfur,
hjartað þráir óþekktar verur;
og aðrar verur minna á sig.
Ósýnilegur jasmínuilmur
smýgur í skyrtuna mína, lyftir frá holdinu
léttum svita; og rjúkandi rykið
hverfur inn í nóttina,
daufdumban grafara tíma míns.
Það var hinn náðuga dag,
og til örmagna jarðar
lít ég í ást og þakklæti,
fyrir hvað ég fæ hægt andlát í dag.
Þór Stefánsson þýddi

Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

ЭЛЬКА И МОНТГО

Посвящается Анжелике Бекер
Темная смерть апельсиновых деревьев
ослепляет мне глаза;
оранжево и сухо всходит луна
из моря свинца.
Вдалеке дышит гора голубым
воздухом; он влажен из-за моря,
он отдыхает. Так падает веками
тень на боль его резкости.
Дома открывают глаза,
горный склон проясняется, дрожа,
сердце стремится к тем существам, которых еще не знает;
а воспоминания возрождают других существ.
Невидимо проникает запах жасмина сквозь
мою рубашку, убирает немного пот с кожи;
и эта прилетевшая пыль
исчезает в ночи,
глухом могильщике моего времени.
День был милостив,
и на истощенную землю смотрю я
с благодарностью за нежность,
с которой сегодня я умру.
Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой

Translation into Russian by Daria Mishueva

***

ELCA AT MONTGÓ *

name of Brines house, Montgo, mountain range, seen from his house
Para kay Angelika Becker
Ang madilim na pagkamatay ng mga puno ng kahel
ay bumubulag sa aking mga mata;
kulay kahel at tuyot,sumisikat na ang buwan
sa likod ng dagat na kulay kalawang.
Sa di kalayuan, ang bundok ay huminga ng kulay bughaw na hangin;
ginising ito ng dagat, sa kanyang pagkakatulog. Kaya ang anino ay nahulog
daang taon, nagtiis sa pagiging magaspang nito.
Ibinukas ng mga tahanan ang talukap ng kanilang mga mata
nagniningning ang gilid ng burol, nanginginig,
nananabik ang puso sa mga nilalang na hindi nito nakikilala;
at ang ibang nilalang na bumalik sa alaala.
Hindi nakikita. Hanging amoy sampaguita
ay nanuot sa aking damit, mula sa aking katawan ay
bahagya akong pinawisan;at ang hinipan na alikabok
ay nawala sa gabi,
binging tagahukay ng aking libingan sa aking panahon.
Ito ang araw ng maawain
at sa pagod ng lupa, nagpapasalamat,
Nagmumukha akong mapagmamahal
dahil sa kahinahunan na kung saan ako ay namatay ngayon

Translation into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

אלקה ומונטגו* / פרנציסקו בריינס

לאנג’ליקה בקר
הַ מָּ וֶת הָּ אָּ פֵ ל שֶ ל עֲצֵי הַ תַ ּפּוז
מְ סַ מֵ א אֶ ת עֵ ינַי;
כָּתֹם וְיָּבֵ ש , עֹולֶ ה הַ יָּרֵ חַ
מֵ אֲחֹורֵ י יָּם שֶ ל עֹופֶרֶ ת.
בַ מֶ רְ חַ קִּ ים, הָּ הָּ ר נֹושֵ ם אֲוִּיר כָּחֹל;
הַ יָּם מַ רְ טִּ יב זֹאת, בִּ שְ נָּתֹו. וְכְָּך נֹופֵ ל הַ צֵל,
מֵ אֹות בַ שָּ נִּים, מֵ עַ ל לִּ כְאֵ ב חִּ סְ ּפּוסֹו.
הַ בָּ תִּ ים ּפֹותְ חִּ ים אֶ ת שְ מּורֹות עֵ ינֵיהֶ ם,
צֶלַ ע הָּ הָּ ר מּואָּ ר, רֹועֵ ד,
הַ לֵ ב מְ יַחֵ ל לִּ בְ רִּ יֹות שֶ אֵ ינֹו מַ כִּיר;
ּובְ רִּ יֹות אֲחֵ רֹות חֹוזְ רֹות אֶ ל הַ זִּ כָּרֹון.
בִּ לְ תִּ י נִּרְ אֶ ה, אֲוִּיר יַסְ מִּ ין
חֹודֵ ר לְ חֻ לְ צָּתִּ י, מִּ בְ שָּ רִּ י הּוא מֵ רִּ ים
זֵעָּ ה קַ לָּ ה; וְאֹותֹו אָּ בָּ ק נִּשָּ א
אֹובֵ ד בַ לַ יְלָּ ה,
קַ בְ רָּ ן חֶ רֶ ש שֶ ל זְ מַ נִּי.
זֶה הָּ יָּה יֹום רַ חּום,
וַאֲנִּי מַ בִּ יט בְ אַ הֲ בָּ ה
אֶ ל הָּ אֲדָּ מָּ ה הַ שְ חּוקָּ ה, אֲסִּ יר תֹודָּ ה,
בְ שֶ ל הָּ עֲדִּ ינּות עִּ מָּ ּה אֲנִּי מֵ ת הַ יֹום.

Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

எல் க ோவும் மோண் ட்க ோவும்!

அஞ்செலிகா செக்கருக்கு
ஆரஞ்சு மரங்களின் இருண் ட இறெ்பு
என் கண் களள குருடாக்குகிறது!
ஆரஞ்சும், காய்வதும் செட்கடலின் பின்னாெ்
ெந்திரளன எழுெ்புகிறது.
ச ாளெவிெ் மளெ நீ ெக்காற்ளற சுவாசிக்கிறது
கடெ் ஈரமாக்குகிறது அ ன் தூக்க ்திெ்.
எனவவ நிழெ் ொய்கிறது நூற்றாண் டுகளுக்கு
கடுளமயான வலிக்கு வமவெ
வீடுகள் கண் இளமகளள ்திறக்கின் றன
மளெெ்ெக்கம் நடுங்கிக்சகாண் வட சவளிெ்ெம் ருகிறது
ச ரியா ளவகள் குறி ்து இ யம் விம்முகிறது
மற்றளவகள் நிளனவிற்கு ்திரும்புகின் றன!
மெ்லிளகயின் மணம், காற்று கண் களுக்கு ்ச ரிவதிெ்ளெ
எனது ெட்ட்ளடளய ்துளள ்து, எனது ெள யினின்று
சிறு வியர்ளவளய எழுெ்புகிறது. அடிக்கெ்ெட்ட இந் ்துகள்
இரவிெ் இழக்கெ் ெடுகிறது!
எனது காெ ்தின் செவிட்டு க்கெ்ெளற வ ாண் டி!
அது ஒரு இரக்கம் நிளறந் நாள்
ொழ்ெட்ட பூமி நன்றிொராட்டுகிறது!
அளமதியுடன் நான் இறக்கும் இந் நாளள
வநெ ்வ ாடு வநாக்குகிவறன்!
ஆக்கம்/சமாழிமாற்றம்

Translation into Tamil by Dr. N V Subbaraman

***

ELKA Û MONTGO
Bona Angelika Becker

Mirina tarî ya dara piruqalê
çevhên min ronîdike;
pirtuqalî û hişkanî
hêv hiltê li paş zeryayeke zirêçî.
Ji dûr ve çiya hinase bi bayê hişîn dike,
zeryayê şildike,
tê de vedihese.
Û weha ji sedsalan ve sî
bi ser êşên wî yî giran de têxwr.
Xanî pîloyên xwe vedikin,
kendal direwşe û dilerze,
dil meraqdike, zanebe tiştên nenas
û di bîranînê de zanînên din xwe pêşdadidin.
Nexwiya ye, sirîweyeke jasemînê bîhndide,
kurtikê min ji tena min bi xwîyeke sivik şildibe
û ev toza radibû bi şev
hinda bû
gorkolên ker ên dema min.
Ew rojeke baweriyî bû
û li ser erda pir hatiye bikaranîn, spasdarî,
bi dilxweşî mêzedikim,
bi dilovaniya, ku ez îro dimirim.
Translation into Kurdish by Hussein Habasch
Zirêç: qurşîn, رصاص ,sî: sih, sêber, pîlo: palîk, bêlo, qepûlk,جفن , sirîwe: sirwe, şine,
şineba.

***

এলকা এবং মন্টগ া

অ্যাঞ্জেলিকা বেকাঞ্জেে কাঞ্জে
কমিা গাঞ্জেে অ্ন্ধকাোচ্ছন্ন মৃত্য য
অ্ন্ধ কঞ্জে আমায়;
কমিা আে শুষ্ক,
চাাঁদ উঞ্জে অ্োলেত্ সাগে প্রাঞ্জে ।
দূঞ্জে, পেবত্ বেয় েীি োত্াঞ্জসে শ্বাস-প্রশ্বাস;
আে সাগে এই ত্ন্দ্রাঞ্জত্, লেমলিত্ হয় । আে ত্াই োয়া বেঞ্জম আঞ্জস,
আে শত্ কাি ধঞ্জে, এই রুক্ষত্াে বেদোয় ।
োল়িগুলি খযঞ্জি বদয় ত্াঞ্জদে বচাঞ্জখে পাত্া,
পেবত্ পাশ আঞ্জিালকত্ হয়, কাাঁপঞ্জত্ থাঞ্জক,
লকো কাে জেয হৃদয় আকুি হয় বকাে লকেযো বজঞ্জেই;
এেং অ্েযােয সে লকেযস্মলৃত্ হঞ্জয় লিঞ্জে আঞ্জস ।
অ্দৃশয, জযাঁ ইিয ঞ্জিে োত্াস
প্রঞ্জেশ কঞ্জে আমাে বপাশাঞ্জকে লিত্ঞ্জে, আমাে শেীে বথঞ্জক এই গন্ধ
উঠিঞ্জয় বেয় ঘাঞ্জমে গন্ধ; আে এই উঞ্জ়ি যাওয়া ধযঞ্জিা
হালেঞ্জয় যায় োঞ্জত্ে গিীঞ্জে,
আমাে সমঞ্জয়ে েলধে কেে বখাদক ।
এটি লেি একটি ক্ষমাে লদে,
আে এই জীর্বপৃলথেীঞ্জত্, কৃ ত্জ্ঞ আলম,
িাঞ্জিাঞ্জেঞ্জস বচঞ্জয় বচঞ্জয় বদলখ,
বকামিত্াে জেয বয েম্রত্ায় আলম মৃত্য যঞ্জক আহ্বাে কলে আজঞ্জকে এই লদঞ্জে
ফ্রালিসঞ্জকা লিেস, বেে (১৯৩২-২০২১)
ইংঞ্জেলজ অ্েযোদ জাঞ্জমবইে বরাঞ্জজেব্রুড্ট – স্ট্যােলি োেকাে

Translation into Bangla by Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

ELCA AGUS MONTGÓ
Do Angelika Becker

Baineann bás gruama na gcrann oráistí
an t-amharc as mo shúl.
Éiríonn gealach ócair ón bhfarraige liath,
is dúisíonn an sliabh óna mharbhshuan.
Titeann scáth ar na beanna,
trasna na creácha gairbhe;
osclaíonn na tithe mogaill na súl,
Bíonn cumha ag an gcroí i ndiaidh daoine
gan aithne;
Dealraíonn cuid eile ón gcuimhne bhuan.
Dofheicthe, séideann cumhra seasmaine
trí mo léine, is fágann allas éadrom
mar dhusta ar an oíche.
Lá trócaireach ba ea é,
breathnaím le buíochas is cion
ar an gcré spíonta seo, bodharuaigh mo shaoil,
an lá bog is séimh ar a fhaighimse bás.

Aistrithe go Gaeilge ag Rua Breathnach

***

ELCA I MONTGÓ
Angeliki Becker

Tamna smrt pomorandžinog drveća
me zaslepljuje;
mesec suv, boje pomarandže se uzdiže
iza olovnog mora.
U daljini,planina diše plavi vazduh;
more ga vlaži, u svojoj pospanosti. I tako senka se
širi,
vekovima, preko pepela njegove uzburkanosti.
Kuće otvore očne kapke,
padine se osvetle, drhteći,
srce čezne za bićima koje ne zna,
i priseća se drugih.
Nevidljiv vazduh od jasmine
prodire kroz moju košulju, sa mog tela podiže
znoj; i oduvana prašina
se gubi u noć,
koja je gluv grobar mog vremena.
Bio je to milostiv dan,
i zahvalan iscrpljenoj zemlji
tražim s ljubavlju,
blagost s kojom umirem danas.
Sa engleskog prevela S. Piksiades

***

ЕЛКА И МОНТГО

На Анџелика Бекер
Мрачната смрт на портокаловите дрвја
ми ги заслепува очите;
портокалова и сува, месечината се крева
зад море од олово.
Во далечината, планината дише син воздух;
морето го навлажнува, во својата дремка. И така сенката паѓа,
со векови, над болката од сопствената грубост.
Куќите ги отвораат капаците,
падината се осветлува, треперејќи,
срцето копнее за битија што не ги познава;
додека други битија се враќаат во сеќавањето.
Невидлив, воздухот со мирис на јасмин
навлегува во мојата кошула, од моето тело подигнува лесна пот; а овој оддуван
прав се губи во ноќта,
глув гробокопач на моето време.
Беше тоа еден милозлив ден,
благодарен на износената земја,
Со љубов гледам во
нежноста со која умирам денес.
Превод од англиски на македонски: Даниела Андоновска-Трајковска/

Translation from English into Macedonian: Daniela Andonovska-Trajkovska

***

Իսպանացի բանաստեղծ Ֆրանսիսկո Բրինեսի հիշատակին

Էլկա Անդ Մոնտգո
Անժելիկա Բեքըրին
Նարնջագույն ծառերի մութ մահը
կուրացնում է աչքերս՚:
Նարնջագույնն ու չորը բարձրացնում են լուսինը
կապարե ծովի ետևում:
Հեռվում սարը կապույտ օդ է շնչում,
քնատ ծովը թրջում է այն,
և այսպես դարեր շարունակ ընկնում է ստվերը՝
իր կոպտության ցավի միջով:
Տները բացում են իրենց կոպերը,
սարալանջը դողալով լույս է տալիս,
սիրտը տենչում է էակներին, որոնց չգիտի
իսկ մյուս էակները վերադառնում են դեպի հիշողություն:
Հասմիկի օդը անտեսանելիորեն
թափանցում է վերնաշապիկիցս ներս,
մարմնիցս քրտինք է բարձրացնում,
և գիշերում կորած այս փչող փոշին
իմ ժամանակի գերեզմանափորն է խուլ:
Օրը ողորմած էր,
ես սիրով եմ նայում այս մաշված Երկրին
և երախտապարտ եմ այն մեղմության համար,
որով հանգչում եմ այսօր:
Հայերեն թարգմանությունը՝ Արմենուհի Սիսյանի

Translation into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

ELCA DAN MONTGO
Kepada Angelika Becker

Kematian gelap popok-pokok limau oren
membutai mata-mataku;
oren dan kering, naiknya sang rambulan
di belakang lautan terdedah.
Di kejauhan, gunung menafasi udara biru;
laut membasahinya, di mimpinya. Dan jatuhlah bebayang,
berkurunan, pada kesakitan geloranya.
Reumah membuka kelopak matanya,
sisi gunung menyerlah, menggigil,
hati merindui para insan yang tidak dikenalnya;
dan insan-insan lain kembali ke ingatan.
Tidak kelihatan, seudara kasih
menembusi bajuku, dari dagingku ia angkat
peluh ringan; dan habuk tertiup ini
hilang di kemalaman,
penggali kubur tuli di zamanku.
Hari kasihan,
dan kepada bumi usang, terhutang budi,
kulihat dengan kasih,
akan kelembutan yang dengannya aku mati hari ini.

Translation into Malay by Dr Abu Bakar

***

ELCA AND MONTGÓ
Untuk Angelika Becker

Kematian suram dari pohon jeruk
merabunkan mataku;
menguning kering, menyingsing purnama
merentang lautan es.
Dari kejauhan, gunung menyeruput angkasa biru;
laut bersimbah, dalam rebahan. Bayangan berjatuhan,
selama berabad-abad, rasa kesengsaraan dari kekerasan.
Rumah-rumah menyibak kelopak mata,
lereng bukit berchaya, bergetar,
kalbu rindu jiwa-jiwa tak menentu;
jiwa-jiwa lain kembali untuk perduli
Tak teramati. Aura melati
Menembus bajuku, dari tubuhku terangkut
keringat nipis. Dan debu yang terbang
hilang di malam kelam,
penggali kubur tak dengar dari waktuku.
Hari yang penuh belas kasihan,
dan bumi yang telah usang, bersukur,
Aku mengamati dengan penuh kasih,
Hari ini kematianku dengan penuh kelembutan.

Translation into Indonesian by Lily Siti Multatuliana

***

ELCA Y MONTGÓ
A Angelika Becker

La tenebrosa muerte de los naranjos
deja ciegos mis ojos;
anaranjada y seca, sale la luna
detrás de un mar de plomo.
Lejana, la montaña respira un aire
azul; la moja el mar,
en él descansa. Y así la sombra cae,
desde siglos, sobre el dolor de su dureza.
Abren los párpados las casas,
se enciende la ladera, tembloroso
añora el corazón seres que desconoce;
y al recuerdo regresan otros seres.
Invisible, un aire de jazmín
penetra en mi camisa, de mi carne separa
leve sudor; y este polvo soplado
se ha perdido en la noche,
sorda sepulturera de mi tiempo.
Fue el día piadoso,
y a la tierra gastada, agradecido,
miro con buen amor,
por la delicadeza con que hoy muero.

Traducció al català: Natalia Fernández Díaz-cabal

(Francisco Brines)

Recueil: ITHACA 687
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Mon cartable (Pierre Gamarra)

Posted by arbrealettres sur 20 juin 2021



Mon cartable a mille odeurs,
mon cartable sent la pomme,
le livre, l’encre, la gomme
et les crayons de couleurs.

Mon cartable sent l’orange,
le bison et le nougat,
il sent tout ce que l’on mange
et ce qu’on ne mange pas.

La figue et la mandarine,
le papier d’argent ou d’or,
et la coquille marine,
les bateaux sortant du port.

Les cow-boys et les noisettes,
la craie et le caramel,
les confettis de la fête,
les billes remplies de ciel.

Les longs cheveux de ma mère
et les joues de mon papa,
les matins dans la lumière,
la rose et le chocolat.

(Pierre Gamarra)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Le jardin musical (Robert Sabatier)

Posted by arbrealettres sur 2 mai 2021



Le jardin musical

Qui entend bien l’amour
Plante fleurs en l’oreille.
Et chante l’alouette
Au plus haut de l’été.

Ce sont là semaisons
De notes de musique
Sur l’étrange portée
Des bordures de thym.

Romarin des abeilles,
Calices des bourdons,
Herbes des sauterelles,
Palais d’ambre et de sucre.

Des couleurs symphoniques,
Des caresses qui voient.
Jusqu’au sommeil des rêves
Qui refuse la nuit.

Je dirai l’odyssée
D’une chaste pervenche,
Je conterai l’histoire
De ce brin d’herbe jaune.

Muguet, mon clavecin.
Lavandin, mon pipeau.
Orange, ma guitare.
Chêne, ma contrebasse.

Je m’enivre des mots
Qui chantent les parfums
Dans ce jardin si jeune
Qu’il est d’éternité.

Ainsi tout un orchestre
Pour éblouir le jour.
Qui entend bien la terre
Ne connaît pas le froid.

(Robert Sabatier)

Illustration: Josephine Wall

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Polyphonie de citrons et d’oranges (Eugenio Montale)

Posted by arbrealettres sur 6 mars 2021



… dômes de feuillage d’où jaillit
polyphonie de citrons et d’oranges
et voile évanescent d’écume,
d’une mer poudrée qu’aucun pied
d’homme n’a effleurée, semble-t-il,
mais déjà le train accélère…

(Eugenio Montale)

Illustration

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Orange (Diana Burazer)

Posted by arbrealettres sur 19 janvier 2021



    

Orange
(ou poème d’amour)

Grosse et mûre, je la prends dans ma main gauche,
je la caresse de la droite,
mon index effleure presque tous ses plis.
Les noeuds,
où demeure sa tristesse durcie,
me surprennent toujours par leur taille.
De mes ongles, je fais une première incision.
Pas de résistance particulière,
pas de révolte.
En silence
une larme jaune
marque notre consentement
mutuel au pénible processus qui s’ensuit
et annonce le début.
Le reste en découle:
je lui dénude une épaule,
puis l’autre.
Ensuite la taille.

Bientôt entièrement nue
dans une fine chemisette transparente,
elle tremble devant nos yeux.

Vas-y, partage-la, elle a l’air bonne —
en attendant à une distance d’où
tout a l’air bon.
Je retarde mes derniers gestes
car je sais
qu’une fois nue et partagée
il sera difficile de garder
ne fût-ce que la mémoire
de sa beauté intégrale.

(Diana Burazer)

Traduit du croate par Vanda Miksic

Recueil: Voix Vives de méditerranée en méditerranée Anthologie Sète 2019
Traduction:
Editions: Bruno Doucey

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Quand survient l’heure (François Cheng)

Posted by arbrealettres sur 23 novembre 2020



Illustration: Sophie Vulliard
    

Quand survient l’heure nous nous donnons à la flamme
Du cœur. Éclatent en nous les couleurs de l’arc-en-ciel :
Du jaune au rouge en passant par l’orange, le roux…
Tant de passions aux entrailles que nous avions tues !

(François Cheng)

 

Recueil: Enfin le royaume
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

LES CANAUX D’AMSTERDAM (Duo Duo)

Posted by arbrealettres sur 28 septembre 2020



 

Illustration: Jan Korthals
    
LES CANAUX D’AMSTERDAM

Une ville en novembre à la tombée de la nuit :
rien que les canaux d’Amsterdam
soudain
les oranges sur l’arbre près de chez moi frissonnent
au vent d’automne.
je ferme la fenêtre, mais en vain
la rivière coule en amont en vain
le soleil s’est levé, serti de perles
rien n’y fait
des nuées de pigeons tombent en virevoltant telle la limaille de fer
des rues sans jeunes garçons semblent soudain vides
après la pluie d’automne
ces toits, où se traînent partout des limaces
– ma patrie
passe lentement sur les canaux d’Amsterdam….

***

《阿姆斯特丹的河流》

十一月入夜的城市
惟有阿姆斯特丹的河流
突然
我家树上的桔子
在秋风中晃动
我关上窗户,也没有用
河流倒流,也没有用
那镶满珍珠的太阳,升起来了
也没有用
鸽群像铁屑散落
没有男孩子的街道突然显得空阔
秋雨过后
那爬满蜗牛的屋顶
--我的祖国

***

THE CANALS OF AMSTERDAM

A city in November at nightfall:
There are only the canals of Amsterdam
Suddenly,
The oranges on the tree at my house
Quiver in the autumn wind
I shut the window, it’s useless
The river flows backwards, to no avail
The sun, inlaid with pearls, has risen
It doesn’t help.
Flocks of pigeons whirl down like iron filings
Streets, devoid of boys, suddenly look empty.
After the autumn rains,
those roofs full of crawling snails
—my homeland
slowly pass over the canals of Amsterdam…

***

CANALELE DIN AMSTERDAM

Noiembrie, oraș în seară:
Prin Amsterdam numai canale.
Și dintr-odată
Vântul toamnei clatină pomul cu portocale din curtea mea
Încolo și-ncoace le leagănă.
Închid fereastra, nu mă ajută oricum.
Curge râul înapoi pe zadarnicul drum
Și-n perle bătut soarele suie
Inutil
Schije metalice stoluri străpung, cad porumbei.
Fără copii străzile par dintr-odată pustii.
După ploaia de toamnă
De melci pătura-i plină,
─ patria mea
Pe canale din Amsterdam trece lină…

***

ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ
Πόλη τ’ απόσπερο, Νοέμβριος.
Εκεί τα κανάλια του Άμστερνταμ.
Ξαφνικά
Τα πορτοκάλλια στο δέντρο
του σπιτιού μου σιγοτρέμουν
στο φθινοπωρινό αγέρα
κλείνω το παράθυρο, ανώφελο
ο ποταμός κυλά αντίθετα, κι ο ήλιος,
μαργαριτάρια στολισμένος, υψώνεται.
Ανώφελο.
Κοπάδια περιστέρια ορμούν κάθετα
σαν σιδερένια αερικά, δρόμοι
από παιδιά ερημωμένοι που
ξάφνου μοιάζουν ορφανοί.
Μετά τη φθινοπωρινή βροχή
οι οροφές γεμίζουν σαλιγκάρια.
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

***

I CANALI DI AMSTERDAM

Una città all’imbrunire, a novembre:
solo rimangono i canali di Amsterdam
All’imprevviso
Le arance sull’albero della mia casa
tremano nel vento d’autunno
chiudo la finestra, inutile
il fiume scorre all’incontrario, senza scopo
è sorto il sole, intarsiato di perle
invano.
Stormi di piccioni vorticano come limatura d’acciaio
le strade, vuote di ragazzi, all’improvviso appaiono deserte
Dopo le piogge d’autunno
i tetti sono pieni di lumache che strisciano
─ la mia terra nativa…

***

DE AMSTERDAMSE GRACHTEN

een stad in november bij het vallen van de nacht:
niets dan de Amsterdamse grachten
plotseling
gaan de sinaasappelen aan de boom bij mij thuis
in de herfstwind heen en weer
ik sluit het raam, maar dat helpt niet
de grachten stromen terug, maar dat helpt niet
de zon is ingelegd met parels opgegaan
maar dat helpt niet
vluchten duiven dwarrelen als ijzervijlsel neer
straten zonder jongentjes lijken plotseling leeg
na de regen in de herfst
het dak waar overal slakken op rondkruipen
─ mijn vaderland
over de Amsterdamse grachten vaart het traag voorbij…

***

DIE KANÄLE VON AMSTERDAM

Eine Stadt im November bei Einbruch der Dunkelheit:
Nichts anderes als die Kanäle von Amsterdam.
Plötzlich
Bewegen sich die Orangen am Baum vor meinem Haus
Im Herbstwind hin und her
Ich schließe das Fenster, es hilft nicht.
Der Fluss fließt rückwärts, umsonst
Die Sonne, mit Perlen besetzt, ist aufgegangen.
Umsonst
Wie Eisenspäne wirbeln Taubenschwärme vorbei
Die Straßen, ohne Kinder, sehen plötzlich leer aus.
Nach den Herbstregen
Der Asphalt voller Schnecken,
─ Meine Heimat
Langsam zieht sie vorbei, auf den Kanälen von Amsterdam…

***

LOS CANALES DE AMSTERDAM

Noviembre, una ciudad al caer la noche
los canales de Amsterdam
al instante
en el viento otoñal se mecen
las naranjas del arbol de mi casa
en vano cierro la ventana
en vano cambian su curso los canales
ensartado de perlas sale el sol
en vano
cual limaduras de hierro caen las palomas
sin niños, las calles de repente se ensanchan
tras la lluvia otoñal
los caracoles invaden los tejados
─ mi patria
se desliza lentamente por los canales de Amsterdam

***

OS CANAIS DE AMSTERDAM

Novembro, uma cidade ao cair da noite
os canais de Amsterdam
no instante
no vento outonal se embalam
laranjas nas plantas da minha casa
em vão encerro as janelas
em vão mudam seus cursos os canais
num colar de pérolas sai o sol
em vão
iguais a limalhas de ferro caem as pombas
sem crianças, de repente, os caminhos se alargam
depois da chuva de outono
os caracóis invadem os telhados
– a minha pátria
desliza lentamente nos canais de Amsterdam

(Duo Duo)

 

Recueil: ITHACA 606
Traduction: Français Germain Droogenbroodt Elisabeth Gerlache / Chinois / Anglais Anna Keiko – Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan / Roumain Gabriela Căluțiu Sonnenberg / Grec Manolis Aligizakis / Italien Luca Benassi / Néerlandais Maghiel van Crevel / Espagnol Pedro Villar – Diana Liao /
Allemand Wolfgang Klinck / Portugais José Eduardo Degrazia / Espagnol Pedro Villar – Diana Liao /
Editions: POINT

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Promesses (Jean-Pierre Siméon)

Posted by arbrealettres sur 4 juillet 2020


 


 

Albert Lichten (14) [1280x768]

Promesses

Je cueillerai l’orange
et le bleu des saisons
Et devant la fenêtre
ouverte comme un livre
je lirai au matin
la phrase du torrent

Je donnerai ma soif
aux raisins de la pluie
Et devant le silence
des bûches étonnées
je vanterai le feu
Je vanterai l’orange
et le bleu des saisons

(Jean-Pierre Siméon)

Illustration: Albert Lichten

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Tu peux perdre le nord (Jean-Pierre Siméon)

Posted by arbrealettres sur 4 juillet 2020



 

Pascal Roy  (9) [1280x768]

Tu peux perdre le nord
comme on dit
tu peux perdre patience
tu peux perdre ton temps

perdre la mémoire
et ses chemins aveugles
Le sommeil peut glisser
comme une truite
dans tes mains

Tu peux perdre ton sourire
Mais ne perds pas
ne perds jamais
l’orange de tes rêves

(Jean-Pierre Siméon)

Illustration: Pascal Roy

 

Posted in méditations, poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Habillage (Philippe Claudel)

Posted by arbrealettres sur 21 mai 2020



Illustration: Pascal Renoux
    
Habillage

Mon amour
Mon Dieu que c’est long
Que c’est long
Ce temps sans toi
J’en suis à ne plus compter les jours
J’en suis à ne plus compter les heures
Je laisse aller le temps entre mes doigts
J’ai le mal de toi comme on a le mal d’un pays
Je ferme les yeux
J’essaie de retrouver
Tout ce que j’aime de toi
Tout ce que je connais de toi
Ce sont tes mains
Tes mains qui disent comme ta bouche les mots
En les dessinant dans l’air et sur ma peau parfois
Tes mains serrées dans le sommeil avec la nuit
Dans le creux de ta paume
Tes mains qui battent les rêves comme des cartes à jouer
Tes mains que je prends dans les miennes
Pendant l’amour
Ce matin tandis que le soleil venait à la fenêtre j’ai fermé les yeux
Et ta bouche s’est posée sur ma bouche
La tienne à peine ouverte
Et tes lèvres doucement se sont écrasées sur les miennes
Et ta langue s’est enroulée à ma langue
J’ai songé à l’Italie alors
Au citronnier de Ravello accroché dans l’à-pic au-dessus de la mer
Très bleue
Au vent dans tes cheveux
Tu portais ta robe rose
Elle devenait une fleur
Elle jouait avec tes cuisses et tes bras nus
Le vent la tordait comme un grand pétale souple
Le vent chaud comme ton ventre après l’amour
Tandis que mon sexe dans ton sexe frémit encore et s’émerveille
Que le plaisir a rendu mauves nos paupières
Que nous sommes couchés non pas l’un contre l’autre
Mais l’un à l’autre
Oui l’un à l’autre mon amour
Mon présent s’orne de mille passés dont il change la matière
Et qui deviennent par ta grâce des présents magnifiques
Ces heures ces instants ces secondes au creux de toi
Je me souviens du vin lourd que nous avions bu
Sur la terrasse tandis que la nuit couvrait tes épaules
D’un châle d’argent
Je me souviens de ton pied gauche jouant avec les tresses de ta sandale
La balançant avec une grâce qui n’appartient qu’à toi
Je me souviens de ce film de Nanni Moretti Caro Diaro
Vu dans un vieux cinéma
Des rues de Rome
De la lumière orangée de la ville
Et de la Vespa que nous avions louée quelques jours plus tard
Et nous avions roulé comme Nanni dans le film
Sans but et sans ennui
Dans l’émerveillement du silence de la ville
Désertée pour la ferragosto
Tu me tenais par la taille et tu murmurais à mon oreille
« Sono uno splendido quarantenne »
Et tu riais
Et je riais avec toi sous le nuage des pins parasols
Dans les parfums de résine
Et le soir devant le grand miroir rouillé de la très petite chambre de l’hôtel
Tu jouais un autre film
« Tu les trouves jolies mes fesses ?
Oui. Très.
Et mes seins tu les aimes.
Oui. Enormément. »
Et je disais oui à tout
Oui à toi
Oui à nous
Je sors une heure chaque jour
Cela est permis
Je marche je tourne je tourne en rond
Et rien ne tourne rond
Pour moi sans toi
Pour moi loin de toi et qui n’ai plus que ma mémoire
Pour te faire naître dans mon cerveau
Et l’apaiser l’embraser t’embrasser te serrer te chérir en lui
Hier le surveillant tandis que je rentrais dans ma cellule après la promenade
M’a dit que le confinement allait prendre fin au-dehors

Dombasle-sur-Meurthe, le 20 mai 2020

(Philippe Claudel)

 

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :