Arbrealettres

Poésie

Posts Tagged ‘ville’

L’homme (Ivan V. Lalić)

Posted by arbrealettres sur 24 mai 2021



Illustration: Charles-Marie-Félix Martin (La Chasse au Nègre)
    
L’homme

L’homme sans épaules, à la forme de sa fuite,
Ô ce tintement dans le vent, l’odeur de la crainte et de la sueur,
L’homme changé en son cri, rompu et diminué,
L’homme sans armes, décoré par le mépris des siècles,

Il court dans la plaine de sable et s’effondre,
Trop léger, trop essoufflé, trop affiné,
Dans le vent nage le soleil et sa couleur est noire,
Les poursuivants approchent, l’homme se retourne,

Il n’a pas de visage, le sable du soleil noir est brûlant,
Ô ce tintement dans le vent, plus près et toujours plus fort,
L’homme ralentit sa course et se met à pleurer,

Hors du sable pousse une ville et hurlent les sirènes ;
Et je me réveille, douleur vêtue d’éclat,
Et j’entends son souffle rapide. Il s’est abrité en moi.

(Ivan V. Lalić)

Découvert ici: https://schabrieres.wordpress.com/

Recueil: Alain Bosquet, Pour le plaisir
Traduction: Traduit du serbe par Alain Bosquet
Editions: La Différence

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

EN VAIN J’ÉMIGRE (Abdellatif Laâbi)

Posted by arbrealettres sur 9 mai 2021




    
EN VAIN J’ÉMIGRE

J’émigre en vain
Dans chaque ville je bois le même café
et me résigne au visage fermé du serveur
Les rires de mes voisins de table
taraudent la musique du soir
Une femme passe pour la dernière fois
En vain j’émigre
et m’assure de mon éloignement
Dans chaque ciel je retrouve un croissant de lune
et le silence têtu des étoiles
Je parle en dormant
un mélange de langues
et de cris d’animaux
La chambre où je me réveille
est celle où je suis né
J’émigre en vain
Le secret des oiseaux m’échappe
comme celui de cet aimant
qui affole à chaque étape
ma valise

(Abdellatif Laâbi)

 

Recueil: L’arbre à poèmes Anthologie personnelle 1992-2021
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

MA VIE N’EST PAS ENCORE EN UN POÈME (Adam Zagajewski)

Posted by arbrealettres sur 20 avril 2021



Adam Zagajewski    
    
Poem in French, Dutch, Spanish, English, Italian, German, Portuguese, Sicilian, Romanian, Polish, Greek, Chinese, Arab, Hindi, Japanese, Farsi, Bulgarian, Icelandic, Russian, Filipino, Hebrew, Tamil, Kurdish, Bangla, Irish, Serbian, Armenian, Macedonian

In memoriam the great Polish poet, Adam Zagajewski

“Poetry only has an extra value, when human life is in danger”
Adam Zagajewski

Poem of the Week Ithaca 678 « I must not live in a poem yet », Adam Zagajewski, Poland 1945-2021

– All translations are made in collaboration with Germain Droogenbroodt –

***

MA VIE N’EST PAS ENCORE EN UN POÈME

Je ne peux pas encore vivre en un poème,
Je dois rester dans ce monde, dans cette ville
En poésie, sauf les trépassés, personne ne peut
se sentir chez soi;
ils arrivent ici en tant que pauvres violonistes,
leurs doigts sont bleus de froid
et ils dorment longtemps sur des lits de rimes.

Traduction Elisabeth Gerlache

(Adam Zagajewski)

***
IK MAG NOG NIET IN EEN GEDICHT LEVEN

Ik mag nog niet in een gedicht leven,
Ik moet in deze wereld blijven, in deze stad.
In poëzie, kan niemand anders dan de overledenen
zich thuis doen voelen;
ze komen hier als arme vioolspelers,
hun vingers zijn blauw van de vorst,
en ze slapen lang op de bedden van verzen.

Vertaling Germain Droogenbroodt

***

ODAVÍA NO DEBO VIVIR EN UN POEMA

Todavía no debo vivir en un poema,
tengo que quedarme en este mundo, en esta ciudad.
En poesía, nadie mejor que los muertos
puede sentirse como en casa;
vienen aquí como pobres violinistas,
azules sus dedos por la escarcha,
y duermen prolongadamente en el lecho de los versos.

Traducción Germain Droogenbroodt – Rafael Carcelén

***

I MUST NOT LIVE IN A POEM YET

I must not live in a poem yet,
I have to stay in this world, in this city.
In poetry, none but the departed
can make themselves at home;
they come here as poor fiddlers do,
their fingers are blue with frost,
and they sleep long on the beds of verses.

English translation Mirosław Grudzień — Małgorzata Żurecka

***

NON DEVO ANCORA VIVERE IN UNA POESIA

Non devo ancora vivere in una poesia,
devo stare in questo mondo, in questa città.
Nella poesia, nessuno se non i defunti
si sente a casa;
vengono qui come poveri suonatori di violino,
le loro dita blu per il gelo,
e dormono distesi su letti di versi.

Traduzione: Luca Benassi

***

ICH DARF NOCH NICHT IN EINEM GEDICHT LEBEN

Ich darf noch nicht in einem Gedicht leben,
ich muss in dieser Welt bleiben, in dieser Stadt.
In der Poesie kann sich niemand,
außer den Verstorbenen heimisch machen;
sie kommen hierher wie arme Fiedler,
ihre Finger sind blau vor Frost,
und sie schlafen lange auf den Betten der Verse.

Übersetzung Germain Droogenbroodt

***

„NO ENTANTO NÃO DEVO VIVER NUM POEMA

No entanto não devo viver num poema,
tenho que ficar neste mundo, nesta cidade.
Na poesia ninguém além dos mortos
pode sentir-se como em casa;
aparecem aqui feito pobres violinistas,
os dedos estão azuis pela geada,
e dormem tempo demais no leito
dos versos.

Tradução ao português: José Eduardo Degrazia

***

NON VOGGHIU VIVIRI NTA NA PUISIA ANCORA

Non vogghiu viviri nta na puisia ancora.
Aju a stari ancora nta stu munnu, nta sta città.
Nta la puisia, nuddu di chiddi morti
Pò sintirisi commudu.
Li morti venunu ccà comu viulinisti poviri,
cu li jidita gghiacciati di lu friddu
e dormunu pi assai tempu
supra lu lettu di li versi.

Traduzioni in sicilianu di Gaetano Cipolla
Translation into Sicilian by Gaetano Cipolla

***

NU POT TRĂI ÎNCĂ ÎN POEZIE

Nu pot trăi încă în poezie,
mi-e dat să fiu aici, pe lume, în oraș.
Doar cei răposați pot trăi în poezie;
sosesc ca niște bieți violoniști,
cu degete învinețite și înghețate
și adorm profund pe așternutul de versuri.

Traducere: Gabriela Sonnenberg
Translation into Romanian by Gabriela Sonnenberg

***

NIE WOLNO MI JESZCZE ŻYĆ W WIERSZU

Nie wolno mi jeszcze żyć w wierszu,
muszę przebywać w świecie, w mieście
Tylko umarli mogą rozgościć się w poezji;
przychodzą tu jak biedni skrzypkowie
o sinych od mrozu palcach
i długo śpią na łóżkach wersów.

Adam Zagajewski

***

ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΟΙΗΜΑ

Είναι νωρίς να γίνω ποίημα
στον κόσμο ακόμα ανήκω, στην πόλη αυτή
στα ποιήματα ανήκουν
μόνο οι πεθαμένοι
που έρχονται φτωχοί βιολιστές
με παγωμένα δάχτυλα
να κοιμηθούν πάνω στους στίχους

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Translation into Greek by Manolis Aligizakis

***

我还不能活在诗里

我还不能活在诗里,
我得呆在这个世界、这个城市里。
在诗中,除逝者外没人
能使自己像在家一样舒适自在;
他们像可怜小提琴手那样来这儿,
他们的手指被霜冻得青紫,
而他们在诗篇的床上睡得长久。

英译:米罗斯拉夫 —玛格丽特
汉译:中 国 周道模 2021-4-12
Translation into Chinese by William Zhou

***

يجب ألا أعيش في قصيدة

لكن ينبغي أن أمكث في هذا العالم
في هذه المدينة
في الشعر لا أحد يشعر بالراحة
سوى من بالفعل قد رحل.
يأتون هنا مثل عازفي الكمان الفقراء
أناملهم زرقاء من أثر الصقيع
ويغطون في نوم عميق في سرير القصائد.

آدم زاجاجيفسكي ، بولندا ، 1945-2021
ترجمته عن الإنجليزية سارة سليم

Translation into Arab by Sara Slim

***

« कविता का केवल एक अतिरिक्त मूल्य है, जब मानव जीवन खतरे में है »

एडम ज़गजेवस्की , पोलैंड l
मुझे अभी एक कविता में नहीं रहना चाहिए
मुझे अभी एक कविता में नहीं रहना चाहिए,
मुझे इस दुनिया में, इस शहर में रहना है।
कविता में, कोई और नहीं बल्कि दिवंगत
घर पर खुद बना सकते हैं;
वे यहाँ आते हैं जैसे गरीब फ़िदाकार करते हैं,
उनकी उंगलियां ठंढ से नीली हैं,
और वे छंदों के बिस्तर पर लंबे समय तक सोते हैं।
एडम ज़गजेवस्की , पोलैंड l

Translation into Hindi by Jyotirmaya Thakur

***

わたしはまだ詩の中に生きてはならない

わたしはまだ詩の中に生きてはならない
この世界にとどまるのだ、この街に
詩の中では、死者以外はくつろぐことはできない
貧しいバイオリン弾きのようにここにやってきて
指は凍えて青白く
詩歌の寝床で長く眠る

Translation into Japanese by Manabu Kitawaki

***

بااینحال من نباید در سعر زندگی کنم
بااینحال من نباید در شعر زندگی کنم،
من باید در این جهان بمانم، در این شهر.
در شعر، هیچ کس جز رفتگان
نمی‌توانند خانه‌ی خود را بسازند.
آنها همانند کمانچه‌نوازان فقیر به اینجا آمدند،
انگشتانشان از سرما کبود شده،
و زمانی طولانی بر بستر آیات می‌خوابند.

ترجمه: سپیده زمانی
Translation into Farsi by Zepideh Zamani

***

НЕ ТРЯБВА ДА СЕ ПРЕСЕЛВАМ В НЯКОЕ СИХОТВОРЕНИЕ ОЩЕ

Не трябва да се преселвам в някое стихотворение още,
аз трябва да остана в този свят, в този град.
В поезията само покойниците
могат да се почувстват у дома си;
те идват тук като бедни цигулари,
с пръсти посинели от измръзване
и дълго спят в легла от стихове.

превод от английски: Иван Христов
Translation into Bulgarian by Ivan Hristov

***

ÉG MÁ EKKI ENN LIFA Í LJÓÐI

Ég má ekki enn lifa í ljóði,
Ég verð að halda mig við þennan heim, þessa borg.
Í skáldskapnum geta aðeins látnir
látið fara vel um sig;
þeir koma hingað sem fátækir fiðlarar,
fingur þeirra eru blákaldir,
og þeir sofa lengi á ljóðabeði.

Translation into Icelandic by Þór Stefánsson

***

НЕЛЬЗЯ ЕЩЕ МНЕ ЖИТЬ В СТИХАХ

Нельзя еще мне жить в стихах;
Жить нужно в этом мире, в городах.
В поэзии не может, кроме мертвых,
жить никто;
как нищие со скрипкою, они сюда придут,
их пальцы бледны от мороза,
и на кроватях будут спать они из строф.

Перевод на русский язык Дарьи Мишуевой
Translation into Russian by Daria Mishueva

***

HINDI AKO DAPAT MABUHAY SA ISANG TULA

Hindi ako dapat mabuhay sa isang tula subalit,
kailangan kong manatili dito sa mundong ito, sa lunsod na ito.
Sa panulaan, maliban sa nauna ng lumisan
ang may kakanyahang maging tila nasa kanyang tahanan lamang
Nagtungo sila rito bilang mahirap na violinista
mga daliri nila ay kulay bughaw na sa tindi ng lamig,
at sila ay nahimbing sa higaan ng mga talata.

Translation into Filipino by Eden Soriano Trinidad

***

איני חייב עדיין לחיות בשיר / אדם זגייבסקי

אֵינִי חַיָּב עֲדַיִן לִחְיוֹת בְּשִׁיר,
עָלַי לְהִשָּׁאֵר בָּעוֹלָם, בָּעִיר.
בְּשִׁירָה, אִישׁ חוּץ מֵהַמֵּתִים
אֵינוֹ יָכוֹל לְהַרְגִּישׁ בַּבַּיִת;
הֵם בָּאִים לְכָאן כְּכַנָּרִים דַּלִּים,
אֶצְבְּעוֹתֵיהֶם כְּחֻלּוֹת מִקֹּר,
יְשֵׁנִים מְמֻשָּׁכוֹת עַל מִטּוֹת הַפְּסוּקִים.

תרגום מאנגלית לעברית: דורית ויסמן
Translation into Hebrew by Dorit Weisman

***

நான் கவிதையில் இனியும் வாழக்கூடாது

நான் கவிதையில் இனியும் வாழக்கூடாது
நான் இந்த உலகில் தங்கி இருக்க வேண்டும்-இந்த நகரத்தில்.
கவிதையில், இறந்தவர்களைத் தவிற யாரும் வீடெனக் கொண்டு, இருக்க இயலாது.
அவர்கள் பாவம் நரம்பிசைக் கருவி-வயலின்-வாசிப்பவராக வருகிறார்கள்
அவர்களது விரல்கள்பனியால் நீலமாகின,
அவர்கள் நீண்ட நேரம் கவிதைப் படுக்கையில் உறங்குகின்றனர்!
ஆக்கம்
ஆடம் ஜகஜேவ்ஸ்கி

Translation into Tamil by NV Subbaraman

***

NABÊ KU EZ HÎN HER DI HELBESTEKÊ DE BIJÎM

Nabê ku ez hîn her di helbestekê de bijîm
divê ez hîn li vê jiyanê bimînim, li vî bajarî.
Di helbestvaniyê de kesek nikane
xwe welatî bijmîre jibilî yên mirî,
ew tên vir kemancejenên hejar,
tiliyên wan hişîn in ji qeşayê
û ew kwîr li ser nivîna helbestê dixewin.

Translation into Kurdish by Hussein Habasch

***

আমি নিশ্চিত যে আমি করি না বসবাস কবিতায় এখনো

আমি নিশ্চিত যে আমি করি না বসবাস কবিতায় এখনো,
আমাকে যে থাকতে হবে এই পৃথিবীতে, এই শহরে ।
কবিতায়, কেউ না শুধু অন্তর্হিত
বসবাস করে নিজ গৃহের মত;
তারা এখানে আসে নিঃস্ব বেহালা বাদক এর মত,
তাদের অঙ্গুলি গুলি থাকে হিমায়িত নীলাময়,
এবং তারা ঘুমিয়ে থাকে দীর্ঘকাল কবিতার স্তবক এর বিছানায় ।

Bangla Translation: – Tabassum Tahmina Shagufta Hussein

***

NÍOR CHÓIR DOM SOCRÚ SÍOS SAN FHILÍOCHT GO FÓILL

Níor chóir dom socrú síos san fhilíocht go fóill,
Caithfear fanacht beo sa saol, sa chathair seo.
San fhilíocht, ní bhíonn aon suaimhneas ann
Ach amháin dóibh siúd atá ar shlí na fírinne;
amhail fhidléirí fána is ann a thagann siad,
a méara sioctha leis an bhfuacht,
agus ligean siad a scíth ar leapacha véarsaíochta.

Aistrithe go Gaeilge ag Rua Breathnach
Translation into Irisch by Rua Breathnach

***

ЈОШ УВЕК НЕ БИ ТРЕБАЛО ДА ЖИВИМ У ПЕСМИ

Не би требало даживим у песми још,
Морам да будем још у овом свету, у граду.
У поезији само покојни
могу да буду на своме;
дођу као што сиромашни виолинисти долазе,
са од мраза поплавелим врховима прстију
и спавају дуго на постељама од стихова.

Са енглеског превела С. Пиксиадес
Translation into Serbian by S. Piksiades

***

ԻՆՁ ԴԵՌ ՊԵՏՔ ՉԷ ԱՊՐԵԼ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ

Ինձ դեռ պետք չէ ապրել բանաստեղծության մեջ,
ինձ պետք է ապրել այս աշխարհում, այս քաղաքում:
Միայն հեռացածները կարող են պոեզիայում
զգալ իրենց ինչպես տանը,
նրանք գալիս են որպես խեղճ ջութակահարներ՝
ցրտից կապտած մատներով
ու երկար քնում են չափածոյի մահիճներում:

Հայերեն թարգմանությունը Արմենուհի Սիսյանի
Translation into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

ԻՆՁ ԴԵՌ ՊԵՏՔ ՉԷ ԱՊՐԵԼ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ

Ինձ դեռ պետք չէ ապրել բանաստեղծության մեջ,
ինձ պետք է ապրել այս աշխարհում, այս քաղաքում:
Միայն հեռացածները կարող են պոեզիայում
զգալ իրենց ինչպես տանը,
նրանք գալիս են որպես խեղճ ջութակահարներ՝
ցրտից կապտած մատներով
ու երկար քնում են չափածոյի մահիճներում:

Հայերեն թարգմանությունը Արմենուհի Սիսյանի
Translation into Armenian by Armenuhi Sisyan

***

Во сеќавање на големиот Полски поет, Адам Загајевски
„Поезијата има екстра вредност само тогаш кога човечкиот живот е во опасност“ Адам Загајевски

СЀ УШТЕ НЕ Е ВРЕМЕ ДА ЖИВЕАМ ВО ПЕСНА
Сѐ уште не е време да живеам во песна,
морам да останам во овој свет, во овој град.
Во поезијата само покојните
можат да се чувствуваат како дома;
тие доаѓаат овде како сиромашни виолинисти,
прстите им се сини од мраз
и спијат долго на кревети од стихови.

АДАМ ЗАГАЈЕВСКИ, Полска, 1945 -2021
Превод од англиски на македонски: Даниела Андоновска-Трајковска
Translation from English into Macedonian:
Daniela Andonovska-Trajkovska

Adaptations Germain Droogenbroodt – Elisabeth Gerlache

(Adam Zagajewski)

 

Recueil: Ithaca 678
Editions: POINT
Site: http://www.point-editions.com/en/

FRIENDS ITHACA
Holland: https://boekenplan.nl
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
France: https://arbrealettres.wordpress.com
Poland: http://www.poetrybridges.com.pl
Romania: http://www.logossiagape.ro; http://la-gamba.net/ro; http://climate.literare.ro; http://www.curteadelaarges.ro.; https://cetatealuibucur.wordpress.com
Spain: https://www.point-editions.com; https://www.luzcultural.com
India: https://nvsr.wordpress.com; https://ourpoetryarchive.blogspot.com>
USA-Romania: http://www.iwj-magazine.com/journal02

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

J’écris sur le ciel (Jean-Baptiste Besnard)

Posted by arbrealettres sur 27 mars 2021



J’écris
Sur le ciel
Avec une plume arrachée au vol de l’oiseau rapide
Sur le sable avec mon doigt
Sur tous les murs de la ville avec de la peinture
Sur la feuille vierge
Avec un crayon bien taillé
Sur l’écorce de l’arbre avec un couteau
Sur le tableau noir
Avec des craies de toutes les couleurs
J’écris ton prénom
Qui n’est pas toujours le même
Car à chaque fois
Le vent l’emporte
La vague le submerge
Les affiches le recouvrent
La gomme l’efface
La cognée l’abat
Le chiffon l’essuie.

(Jean-Baptiste Besnard)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Vérité irréductible (Gaston Miron)

Posted by arbrealettres sur 5 mars 2021



Vérité irréductible
O ton visage comme un nénuphar flottant
et le temps c’est le choeur des aulnes
regretter continu sur des rives insensées

ton âme est quelque part
sur les collines de chair oubliée
et le temps c’est mon soulier
creuser contre le ciel

vivre mon angoisse poudrait
éclairait l’obscure arête de ma transparence
le temps c’est ton visage à aimer blanc

dans cette ville qui m’a jeté ses mauvais sorts
ton passage dure encore creuset de feu
le temps c’est une ligne droite et mourante
de mon oeil à l’inespéré

(Gaston Miron)

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Ailleurs (Ewa Lipska)

Posted by arbrealettres sur 22 février 2021



Illustration: Igor Marceau
    

Ailleurs

Je voudrais vivre Ailleurs.
Dans de petites villes brodées à la main.

Rencontrer ceux
qui ne viennent pas au monde.

Nous serions enfin heureux solitaires.
Pas une station ne nous attendrait.

Nulle arrivée. Nul départ.
Au musée du temps qui passe.

Pas une seule guerre ne se battrait pour nous.
Pas une humanité. Pas une armée. Pas une arme.

La mort un peu pompette. Ce serait gai.
À la bibliothèque le temps en plusieurs volumes.

L’amour. Chapitre sans connaissance.
Tournerait dans un murmure les pages de nos cœurs.

***

Gdzie Indziej

Chciałabym mieszkać Gdzie Indziej.
W haftowanych ręcznie miasteczkach.

Spotykać się z tymi
którzy nie przychodzą na świat.

Bylibyśmy wreszcie szczęśliwie samotni.
Nie czekałby na nas ani jeden przystanek.

Żaden przyjazd. Żaden odjazd.
Przemijanie w muzeum.

Żadne wojny nie biłyby się o nas.
Żadna ludzkość. Żadne wojsko. Żadna broń.

Śmierć na rauszu. Byłoby wesoło.
W bibliotece wielotomowy czas.

Miłość. Nieprzytomny rozdział.
Przewracałaby nam szeptem kartki w sercach.

***

Elsewhere

I’d like to live Elsewhere.
In hand-embroidered towns.

To meet those
who are not born into the world.

At last we would be happily alone.
No stop would wait for us.

No arrival. No departure.
Evanescence in a museum.

No wars would fight for us.
No humanity. No army. No weapon.

Tipsy death. It would be fun.
In the library a multi-volume time.

Love. A mad chapter.
It would turn the pages of our hearts in a whisper.

(Ewa Lipska)

Découvert ici: https://schabrieres.wordpress.com/

Recueil: Moi, ailleurs, l’écharde
Traduction: Traduit du polonais par Isabelle Macor-Filarska et Irena Gudaniec-Barbier – The New Century (Northwestern University Press, 2009) – Translated by Robin Davidson & Ewa Elzbieta Nowakowska.
Editions: Grèges

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ÉPITAPHE (Nuno Jùdice)

Posted by arbrealettres sur 2 février 2021




    
ÉPITAPHE

Ils moururent de l’épidémie, les meilleurs : les uns,
la peste les emporta; d’autres, la grippe que l’on
appela espagnole ; et il y eut ceux de la
danse de Saint-Guy ; ceux de la lèpre, ceux de la
phtisie, galopante ou non. Et cela, quand
ils ne se tiraient pas un coup de feu dans la tête, ne se
pendaient pas à un réverbère, ne se jetaient pas
dans le fleuve. Il y eut encore ceux qui cessèrent
d’écrire; ceux qui burent jusqu’à perdre
la raison ; ceux qui, purement et simplement,
renoncèrent sans explication. Comme si
la vie dépendait de si peu —
des lignes griffonnées sur du papier brouillon,
des phrases qui pouvaient rimer ou non,
des pensées… qu’ils auraient pu
garder pour eux-mêmes. Cependant,
quand je les lis, je comprends leur
désespoir. La beauté n’apparaît pas
tous les jours aux yeux d’un homme;
la perfection ne paraît pas toujours
une chose de ce monde. Oui :
je monte les escaliers jusqu’en haut,
d’où l’on voit la ville, bien que
le temps soit à la tempête. Que
se passe-t-il, en cet instant, sous
ces toits ? Quelle épidémie, plus
subtile, saisit au sol ceux qui,
naguère encore, rêvaient de s’envoler?

(Nuno Jùdice)

 

Recueil: Un chant dans l’épaisseur du temps suivi de méditation sur des ruines
Traduction: Michel Chandeigne
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

HORAIRE (Nuno Jùdice)

Posted by arbrealettres sur 2 février 2021



 


    
HORAIRE

Le vent, dans les gares de province, fait un bruit semblable à celui que j’entendais enfant.

Ce vent ne ressemble à rien
de ce qui m’environne : la ville, des rues, des immeubles, images fugitives du vide.

Cependant, je m’arrête par instants pour mieux me souvenir de ce bruit qui a disparu.

Au loin, un bout de fleuve m’emmène de l’autre côté, où le vent souffle comme toujours.

Je sors de l’ombre pour marcher sur le quai que le soleil de l’après-midi rend insupportable, bien que je n’aille nulle part.

Le vent, parfois, se limite à dire que le terminus peut être une gare de passage.

(Nuno Jùdice)

 

Recueil: Un chant dans l’épaisseur du temps suivi de méditation sur des ruines
Traduction: Michel Chandeigne
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Nirvâna (Sri Aurobindo)

Posted by arbrealettres sur 5 janvier 2021



Illustration
    
Nirvâna

Tout est aboli, hormis le Seul muet.
Le mental affranchi de la pensée et le coeur de la peine
deviennent dès lors étonnamment inexistants ;
il n’y a plus ni Je, ni Nature, connu-inconnu.
La ville, théâtre d’ombres sans couleur,
flotte et tremble, irréelle ; des formes sans relief
passent comme de vagues silhouettes dans un film ; tel un récif
sombrant dans les abysses sans rivage, le monde n’existe plus.

Le Permanent illimitable, seul,
est ici. Une Paix prodigieuse, sans visage, immobile
remplace tout — ce qui naguère était Je, est en Elle
un vide sans nom, silencieux, satisfait
de disparaître dans l’Inconnaissable
ou de plonger dans l’extase des mers lumineuses de l’Infini.

(Sri Aurobindo)

 

Recueil: Poésie
Traduction: Français Cristof Alward-Pitoëff
Editions: Sri Aurobindo Ashram Trust

Posted in haïku, poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

NETTOYAGE DE PÂQUES (Aksinia Mihaylova)

Posted by arbrealettres sur 26 décembre 2020



Illustration
    

NETTOYAGE DE PÂQUES

Un après-midi lent,
il pleut sur la page dix-huit du livre :
le pleur des hommes !

La pluie lave la poussière
des étagères de l’âme,
la rage
des angles de l’impuissance :
ils pleuvent les mots des poètes morts.

Et puisque les femmes savent
que les vérités sont nombreuses,
elles se taisent,
mordent leurs lèvres et regardent
la montagne qui descend dans la ville
à la fin d’avril
et transforme la pluie
en flocons de neige hésitants :

le pleur des femmes.

Elles lèvent leurs mains en prière,
en approchant d’un pas de plus
vers Dieu.

(Aksinia Mihaylova)

 

Recueil: Le baiser du temps
Traduction:
Editions: Gallimard

Posted in poésie | Tagué: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

 
%d blogueurs aiment cette page :